وقتی دیگران از آزادی ایران سخن میگویند و حاکمانش از مسائل دیگران، مرز میان «سخن گفتن از ایران» و «سخن گفتن به نام ایران» کجاست؟
نتانیاهو بیگانهای بود ایرانیتر از یک ایرانینما.
تحلیل کلی سخنرانی دیشب:
در پسِ این سخنان، مسئله فقط اسرائیل و جنگهای منطقه نیست؛ نقطه ثقل، ایران است. اگر حماس و حزبالله را بازوهای منطقهای جمهوری اسلامی بدانیم، تضعیف این دو، معادله را به سرچشمه بازمیگرداند: خودِ جمهوری اسلامی./
پیش از اینکه سخنرانی نتانیاهو را تحلیل کنیم؛ وی سخنان خود را اینطور ادامه داد: بزدلانی که هنوز سالن را ترک نکردهاند؛ هرچه سریعتر اینکار را بکنند! ما از خود و دیگران دفاع میکنیم.
آنها سالن را ترک، و در محافل خصوصی از ما تشکر میکنند؛ این ریاکاریِ محض است.
اما در این میان، تناقضی تاریخی و سنگین باقی میماند: کسی از بیرون مرزهای ایران درباره آزادی ایرانیان سخن میگوید، در حالی که نماینده رسمی جمهوری اسلامی از جایگاه ایران درباره رنج مردمی دیگر سخن میراند. فارغ از نیتها و محاسبات سیاسی، این تصویر یک پرسش تلخ را به جا میگذارد:/
شما هر کجای دنیا بگویید که رهبر غایب کشور ما که حیات و مماتش معلوم نیست، خودش نایب امامیست که بیش از ۱۲ قرن از غیب شدنش میگذرد و قرار است اینیکی پرچم حکومت را به آنیکی بسپارد، درجا پناهندگی میگیرید.
نماینده اسرائیل یک استارلینک را به نماینده جمهوری اسلامی میدهد؛ و در مورد تغییر رژیم در ایران صحبت میکند. در آیندهای نزدیک، سقوط نظام از پنجرهٔ اینترنت آزاد مخابره خواهد شد.
این نه یک اقدام نمادین؛ بلکه کُدی از آینده بود!
پیش از اینکه سخنرانی نتانیاهو را تحلیل کنیم؛ وی سخنان خود را اینطور ادامه داد: بزدلانی که هنوز سالن را ترک نکردهاند؛ هرچه سریعتر اینکار را بکنند! ما از خود و دیگران دفاع میکنیم.
آنها سالن را ترک، و در محافل خصوصی از ما تشکر میکنند؛ این ریاکاریِ محض است.
در پی سفر رئیسجمهور چین؛ ترامپ و شی جینپینگ در همین اتاق روبهروی یکدیگر نشستهاند. اتاقی که بارها تصمیمهایش فراتر از مرزهای آمریکا طنین انداخته.
شاید اینبار نیز پای آینده غرب آسیا و ایران در میان باشد؛ و شاید روزی تاریخ نشان دهد که در این اتاق، چه چیزی معامله شده!
اتاق بیضی فقط یک اتاق نیست؛ جایی است که بخشی از تاریخ جهان در آن رقم خورده: از تصمیمات سرنوشتساز جنگ جهانی دوم و جنگ سرد تا بحران موشکی کوبا، جنگ ویتنام و عملیات کشتن بنلادن./
اردوغان در سازمان ملل؛ تیشه بر ریشهٔ ترکیه زد. او بجای ایجاد اتحاد استراتژیک با اسرائیل، دشمنیِ با اسرائیل را انتخاب کرد؛ تبعات این دشمنی را مردم ترکیه خواهند پرداخت.