Her gün doğumu, önce bir karanlığın içinden geçer.. Güneş bile aydınlığına kavuşmadan önce gecenin hükmüne boyun eğer.. Belki de hayatın en kadim yasası budur.. Bazı başlangıçlar, en derin karanlığın ta kendisinden doğar..
Yaşadığın hayat ile kurduğun hayaller arasındaki makas açıldıkça bir yerden sonra yaşayamadığın hayatın enkazı altında eziliyorsun.. Sessizce çığlık atıyorsun ama sesin sadece kendi kulağını tırmalıyor...
İnsan bazen kaçtığı yere değil, kendisine yetişecek birine ihtiyaç duyar.. Çünkü her kaçışın ardında kurtulma arzusu değil, bulunmayı bekleyen bir tarafımız vardır..
Başkasından sakladığı gerçekleri kendinden bile saklayanlar var... Kendinin karşısına çıkma cesareti olmayanların aynada gördüğü tek gerçeklik buğudur..
Çünkü mesele yalnızca gerçeği görememek değil onu göremeyecek kadar da kendinden kaçmaktır..
İnsan çoğu zaman kim olduğunu değil, hangi koşulda neye dönüşeceğini bilmez.. Ama en tuhafı da budur zaten.. Bu bilinmeze rağmen kendini 'olgun' sergilemeye bayılır..
@aysun262649 Evet.. Çünkü hiçbir varış diyebileceğin bir demirleme noktası yok.. Mutlak bir teslimiyetin ve bu teslimiyetin verdiği kafandakileri devre dışı bırakma huzuru var..
Rotasını tamamen dalgaların ve rüzgarın insafına bıraktığım bir gemideyim.. Dümenin başında koca bir hiçlik.. Gitmek istediğim bir yer yok.. Dalgaların bana reva gördüğü menzile yol alıyorum…
Hiçbirşey aramıyorum artık..
Çünkü aramak, bir yere varmak demek..
Varmak ise, tekrar bir dümen tutmak demek...
Evrimsel psikolojide erkeklerin keşiflere kadınların ise insan ilişkilerine daha çok odaklandığı söylenir.. Bu durum yönelimlerimizin bile geçmişimizle doğrudan bağ kurduğunu gösteriyor..
Ancak durum böyle diye geçmişe körü körüne uymak zorunda değiliz.. İsteyen istediğini öğrenir dilediği yoldan gider..
Ateşin dibindeyken ışık gözlerini kamaştırır; etrafındaki karanlık bilinmezlerle dolup taşar.. Biraz uzaklaşıp mesafeyi koruduğunda ise gözlerin açılır; zifiri karanlığın içinde daha önce seçemediğin kusurlar belirginleşir..
Hayatta işte böyledir... Bir insanın verdiği zararı, bir fikrin çelişkilerini ancak biraz geriye çekilerek net görürsün..
Sayfaları yıpranmış bir kitap ile yıpranmış bir insan arasındaki fark şu: Biri yıprandıkça aklı evrene yayılır, diğeri yıprandıkça enerjisi çalınır ve içindeki ateşe atacağı odunu azalır..
İradesine tam anlamıyla hükmeden insan, gerçek güce ulaşır..
İradesi zayıf olanınsa efendisi çok olur.. Her ses, her istek, her dış baskı onu yönetmeye kalkar..
En büyük esaret; dışarıdaki bir güç değil, kendi içindeki o zayıflıktır..
@Psikobilim_ En acınası da reddedildikten sonra, kendini tercih edilenle kıyaslamaya çalışıp her konuda ondan üstün olduğuna inanmak ya da inanmaya çalışmak..
Gelecek henüz gelmemiş olsa da yaklaşır ve ihtimaldir.. Geçmiş ise yaşandığı an geri dönülmez ve erişilemezdir.. Ne kadar istersen iste o bir saniyeyi geri yürüyemezsin.
Belki de zamanın en büyük ironisi; arkanda bıraktığın bir an, önündeki bin andan daha erişilmezdir..