『刹那』

Claimh Solais​ Setsuna || Kyoushiro to towa no sora || My Heart, My Body, My power everything give to you || Pls, Read to my pin #RPTH #RPEN #PNMN_FAM

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

ห้วงคำนึงแห่งฝันเซ็ตสึนะ [Setsuna of the Moment of Dreams]

SWORD WIELDED ดาบแห่งหัตถ์​ขวา คาล์ม โซลาส [Claíomh Solais]

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันและคุณอรชุนจึงได้นั่งสิ่งที่เรีย​กว่า​รถตุ๊กๆ กลับยังโรงแรมที่พักโดยสวัสดิภาพ

"ขอบคุณ​สำหรับวันนี้นะคะ"

พอกล่าวแล้วโค้งให้อย่างสุภาพ วันนี้รู้สึกได้พบเห็นและรู้จักสิ่งใหม่ๆ ��พิ่มขึ้น ฉันเอง...สนุก.. ใช่ ใช้คำว่าสนุกคงจะได้

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

หวังว่าคุณจะยังสบายดีและสุขภาพแข็งแรง... ได้พบกับเธอคนนั้นไวๆ

นี่คือจดหมายที่ฉันลืมแล้วว่าคือฉบับที่เท่าไหร่ แต่ฉันก็จะเขียนต่อไป แม้มันจะไม่เคยถึงมือคุณ

อย่างน้อยๆ.... เราก็ยังอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน

-ด้วยรัก เซ็ตสึนะ-

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

วันที่ ×× / ×× / ××××

วันนี้ยังคงมีอากาศร้อนอบอ้าวพอสมควร แต่ฉันหวังว่าที่ๆ คุณอยู่จะอากาศดีนะ

ฉันได้ลองเดินเที่ยวในเมือง ในทุกที่ๆ ฉันไป อยากให้คุณมาอยู่ข้างๆ จริงๆ...

วันนี้ได้ลองทานขนมแปลกๆ และได้รู้จักสัตว์แปลกๆ ด้วยล่ะ ถ้าหากเราได้พบกัน ฉันจะเอารูปที่ถ่ายไว้ให้ดูนะ

(+)

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันหลุดขำอีกครั้ง เขาดูตลกดีนะ พลันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง แล้วจึงยื่นกล้องให้ดูรูปถ่ายผลงาน

ตอนนี้โรตีในมือหมดไปกว่าครึ่งแล้ว และมันก็ดึกมาก ฉันคิดว่าถึงเวลากลับจึงแตะแขนเขาเบาๆ สองสามหน

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "ได้สิ"

ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนมาซับมือตนเองแล้วหยิบกล้องขึ้นมา

เตรียมถ่ายเพียงรอเขา��ัดท่าจัดทาง ถึงจะไม่รู้ว่าเขาอยากได้รูปคู่รถเข็นโรตีไปทำไมก็ตาม

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "อ่ะ... อื้ม เข้าใจแล้ว"

ฉันแกะกระดาษแผ่นบางทีซึมน้ำมันเป็นวงออกอย่างเรียบร้อย มองขนมแป้งสีน้ำตาลทองราดนมข้นส่งกลิ่นหอมในมือ

พอลองกัดทานดูคำหนึ่งก็พบว่ามันมีรสชาติหวานละมุนที��ดียว.. คล้ายกับแพนเค้กนิดหน่อย แต่เป็นแบบกรอบล่ะมั้ง...

"อร่อย..."

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันรับสิ่งที่ดูแล้วน่าจะเรียกว่าของหวานคงเข้าทีกว่ามาถือไว้ มันยังร้อนๆ อยู่แต่ไม่มีปัญหาอะไร

"ขอบคุณค่ะ"

เพียงยิ้มบางๆ ให้แก่อีกฝ่ายแล้วมองโรตีในมือด้วยความสนใจ มันต้อง... ทานอย่างไรนะ กัดเอาเลยงั้นหรือ

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "เอ่อ... เอาเหมือนคนนี้ค่ะ"

ฉันไม่รู้ว่าต้องสั่งอย่างไร จึงได้แต่ชี้คุณอรชุนแล้วบอกกับคนขายด้วยรอยยิ้มบางๆ

คนข้างๆ ดูอารมณ์ดี​นะ อาหารชนิดนี้คงเป็นของโปรดเขาล่ะมั้ง

ฉันพลางคิดว่าถ้าหากเคียวชิโร่ได้ลองทาน���้างก็คงดีขณะยืนรอคนขายทำโรตีเงียบๆ

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "โรตีหรือคะ...?"

นั่นเป็นชื่ออาหารงั้นหรือ ฉันไม่ค่อยคุ้นหูนัก แต่คงเป็นอาหารของประเทศนี้สินะ

เมื่อถูกชักชวนฉันจึงพยักหน้ารับ นางฟ้า​สมบูรณ์​กินเอเทอร์นัลมานาต่างสารอาหาร แต่การทานอาหารแบบมนุษย์​ก็ไม่ใช่เรื่องแย่

"ได้ค่ะ ทานโรตีก่อนกลับกันเถอะ คุณอรชุน"

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

"คุณตัวเงินตัวทอง... น่ารักดีนะ"

[เซ็ตสึนะให้ความสนใจต่อ​สิ่งนี้]

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันหลุดขำออกมานิดหน่อยเมื่อมองภาพที่ได้ แล้วเก็บกล้องอย่างเรียบร้อยเตรียมตัวกลับ

ตอนนี้ก็ค่อนข้างย่างเข้ายามดึกแล้วด้วย

"ภารกิจเสร็จสิ้นค่ะ"

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันยิ้มออกมาบางๆ แล้วรับกล้อง��ากมือเขามา ก่อนจะพยักหน้าให้เขาไปยืนข้างๆ เจ้าตัวดำเมื่อมนั่นก่อนมันจะตื่นซะก่อน

"เดี๋ยวฉันถ่ายให้ค่ะ ผลัดกัน"

ฉันยกกล้องเตรียมพร้อมแล้ว เหลือแค่เขาไปยืนเท่านั้น

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันพยักหน้ารับอย่างไม่คิดแย้ง เพียงยืนนิ่งๆ และเว้นให้เห็นสัตว์เลื้อยคลานที่กำลังหลับอยู่ชัดเจน

"ปิดแฟลชด้วยนะคะ"

เอ่ยเตือนไปก่อนเขาจะกดถ่าย เพราะเกรงว่าแสงแฟลชมันจะทำให้เจ้าตัวดำตกใจเอาได้

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันเดินตามไปอย่างระมัดระวัง ตามที่เขาเตือนว่าถ้าหากมันตกใจอาจจะหนีไปก็ได้

พอเข้าระยะที่น่าจะถ่ายรูปได้และไม่ใกล้จนประชิด ฉันจึงดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ ให้หยุด

พอละมือออกก็ยื่นกล้องให้เขา

"คุณแขนยาวกว่าค่ะ...หรือจะใช้คาล์มโซลาส?"

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "ให้ฉันใช้แขนของค��ล์มโซลาสถ่ายก็ได้นะคะ..."

ฉันเสนอออกไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วช่วยมองหาเป้าหมายในภารกิจไปด้วย

จนสะดุดตากับเงาตะคุ่มดำข้างต้นไม้ตรงบ่อน้ำ

"นั่น.. รึเปล่านะ?"

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM ฉันพยักหน้าอย่างจริงจังราวกับทำ��ารกิจเมื่อครั้งอดีตกับเคียวชิโร่ แล้วเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างเงียบๆ

กล้องดิจิตอลในมือถูกเตรียมพร้อมไว้แล้ว

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "น่าจะใช่ค่ะ"

ฉันพยักหน้า ความมืดกับแสงสลัวๆ จากเสาไฟ ไม่ได้ทำให้ยากต่อการมองเห็นสำหรับนางฟ้าสมบูรณ์​เลยแม้แต่น้อย

"คุณคิดว่า... สัตว์ตัวนั้นจะอยู่กันตรงไหนหรอคะ"

เพราะสวนนี่ก็ไม่ได้แคบสักเท่าไหร่

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้กลัวการบาดเจ็บหรือสิ่งใด เพียงแต่นึกกังวลว่าหากร่างฉันกระเด็นออกนอกรถ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้พลัง

ถึงตอนนั้นคงเกิดความแตกตื่นแน่ๆ ฉันจึงจับราวที่มีให้ไว้มั่น แต่ต้องไปลงแรงมากไปจนมันพังคามือ

ไม่นานรถก็ทะยานออกตัว

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM "ค่ะ... คุณอรชุนสินะคะ"

���ันนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงคงเพิ่งเคยคุยกับคนๆ นี้เป็นหนแรก เลยแอบเกร็งอยู่บ้าง เป็นแบบนี้ทุกครั้งเมื่อพบเจอรู้จักคนใหม่ๆ

พอก้าวขึ้นไปนั่งบนรถก็พบว่าไร้ซึ่งเข็มขัดนิรภัย​ ฉันจึงหันไปมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ กัน

"....."

[『刹那』 @PNMN_Setsuna]

@PNMN_Arjuna @PHENOMENAL_FAM จริงๆ จะบินไปก็ได้... แต่เพราะไม่รู้จุดหมายและไม่อยากสร้างความแตกตื่น ฉันจึงเสนอทางเลือกนั้น

พอเห็นเขาเดินไปโบกรถฉันก็พยักหน้ารับ���ละเดินไปยืนข้างๆ พอทิ้งระยะไว้สักหน่อย

"...."

[อันที่จริงเซ็ตสึนะสนใจอยากลองนั่งดูมานานแล้ว]