Gel gelelim tam da şimdiye. Yıllar ve zamandan arınmış bir ruh belki de bir yüz ile Teomanın “hiç güneşte yanmadan, aşkı tatmadan ve hatta belki de hiç bi kalbi sarmadan” dediği o anlardayım. Kalanlara meyilli, gidenlerin kutlu olduğu en muhteşem farkındalıklarda. Yani o enlerde.
…
Eylemlerde polisle anlaşan, marşların ritminde olan, evde sıkılıp sosyalleşmek için meydanlara inen, kız düşürme gayesi güdüp aranırken tomadan su yiyen, kısaca kutsallaştırdığı hedefler uğruna kendini yoran herkesi keşkesiz günler bekler umarım.
@drfahrettinkoca haklıydı. Koronaya karşı en güçlü silahımız yakalanmamak, yaşamaya ve mutlu olmaya karşı ise duyularını kapatmaktı. Ben de öyle yaptım.
Güzel kızım, ilerde makyaj derdin olmayacak. Aslan oğlum, gelecek kaygılarını şimdiden hallediyorum. Ve canım karım, kendimi en iyi versiyonumla sana hazırlıyorum.
Alternatiflerim ve gücümü asla bilmeyeceksiniz. İyi niyetlerimle meşguliyetinizin keyfini çıkarın. Yakında ne ben kalırım yanınızda, ne de o güzel anılarınız. Eskiden diye başlayacak bir mesaj bile atamazsınız hatta.
Şimdi size iyi ve insan gibi hissettiren olgularımı susturup uyuyacağım. Hiç düşünmemenizi, sizi eşsiz bir değer gibi hissetmenizi ve kendinizden nefret etmemenizi sağladığımı farketmemeniz için çabaladığımdan bu ara haberiniz olabilir. Hatta bir bok olduğunuzu da gösterebilirim.
Beni bulamayacağınız zaman yaklaşıyor. Bu aralar az önceki bıraktığınız ben ile şimdiki ben arasında farklılıklar var. Bana küfredeceksiniz belki. İyi olduğumuz zamanda kalan beni yâd edecek, biraz yadırgayacak ve maalesef artık ulaşamayacaksınız.
İhanet ve vedaları tekrar tanımlamalıyız. Fiili her şey artık alelade değil. Bazı gözler ve zihinler sizde, ya da size ait değil. Yeminler, imzalar sahte. İnançlar yarım. Her sorunun cevabı artık yok, varsa da yüksek ihtimal yanlış.
Ve sadakati tekrar konuşmalıyız.
Bügun ne mücadele verdiğimi kimse bilmeyecek. Sorguladığımı, yargıladığımı, düşündüğümü ve zaferlerimi bilmeyecekler. Ben işte o benim. Ne yaşadığım benim, neyle baş başa kaldığım yine benim.
İşte geri kalan hayatımın ilk günü. Geç kalınmışlık değil, vaktine esir ve sadık yaşamın ta kendisi. Yitirdiğim heyecanlarım, korkularım ve sevinçlerimi geri kazanmam için artık sadece güldüğüm değil, temel duygular canavarımın uyanışı için tasarladığım o zaman.