زندگی تو ایران در نرمال ترین حالتش اینجوریه که همون روزی صبحونه شیربرنج خوردی و تا ظهر دوتا قهوه بی هیچ دلیلی و بدون اعلان قبلی کل بعد از ظهر آب تو شرکت قطع میشه
چند وقته یه حالت عجیب و بدی بهم دست میده. وسط انجام یه کاری ذهنم درگیر یه موضوع دیگه میشه و به شدت استرس و تشویش میگیرم اما یکم بعدش اصلا یادم نمیاد اون موضوع که وسط افکارم اومد و بهم استرس داد چی بوده و فقط اون اضطراب و تشویش برام میمونه. ساعت ها دنبال دلیلی میگردم که یادم نمیاد
اعصاب گاییده شدن تو این مملکت یه روتین شبانه قبل خواب شده برام .هر بار هم دلیلش چرت تر از بار قبله. فزق نمی کنه چقدر تلاش کنی هیچی اینجا آدما رو راضی و خوشحال نمیکنه.
واقعا خسته شدم دیگه. ٤ ساله دو سه نفره کار یه تیم ١٠ نفره رو پیش میبریم. همیشه هم ما بدهکاریم. حالم داره از تمام اجزا این کار بهم میخوره. یه بخشی از وجودم دیگه حتی نمیخواد برنامه نویس باشه.