Ömürde birdi, hemen bitiverdi
Oysa ne güzeldi her şey
Bana yaşamayı hatırlatan gülüşler,
Alemi gösteren cam gibi gözler,
Şimdi ne mi oldu?
Gözler görmez, akıl ermez oldu,
Ahvalim şu yana dursun,
kalbim simsiyah is tutar oldu.
Kalabalığın gidişiyle kendini bir boşluğa düşmüş gibi hissetti. Rahatlamıştı ama aynı zamanda söylemek istediklerinin hiç birini söyleyemediği için kendine kızıyor göğsünden içeriye giren ağır sızıları hissedebiliyordu,hafif baş ağrısıyla düşünmeye çalışıyor yaşananları kafasında toparlamaya çalışıyordu.Aslında düşününce çok kötü geçmemişti ,bunun henüz bir başlangıç olduğunu ,devamında daha iyi bir konuşma yapacağını düşündü ve bir nebze acısını dindirdi. Masada duran sigara tabakasını eline aldı, bu tabaka ona dedesinden kalmıştı, üzerindeki çiçek işlemeli desenleri gerçek bir ustalık eseri gibi duruyor bir antika olduğu hemen anlaşılıyordu. Gençlik döneminde kaybettiği dedesinin bir kaç parça eşyasından biriydi bu tabaka. Dedesi savaş gazisi bir öğretmendi,vakar duruşu,konuşması ve kişiliğiyle çevresinde saygı gören biriydi. Onu kaybettiğinde 20 yaşında toy bir delikanlıydı şimdi düşününce dedesinin öldüğü yaşlardaydı ve bu tabakayı emanet edebileceği kimsesi yoktu..
İnsanoğlunu tek bir kelimeyle açıklamak gerekseydi bu ‘‘nankör’’ olurdu. İyiliğe nankör,kötülüğe nankör, sevgiye nankör hatta bir dilim ekmeğe bile nankör.
Yorgun geçen günü artık bitirmek istiyordu, yerinden usulca kalktı ve kalabalığa doğru -müsaade ederseniz artık yalnız kalmak istiyorum gidin ve beni kendimle baş başa bırakın! Bu sessiz kalkışın ardından böyle hiddetli bir sesi kimse beklemiyordu herkesin yüzünde bir şaşkınlık ifadesi varken Pania onun bu asabi halini makul karşılar bir yüz ifadesi takınıyordu. Pania oturduğu sandalyesinden kalkarak ortaya doğru bir adım attı ve gülümseyerek
-sanırım gitme vaktimiz geldi, biraz daha kalırsak ihtiyar bizi bir daha kapıdan içeriye almayabilir…
Ruh ve beden sadece ölürken ayrılır sanıyordu ama öyle olmadığını artık biliyor. Yaşadığı acılar ruhunu kemiren bir canavara dönüşmüş gibiydi insanın ruhu acır mı melammu ? Evet! Hemde en çok ruhu acır bir süre sonra bu acı bir tepkisizliğe dönüşür ruh bile bazı acılara duyarsızlaşır.