حس میکنم حداقل خیلیهاتون خوشتون میاد سریع برید تو فاز ما چقدر بیچارهایم و مسابقه کی از همه بدبختتره راه بندازید. اصن حس میکنم کلی توییت چسناله درفت کردید. ترامپ الانم بیاد بگه امشب میزنم بازم یه راه پیدا میکنید واسه ناله کردن. جمع کنید بابا کاسه و کوزهتون رو.
واقعاً زیباست، اینکه از ماه پیش تا الان یک روز هم نبوده که مردم اجازه بدن صدای این انقلاب خاموش یا حتی کمرنگ بشه؛ یه شب مردم میان کف خیابونها، یه روز ایرانیهای خارج کشور غوغا برپا میکنن و این روزها هم دانشجوها نمیذارن ایران از وضعیت انقلابیش جدا بشه. دست همتون رو میبوسم.
شما از دانشگاهها ویدیوهای تجمع رو میبینید، اما نمیدونید شجاعت اصلی بعد از تجمعهاست وقتی که معلوم نیست بیرون در دانشگاه هرکدوم این دانشجوها به مقصد میرسن یا نه
یا فردای این روزها قراره تحصیل براشون چه تبعاتی داشته باشه …
The photos of a monkey moved social media platforms all over the world, and that is very beautiful. But when will you take action for the children of Iran who are being killed every day? When will your feelings be moved for them, just as they were for a monkey?
ایستاده بر آستانهی «روز چهل»، جایی که سوگ جایش را به ستیز میدهد و اشک، به شعله. در باورِ ما ایرانیان، چهل نه یک شماره، که مرزِ کمال است؛ نقطهای که در آن، خونِ ریختهشده بر زمین، از سوگ عبور میکند و به «حماسه» میپیوندد.
امروز، پایکوبی ما بر مزار جاویدنامان، رقصِ رهایی در برابرِ چشمانِ لرزانِ اهریمن است. ما چهل شبانهروز، نامهایشان را در گوشِ باد نجوا کردیم تا امروز، هر نام، لشکری شود و هر خاطره، خن��ری. بگذار بدخواهان بدانند: در فرهنگِ ققنوس، چهل روز پس از آتش، زمانِ برخاستن است، نه نشستن! ما بیداریم و این بیداری، پایانِ تاریکیست.
پاینده ایران