Jonathan Haidt : " Humans construct moral communities out of shared norms, institutions, and gods that, even in the twenty-first century, they fight, kill, and die to defend.
Among the most important such innovations is the human love of using symbolic markers to show our group membership. From the tattoos and face piercings used among Amazonian tribes through the male circumcision required of Jews to the tattoos and facial piercings used by punks in the United Kingdom, human beings take extraordinary, costly, and sometimes painful steps to make their bodies advertise their group memberships. This practice surely started modestly, perhaps just with colored powders for body painting. But however it began, groups that built on it and invented more permanent markers found a way to forge a sense of ' we ' that extended beyond kinship. We trust and cooperate more readily with people who look and sound like us. We expect them to share our values and norms ".
Herfried Munkler : " Ηδη στη διαλεξη Το ελληνικο μουσικο δραμα, ο Νιτσε ειχε τονισει τον ρολο του χορου και της μουσικης, και συνεπως και τις θρησκευτικες-εκστατικες καταβολες της τραγωδιας. Συνδεοντας τις απαρχες της ελληνικης τραγωδιας με τις μεσαιωνικες καρναβαλικες πομπες σε γερμανικες πολεις, εθεσε στο επικεντρο ( οπως και ο Βαγκνερ ) μαζι με τους ποιητες και τον ' λαο ', στον οποιο εχει τις ριζες της η τραγωδια. ' Προκειται για την παντοδυναμη ανοιξιατικη παρορμηση σαν καταιγιδα, για ενα παραληρημα αναμεικτων συναισθηματων, αυτο που ξερουν βιωματικα ολοι οι πρωτογονοι λαοι και ολη η φυση οταν πλησιαζει η ανοιξη '.
Κατα τον Νιτσε, η τραγωδια των Ελληνων δεν αφορα τη δραση, οπως η συγχρονη τραγωδια απο τον Σαιξπηρ ως τους Γαλλους και τους Γερμανους, αλλα την οδυνη. Ενω η συγχρονη τραγωδια βασιζεται στην ενταση που δημιουργει η βασικη πλοκη - ' ενα αινιγμα για τη διανοια και μια παιδικη χαρα για τα μικρα, κατ' ουσιαν μη τραγικα παθη ' - στην Αθηνα ηταν καθηκον του χορου και της μουσικης ' να μεταθεσουν την οδυνη του θεου και του ηρωα στο κοινο, ετσι ωστε να συμπασχει βαθυτατα μαζι τους '. Αυτο αλλαξε οταν η δραση αρχισε να μετατοπιζεται ολοενα απο τον χορο στους ερμηνευτες των επιμερους χαρακτηρων, δηλαδη στη δραση και στην ομιλια μεταξυ τους. Φερνοντας στη σκηνη την ' πραγματικοτητα της καθημερινης ζωης ', η τραγωδια εκκοσμικευθηκε σ' εναν βαθμο και εχασε την επισημοτητα της δρασης της. Για τον Νιτσε, η ιστορια της ελληνικης τραγωδιας ειναι μια ιστορια παρακμης και αποσυνθεσης ".
Δημητρης Σωτακης : " Στην πραγματικοτητα, εχω την αισθηση οτι καθε καλλιτεχνικο εργο σε αυτη τη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη της ανθρωποτητας αναζητει εναν σχεδον μεταφυσικο τροπο για να μπορεσει να υπαρξει, να γινει ευληπτο, ορατο και στο τελος να επιβιωσει μεσα σε μια χαοτικη συνθηκη, χωρις σαφεις κανονες, αρχη μεση και τελος ".
Tomasello : " a word is not a relationship between a sound and an object. It is an agreement among people who share a joint representation of the things in their world, and who share a set of conventions for communicating with each other about those things ".
Herfried Munkler : " Στο πρωτο του εργο, τη Γεννηση της Τραγωδιας, ο Νιτσε εστησε το οραμα του Βαγκνερ για την ανανεωση της αρχαιας τραγωδιας σε μια φιλοσοφικα ισχυροτερη βαση συνδυασε μια γνησια δικη του ιδεα, τη διακριση αναμεσα στο απολλωνειο και το διονυσιακο στοιχειο, την πνευματικη διαυγεια, αλλα και τη μεθη του ενθουσιασμου, ως καθοριστικα, θεμελιωδη στοιχεια του ελληνικου πολιτισμου, με την ιδεα του Βαγκνερ για την επανασυνδεση των επιμερους τεχνων στο καθολικο εργο τεχνης.
Αποδιδοντας την παρακμη της αρχαιας τραγωδιας στον σωκρατισμο, την κυριαρχια της διανοιας επι του ζωτικου στοιχειου, προσεδωσε ιστορικη ακριβεια στη γενικη περιγραφη του Βαγκνερ για την παρακμη της ελληνικης τεχνης και χαραξε μια διαχωριστικη γραμμη εντος της αττικης τραγωδιας, μεταξυ του Αισχυλου και του Σοφοκλη αφενος και του Ευριπιδη απο την αλλη, εγγραφοντας ετσι τη διαδικασια της παρακμης στην ιδια την ιστορια της τραγωδιας. Κατα τον Νιτσε, ο κατακερματισμος του ' εθνικου λαικου συλλογικου πνευματος ', δια του οποιου ο Βαγκνερ ερμηνευει την παρακμη της τραγωδιας, δεν επαιξε κανενα ρολο ο κλασικος φιλολογος γνωριζε οτι η τραγωδια ηταν κατα βαση αθηναικη και σε καμια περιπτωση συνολικα ελληνικη υποθεση, γι' αυτο και δεν μπορουσε να γινει λογος για εθνος ".
Faith Lawrence : " This reaction of those schoolboys, the class united as one ' body ', their differences falling away, led into Rilke's later fascination with ' receiving ' poems, with ' listening ' as part of the poetic process.
It gave him a secular, very modern analogue for his interest in religious receptivity.
He had published The Book of Hours ( 1905 ), a sequence of love poems to God in the persona of a monk, and the revelations of the Italian medieval mystic Angela of Foligno helped him think about listening not as passive, but as difficult, demanding work.
In one of his letters, Rilke noted how much more prepared Christ was to ' give ' to Angela of Foligno than she was prepared to receive ".
Jonathan Haidt : " Natural selection favored increasing levels of what Tomasello calls ' group-mindedness ' - the ability to learn and conform to social norms, feel and share group-related emotions, and, ultimately, to create and obey social institutions, including religion. A new set of selection pressures operated within groups ( e.g., nonconformists were punished, or at very least were less likely to be chosen as partners for joint ventures ) as well as between groups ( cohesive groups took territory and other resources from less cohesive groups ) ".