Son zamanlarda ciğerime dokunan birkaç kitaba denk geldim. (Değersiz Bir Hayat, Kitap Hırsızı, Şahsiyetli Bir Köpeğin Hikayesi). Bunlar okumalarımda nadir denk geliyor. Ama üçü de bende iz bıraktı. Sizin böyle içinize işleyen, ağlamaklı şekilde okuduğunuz kitaplar hangileri?
Son Bizans İmparatoriçesi Trabzonlu Elena’nın trajik sonu…
“David ile çocuklarının idamından sonra Mehmed cesetlerin kent surları dışına atılıp köpeklere ve kargalara yem olmak üzere gömülmeden bırakılmasını emretmişti. David'in bütün mallarına el koyduktan sonra Elena'ya da üç gün içinde kendisine 15 bin duka ödemesini, yoksa onun da sonunun aynı olacağını söyledi. Elena'nın Konstantinopolis' teki hizmetkârları 24 saat içinde parayı bulmayı başardılar. Ama Elena'nın bu dünyada daha fazla kalma arzusu yoktu. Yine de bir Hıristiyan olarak yerine getirmesi gereken son bir görev vardı. Yumuşacık kumaşlardan saray kıyafetlerine alışmış olan tenine çuval geçirdi; yemek yemeyi reddetti; kendine samanlardan bir barınak yapıp kent surlarının dışında, kocasının ve oğullarının cesetlerinin yanı başına yattı. Sultan cesetlerin gömülmemesini emretmişti. Ama Elena onu atlattı. Gizlice bir kürek bularak saman kulübesinin zeminini narin elleriyle kazdı. Bütün gün cesetleri hayvanlara karşı koruyup gece karanlık bastırdığında birer birer kaçırarak Hıristiyan âdetlerine göre gömdü. “Tanrı'nın inayetiyle kocasını ve oğullarını gömmüştü; birkaç gün sonra da kendi öldü." Bizans imparatoriçesi unvanını taşıyan son kadının ömrünü tıpkı Antigone gibi tamamlamış olması trajik bir rastlantı olsa gerek.
Sultan Mehmed iyi iş görmüştü. Trabzon'u 250 yılı aşkın süreyle yöneten Büyük Komnenos hanedanı yok edilmişti.
Elena'nın soyunu devam ettiren tek kişi, Uzun Hasan'la evlenen yeğeni Theodora oldu. Onun torunu Ismail, Iran'daki Safevi hanedanının ilk şahıydı ve soyu 1736'ya kadar tahtta kaldı."' Trabzon'daki Büyük Komnenos hanedanının ömrü, 1463'te David ile çocuklarının katledilmesi ve Imparatoriçe Elena'nın ölümüyle acı bir sonla noktalanmış oluyordu.
S.136-137
marin sorescu’nun, romanya’nın çok sevdiğim şairinin, ölümünden bir gün önce hastanede yazdığı şiir benim için eşsizdir. şiirde sözü edilen makas değiştirme sesini -tramvay durağı evimin önünde olduğu için- her gece duyardım bükreş’teyken. ‘makasçı’ isimli şiiri çevirmiştim:
@OnurCaymaz oğlumun adı ‘aras’, dedemin hayatta kalmasını sağlayan nehir; merak eden, trt-2 ‘cumhuriyete kanat gerenler’ belgeseli / haydar behramoğlu bölümünü izleyebilir.
ailesi ermeni çetelerce katledilmiş dedem “bütün faşistler tek bir millettir” derdi. öksüz-yetim cumhuriyet çocuğu🌹
Ayrıca Ataol ağbi de Ermeni değil Azeri kökenlidir. Ermeni general diye şiir yazınca Ermeni olunmaz. Kardesi Namik Kemal Behramoglu da cumhuriyet savcısıdır... Anılarıni okursaniz şan şeref onur neymiş görürsünüz...