Burası bir ev değil, Ağaoğlu’nun reklamında atla gezdiği ormanlarda inşa ettiği 1453 sitesinin yanı ağaoğlu my home. Önü ayazağa deresi, arkası nato ormanı (orman da mahvoldu) dere yatağına yapılan yapılaşma ve bu yolun (derenin) devamı da vadi istanbul
Evet, sinema yazarı dostlarım ülkenin önemli festivallerinden birine katıldılar ve festival bağımlısı bağımsız sinemamızın yeni mahsullerini izlediler.
Ben filmleri henüz görmedim. Susmam gerekir belki ama burada tek tek filmlerden çok, yıllardır kendini tekrar eden bir zihniyetten söz ediyorum. İtirazı olan varsa gelsin konuşalım.
Birkaç iyi ve ünü Türkiye'yi aşmış sinemacıyı bu eleştiriden muaf tutuyorum ama Türkiye’de kendisini “bağımsız sinema” diye tarif eden damar, toplumla gerçek bir ilişki kurmayı neredeyse bilinçli biçimde reddediyor. Seyirciyle arasına mesafe koymayı estetik bir meziyet, anlaşılmamayı derinlik, hayattan kopukluğu ise sanatçı tavrı sanıyor. Bunun doğal sonucu olarak da varlığını seyircinin değil, festival jürilerinin onayına bağlayan kapalı bir sistem ortaya çıkıyor.
Bu filmler adeta festivaller için üretiliyor. Bir festivalde doğuyorlar, birkaç gösterim boyunca haklarında konuşuluyor, ödül listelerinde isimleri geçiyor, yönetmenleri sahneye çıkıyor, fotoğraflar çekiliyor ve sonra çoğu sessizce ortadan kayboluyor. Ne seyircinin hafızasına yerleşiyorlar ne de yıllar sonra dönüp yeniden bakma ihtiyacı uyandırıyorlar. Bir festival ömrü kadar yaşıyor ve ölüyorlar.
Bu festivalden ibaret filmler yüzünden hafızası olmayan bir sinemamız var ve hâlâ Anayurt Oteli’ni konuşuyoruz. Tabutta Rövaşata’yı yeniden izliyoruz. Sonrası birkaç film hariç sisler içinde bir festival uğultusu.
@hayalvehatira Avrupa festivalleri turkiye etniklik disinda hicbir sey beklemiyor. Cagdas arthouse filmlerimizle ilgilenmiyorlar, ilgilenmeyecekler de. Giseye oynamiyorsan film cekmenin yolu festivallerden geciyor. Var mi bizim dunyada da takip edilen guclu bi festivalimiz?
Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar.
Bir iyi haber, bir kötü haberim var.
İyi haber: Tahliye oldum.
Kötü haber: Tutuklandım.
Ben de sizin okuduğunuz hızda öğrendim bu iki haberi. Bu sefer, Daltonlar hakkındaki şakadan, “suçu ve suçluyu övmek” suçundan tutuklandım.
Cezaevinde sıradan bir 58. gündü. Bir elimde Cici Bebe, diğer elimde İhsan Oktay. Konstantiniye’nin dehlizlerinde dolaşıyordum. “SEGBİS’in var” dediler. Bayram değil, seyran değil; bu neyin SEGBİS’i düşüncesiyle koridora çıktık. Hücre-SEGBİS arasındaki bir dakikalık koridor yolculuğunda özgürmüşüm, bilmiyordum. Bilsem hafiften dans ederdim.
Avukatlarıma haber verilmediğini, normalde salona gelmem gerektiğini ama acele bir durum olduğunu bildirdiler. Suçlamaya konu metni okudular. “Çocukları dövmemeliyiz.” demişim de “Neden çocukları dövmek gerektiğini düşünüyorsun?” diye sorulmuş gibi hissettim. Hayattan, Türkçemizden ve altı üstü komediden söz ettim. Tekrar tutuklanmama karar verdiler. Adli yılın açılışını burada kutlayacağım, başarılı bir sezon olsun.
90 dakikalık gösteriden iki ayda bir yeni suçlama çıkıyor. Reels yerine tam gösteri YouTube kanalımda, odaklanma problemi olan varsa da telefon detoksu öneririm. Bana iyi geldi.
Ben iyiyim; moralim, sağlığım yerinde. Bu ay çocukkenki ağustoslar gibi hızlı geçti. Allah’tan okul yok Eylül’de.
Bu mektubu yazarken cezaevinde 10 saniyeliğine elektrik gitti. Karanlıkta bütün mahkumlar hücrelerde ıslık çalıp bağırdılar. İlkokulda pikniğe giderken gezi otobüsü tünele girmiş gibi hissettim.
Karatepe 2026, efsane tayfa. Unutulmayacaksın.
Gözaltı müdahalesi sırasında iki madenci fenalaştı.
Tekrar gözaltına alınırsak herkesi bulundukları illerde meydanlara çağırmıştık. Bu çağrı tüm işçilere, öğrencilere, sanatçılara, avukatlara, mühendislere, çiftçilere, emeklilere!
Madenci yalnız değildir!