Her insanın illaki bir ‘yeter, burama kadar geldi’ noktası vardır. İşin ilginci, bir şeyler oraya kadar geldi diye de hayat durmaz, bir şekilde kendine katar insanı ve kişi de ‘orası’ndan devam eder. Bitti dersin bitmez, yetti dersin devam edersin..
Ha konu sadece devam etmek mi? Bazen belki evet.. Bazen de o ilk yoğunluk, çökkünlük ve bıkkınlık geçtikten sonra insan bir bakma fırsatı bulabilir;
‘buram’a kadar nasıl bekledim, ne yaşadım, beni bu radde tetikleyen şey hangi yarama denk düşüyor, hayatta başka anlamlar da yaratmak mümkün mü?
Yeter artık değil mi, yetti yani; doğru, üzgünüm..
Ama biliyorum, hala devam edebilecek bir yer var.
Değişimin yolu, olanı ve olmayanı anlamakla başlıyor. Bunların idrakinin de yavaşlamakla oldukça ilgisi var. 150km hızla giderkenki dışarıda gördüklerimizle 60km hızla giderkenki gördüklerimiz farklı olacaktır.
Teknolojinin önünü açtığı bu hızlanma, acelecilik, bekleyememek en çok bu yönden düşündürüyor. Artık isteniyor ki süreçler uzun uzun sürmesin, kısa cevaplara hemen Ai’la ulaşılsın… Zamanı kendi hayrına kullanmak istenmeyen bir şeymiş gibi, ve sanki kendine iyi gelecek şeylerin zaman gerektirmemesi gerektiğine dair oluşan bir inanç sistemi..
Önce bir durup bakmak, gördüğüm şeye eşlik eden duyguları hissetmek, hemen onun ismini koymadan o hissiyatla kalabilmek, merkezine dönüp orada biraz dinlenebilmek… Bu kadar hızın ve uyaranın göbeğinde belki de en unutmamamız gereken şeyler..
Dönüşüm ve idrak, çok büyük şeylerde değil, bu küçük ve yavaş anlarda oluşuyor. ‘Aha’ diyebilmek için biraz o zamanın içine yerleşmek gerekiyor.
Bilinçdışının kendi ritmi vardır. Çok sevdiğiniz yakınınızı ölüm yıldönümü zamanında rüyanızda görebilirsiniz. Ansızın her şey onu hatırlatabilir. Zor bir dönemdeki aynı iç sıkıntısını aynı tarihlerde sebepsiz yere hissedebilirsiniz. Bilinç hatırlamasa da bilinçdışı hatırlar.
İnsanın en büyük dramlarından ve zorluklarından biri, gerçekte olanla kendi düşüncesi arasındaki o boşlukta kalamamak olmalı, yani ‘varsaymak’. Gerçekte olanı olduğu haliyle okuyup kabul edebilmek en büyük özgürlüklerden biri sanıyorum.
En korktuğum şey başıma geldiğinde hayata devam edebildiğimi, ölmediğimi, içimde hala güzel şeylerin devam ettiğini göreceğim. ‘Bunsuz yaşayamam’ diye diye kendimi soktuğum o hapishanenin çıkışındaki o özgürlük hissi… Tarifsiz.
Freud, olgunlaşmanın temelinde yas süreci olduğunu söyler. Çünkü büyümek; her şeyi kontrol edemeyeceğinizi, anne-babanızın birer Tanrı değil sıradan, kusurlu ve ölümlü insanlar olduğunu, dünyada mutlak bir adaletin bulunmadığını kabullenerek çocukluk imajlarını tek tek gömmektir. Olgunlaşmak, bitmeyen bir kayıp ve yas halidir.
‘Ruhunuzda bir sıkıntı bir tükenmişlik hissediyorsanız şarkı söyleyin. Kalbiniz hangi şarkıyı söylemek istiyorsa. Bazen o da konuşabilmek ister.’
diyor bir Şaman öğüdü.
İfadeye yer açmalıyız ki tıkanmışlıklar duygu renklerini soldurmasın, bizi donuklaştırmasın.
Ve ifade edip paylaşabilelim ki bir şeyleri, sesimiz de solmasın;
‘Buraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!’
Birhan Keskin
Kaçtığın önüne düşer,
İttiğin sınavın olur,
Yapmam dediğini yapacak olursun;
Bu böyledir,
Neye dirensen karşıtlık oluşur,
Döne dolaşa gelir seni bulur;
Neyin bekçiliğini yapsan gol hep oradan gelir.
Öncelikle, maşallah böyle cevap vermeyen o psikiyatristlere:)
'Söylediğine değil yaptığına bak, seni sevmiyorsa bırak' kahveli dedikodulu arkadaş tavsiyesi olabilir ama psikoterapide yeri olmadığı kesin.
Psikoterapide üzerine düşünülecek mesele 'onu bırakmalı mıyım'dan ziyade, 'benden esirgenen, bana verilmeyen bir şeyi ondan almaya çalışmamın nedeni nedir acaba' sorusudur.
Insanlar gerçeği bilmediği, anlayamadığı için değil, bir fantezinin kaybına katlanamadığı için vazgeçemez çoğu zaman. O yüzden görüşme odasında terapistin zihnindeki doğrular, yanlışlar, ona ait mantıklı görünen kararlar değil, üzerine birlikte düşünecek sorular yankılanmalıdır.
Ayrılık sonrası geride kalmış ilişkiyi ve sevgiliyi kötülemek unutmaya yardımcı olmaz. Olsa olsa insana kararını onaylatır. Her olumsuz yorumla insan içindeki olumlu yanları tutmaya dahi çalışabilir. Unutayım derken kıyamayabilir.
Unutmak, bırakmaktır.
Çabasızlık, unutturandır.
Ne kadar güzel özetlemişsin mevzuyu
“Bana psikolog olmaktan başka çare bırakmayan anne ve babama teşekkür ederim “diyerek .
mekanın cennet olsun @BaverM
Kayıptan korunmanın tek kesin yolu hiç sevmemek ama o zaman kaybetme ihtimalinden kurtulurken yaşama ihtimalinden de vazgeçmiş olurduk.
Kaybetme ihtimaliyle sevelim, ölümün kesinliğine rağmen yaşayalım.