کسی چه میداند من چقدر تلاش کردهام که روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟
زیرا در میان ویرانی و رنج، وظیفهی انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد.
[برادران کارامازوف | داستایوفسکی]
سه شنبه شانزدهم دی ماه ۰۴، خودم رو به زور کشوندم تا کارگاه...ظاهرم چقدر آروم بود ولی ذهنم داشت میترکید...چند ساعتی تونستم وظیفه م رو انجام بدم، روی زمینه دوتا طراحی کار کردم...و عصر دوباره برگشتم به رگبار خبر و خیابونهایِ کلانشهری که هنوز آتشِ زیر خاکسترش فوران نکرده...
خدای من! سلیقه دختر پیکاسو خیلی شیک و پیک تر از این حرفهاست...نصف نقاشهارو میبینی،شبیه کمونیستهای زمان شاه هستن...از این لحاظ ها دلم برای مهندسی و مهندس ها خیلی تنگ شده...
وقتی نقاشی های یک گالری با زمانه و احوالات جامعه تناسب داشته باشد ، انسانها تجربه متفاوتی خواهند داشت.ما در ایران کمتر چنین تجربه ای رو داریم...نقاشی های جواد مدرسی در گالری ۰۰۹۸ با زمانه ما تناسب داره،و گزینه خوبیه برای نوازش چشم ها در بین گالری های تهران
گالری شیرین این پست را منتشر کرد و ده نفر براش هورا کشیدند و آدم حسابی نامیدنش.....خوب امروز و فردا که آماده سازی نمایشگاه بعدی بود و کلا قرار بر بازدید هم نبود....نقاش ها برای من که از مهندسی اومدم و در دبیرستان ریاضیم خیلی خوب بود،مناسبات خاصی دارند... https://t.co/e6kT0hHF3J
اتفاقی فیلم جوانی که در کوهدشت گلوله خورده را دیدم....در حالیکه داشتم تدارک خرید گل برای نمایشگاه نقاشی کسی را میدیدم که برای احترام جمعه اونجا باید باشم......دارم آتش میگیرم از حس بد و میخوام جیغ بزنم از این وضعیت،از این تناقض....
بزرگترین احترام به یک بزرگمرد خواندن و مرور اندیشه هایش است.
در گروهی ۱۲نفره و چالشی ۳ماهه آثار جناب بهرام بیضایی را خواندیم و دیدیم...بر اساس این برنامه پیش رفتیم،شاید برای شما هم مناسب باشد...
#بهرام_بیضایی
هیچ چیز به اندازه شخصیت انسان مهم نیست....وقتی با نقاشی های حرفه ای مواجه میشی ولی نقاش آدم چیپی هست....همه ی ذهنت بهم میریزه...واقعا بهتره بعضی نقاشها در پستو بمونند...و از اقبال جامعه میتونه این باشه که موفقیتشون ادامه پیدا نکنه...