جاده قعر دلتنگی در اوج خستگیست. دلتنگی برای سرزمین های زیسته و نزیسته.
زوزه ی باد از پنجره فریادیست که از گذشته چنگ می اندازد و کورکورانه از آینده می کشاند.
غذای آدمی فکر است و هنرش خیال. و ما نشخوار کنندگانی هنرمندیم، در مسیر سرزمین های دوردست.
@jayb_alys خیلی بیش تر از دوتا فعله.
فردی که ��لبستشی میتونه تو رو با آزار فراری بده، میتونه در سکوت فریاد بزنه سرت که برو، با چشماش بگه این جا جات نیست و تو بالاخره مجبور میشی که بری. این ترک کردنیه که از ترک شدن بدتره.