Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐

Abogada

[Lugar Cinema🎬 @LugarCinema]

¿Quién es la mejor actriz de esta foto?

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@LugarCinema 1° Meryl
2° Jodie
3° Cate
4° No tendría ques estar en este ranking Nicole.

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@DonMaizo Que les pasa a los hijos? Ya sé, la madre. Por Dios!!!!

[Don Maízo @DonMaizo]

Que Jennifer López luzca tremendamente espectacular a sus 56 años, mientras sus hijos van con aspecto absolutamente enfermizo es la prueba definitiva de que ella es una malísima persona. Se preocupa de su aspecto al milímetro, pero, mira las piernas de su hijo. Es una criminal.

[Majo 🍄 @majogm]

Lo mejor del Indio Solari en twitter. 😂

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@majogm @Aguscake 😂😂😂😂😂😂😂🤦🏻‍♀️

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@gastonedul 🤦🏻‍♀️👀😵‍💫

[JolieSoleil @JolieSoleil]

EH?

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@JolieSoleil Uno de ellos era por el cual te ibas a anotar al tiro al blanco con flecha?????

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@Dede38__ Hermoso.

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@vida9ana 8

[Julián 🐐 @JuliGoonz]

Sol: Toy muy cansada, baile todo el día mientras vos dormías la siesta

Majluf: No mi amor yo lavo tu mierda y recojo las tazas de lechita que vos dejas ahí pq nunca levantaste una taza en tu puta vida

ASJHSDJHDSHJA

#GranHermano

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@JuliGoonz @laubfal 😂

[Martin Varsavsky @martinvars]

“Una tenista polaca de 24 años llegó a París la semana pasada en el puesto 114 del mundo, sin patrocinadores, sin ingresos garantizados y sin certeza de que pudiera pagar su habitación de hotel.

Tuvo que ganar tres partidos de clasificación solo para entrar en el sorteo principal del Abierto de Francia. El dinero del premio solo se paga al final del torneo, por lo que una marca polaca de bebidas deportivas intervino silenciosamente y cubrió su factura de hotel.

Su nombre es Maja Chwalinska. Y hoy, ella juega en la final del Abierto de Francia.

Antes de este torneo, había ganado exactamente un partido del sorteo principal del Grand Slam en toda su carrera. Había luchado contra una depresión tan severa que en 2021 no podía salir de la cama. Se sometió a una cirugía de rodilla en 2022. Pasó años pasando por pequeños torneos en toda Europa solo para mantenerse a flote.

Luego llegó a París, ganó tres eliminatorias y siguió ganando. Zheng Qinwen Elise Mertens. María Sakkari. Diana Shnaider. Nueve partidos seguidos. Se cayó un juego.

Ahora es la primera clasificatoria en la historia del Abierto de Francia en llegar a la final. La última vez que un clasificado llegó a una final de Grand Slam, fue Emma Raducanu en el US Open 2021. Raducanu ganó.

Al simplemente llegar a la final, Chwalinska ha ganado más premios que toda su carrera combinada. Solo el cheque de subcampeón es de $1,6 millones de dólares. Si gana hoy, se lleva a casa $3,25 millones de dólares.

Hace una semana no podía pagar su habitación de hotel.”

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@silviamelon @Argenpoirot Y cómo sabe eso la IA de que vivian en cuartos separados. No le pregunten todo a la IA por favor.

[Poroto @gabistuer]

@Argenpoirot Ceno con mi sra, al rato ella se va a dormir y ni se entera a q hora me acosté yo, si lave los platos, si llovió, me bañé o saque la basura.
No veo q sería lo anormal.
Es raro...y si, pero no anormal

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@Argenpoirot @limazzone Que raro todo. Tengo otra teoría pero por respeto no la digo.

[Poirot @Argenpoirot]

@DanUber278 Pero ninguno con el marido fallecido en la pileta.

[Patricia Cotognini 🏆🏆🏆⭐⭐⭐ @OLIVOSPATRI]

@Argenpoirot @DanUber278 Claro.