Küçükken karanlık bir odada kaldığımda adım dahi atamazdım yani önümü göremiyor oluşum beni o karanlığa mahkum ediyordu taaki biri gelip ışığı açana kadar
Benim yapmayı en sevdiğim 9.şey okuduğum kitapları ara ara yoklarım bakarım ve aynı bu şekilde onlarla konuşurum belki de bu delice ama sanıyorum ki pek de akıllı değilim. Anlaşılan o ki o zamanlar baya fakirmişim 🤭en azından hayati ihtiyaçların bir tık üstüne çıkabilmişim🤣🥰
Sebepsiz uzaklaşıyorum çoğu şeyden ruhum cok yoruluyor bazen ,sadece birey yada arkadaştan değil yemek yemekten bazen, bazen eglenmekten, bazen kendimi sevmekten , bazen uyumaktan sanki kendimi bile gözden çıkarmış gibiyim kendine merhameti olmayan bir fail gibi ...
Kimseyle rekabet halinde değilim kendimi ispat çabası içinde asla bulunmadım bulunmam ne yaptığımı ve sizin ne olduğunuzu biliyorum kendi yolumda ve dimdik duruyorum birşey daha zaten benim olan şey için savaşmam.
Bağlar kopmuş inançlar yitirilmiş anılar çok derinlere gömülmüş bazı gerçekleri kabul etmekten ba��ka çare yoktur ve gitmek isteyen gider cekip gidenler hiç bir zaman size ait olmadılar kaybetmek değil bu, bu büsbütün hayatın bak seni nasıl katakulli ye getirdim deme şeklidir