Een carrière bouw je niet tussen 9 en 5. We zijn collectief allergisch geworden aan ongemak. En we vergeten dat balans soms ook inhoudt dat je disbalans tijdelijk toelaat.
Deze week heb ik het in mijn column in @trendsbelgie over hoe we voortdurend van alles problematiseren. We zijn verworden tot Generatie Problematisatie.
Key Takeaways:
👉Vermoeidheid heet vandaag burn-out. Verdriet heet tegenwoordig trauma. Twijfel is een identiteitscrisis. Alsof elk menselijk gevoel, elke ervaring die deel is van het leven een defect is dat “hersteld” moet worden.
👉We aanbidden balans alsof het een morele plicht is.
Maar echte groei vraagt soms onevenwicht. Toewijding, ambitie, stress — het hoort bij volwassen realiteit. Balans betekent niet altijd evenwicht; het betekent dat je leert schommelen zonder om te vallen. Dat je af en toe in het rood gaat om dan weer het groen te leren kennen.
👉We verwarren erkenning met kracht.
Therapie, welzijn, coaching — allemaal waardevol, maar niet als ze ons afleren om ongemak te verdragen. Veerkracht ontstaat niet in comfort, maar in frictie.
👉Niet elk ongemak is een probleem. Sommige dingen moet je niet fixen, maar dragen. Minder protocollen, meer karakter. Minder “selfcare”, meer menselijkheid.
Open voor alle feedback, laat gerust iets achter in de commentaren.
Hoi Twitter! Ik ben voor 3 maanden in Arusha, Tanzania. Hier geef ik les aan kinderen die het niet zo breed hebben. Daarom organiseer ik samen met andere vrijwilligers een fundraiser om deze kinderen van degelijk onderwijs te voorzien. Interested? Check the link below! 🇹🇿RT🇹🇿