@naimian داستان اینه که من به شخصه اولین باری که اومدم پاریی ازش متنفر شدم! حتی وقتی شروع کردم اینجا زندگی کردن خبلی دوسش نداشتم. هنوزم نمیتونم بگم شهر مچرد علاقهامه ولی واقعا هربار کامل ازش ناامید میشم به جوری شگفتزدهام میکنه...خیلی جادو داره
پاریس شهر عجیبیه. درست تو لحظهای که ازش ناامید میشی یه کارت جدید برات رو میکنه که تمام تصویری که از این شهر ساختی رو در هم میریزه.
واقعا که این شهر اسرارآمیزه. انگار که هربار تو دلِ کوچهپسکوچههای شهر یه در جدید به هزاران شهر پنهان پیدا کنی...
ولی مشکل اینجاست که اصلا به خودمون نمیگیم اوکی شاید من شناخت کافی ندارم یا شاید حتی نمیدونم کدوم رسانه داره واقعیت رو انعکاس میده یا شاید باید بذارم کسایی که زندگیش کردن برام توضیح بدن به جای اینکه پافشاری کنم روی چیزایی که بهم رسیده و تو مغزم قرقره شده!!!
انقدر ما تو ایران یاد گرفتیم از پرتابههای کثافت پروپاگاندا جاخالی بدیم و جریان فکری و تحلیلی خودمون رو داشته باشیم که من فکر میکردم بتونیم در کانتکستهای دیگه هم بازی رسانهای رو تشخیص بدیم و بازیشو نخوریم. ولی مثل اینکه نه! وقتی شناخت کافی از اون جامعه نداریم اتفاق نمیافته.
اعتماد بنفس ایرانیای داخل ایران که حتی از تحلیل وضعیت خودشون هم بازموندن در اظهار نظر کردن در مورد مسائل فرانسه واقعا ستودنیه!
همهاش هم غلط و درهم!
اینجور وقتا آدم میفهمه پروپاگاندا و بازی رسانهای اونقدر جدی میتونه نفوذ کنه تو مغز آدما که باورشون بشه اینا فکرا و تحلیلای خودشونه
اعتماد بنفس ایرانیای داخل ایران که حتی از تحلیل وضعیت خودشون هم بازموندن در اظهار نظر کردن در مورد مسائل فرانسه واقعا ستودنیه!
همهاش هم غلط و درهم!
اینجور وقتا آدم میفهمه پروپاگاندا و بازی رسانهای اونقدر جدی میتونه نفوذ کنه تو مغز آدما که باورشون بشه اینا فکرا و تحلیلای خودشونه
انقدر از ایدهپردازی و به اشتراک گذاشتن ایدهها خوشم میاد که تمام ایدههای هنریامو قبل از اینکه عملی بشه عروس میکنم و میشینم میبینم آدما چطوری عملیاش میکنن و اسمی هم از من نمیارن!
گاهی هم دهنتو ببند فرنوش جون!