@rosanesfiguerol Tots els textos que escrius arriben a l’ànima però, precisament aquest, me l’ha envaït. Quanta raó tens amb això dels petons i les mostres d’estima. No hi ha cap majoria d’edat per deixar de fer-les. Una de ben forta cap a tu i per als teus! 💗
CARTA AL HOMICIDA DE MI HIJO
Esta carta es para ti, para el hombre que segó la vida de mi hijo, a nuestro hijo, para el hombre que ha privado a una hermana de su único hermano, que ha agriado el tiempo que a mis padres les queda por vivir; que ha herido a Sergi, Mariona, Judith, Irma, Jordi, Roger, Maria, Julia, Mireia, Olalla, Sira, Paula, Mónica, Alicia, Pau, Pol,… que ha herido profundamente a unos jóvenes que siguen enviando mensajes a su gran amigo, mensajes sin respuesta. Tu osadia, tu temeridad, tu egoismo, tu falta de respeto hacia todo aquél que no seas tú, han hecho desaparecer de un golpe de acelerador al compañero de clase, al alumno, al futuro profesor de historia, al futuro tio, al futuro padre. Esta carta es para ti, y cuando acabe de escribirla, rozaré con la yema de mi dedo índice el recuadro de la pantalla donde leo “tuita” y esperaré, pacientemente, a que mis palabras se transformen en las ondas que llegan hasta la otra orilla de un estanque de aguas mansas cuando alguien lanza una piedra; esperaré que mis palabras viajen hasta Galicia. No sé si mi carta llegará a tus manos. No me importa. Será suficiente que sepas de su existencia, que sepas que la he escrito para tus oidos, que no para tus ojos, los mismos ojos con los que, dijiste a la juez, haber visto las señales de 70 km por hora y la señal de curva peligrosa; los mismos ojos que vieron una sombra, un animal al que debías esquivar (te escucho declarando ante “su señoría”, impertérrito, mentira tras mentira) y que por eso invadiste el carril contrario impactando como un misil contra la moto que conducía mi hijo ante la mirada horrorizada de su padre. Los mismos ojos que, segun declaraste, vieron a mi hijo tumbado en el arcén de una carretera sin arcén; que no supieron ver a un padre desesperado buscando a un hijo que no encontraba. Saliste del coche y te alejaste todo lo que pudiste, tú y tus dos compañeros. Tú, un enfermero que no socorrió a un herido… ¿O sabías que a la velocidad a la que circulabas, el 116 que luces tatuado en el brazo, y que negaste por segunda vez ante la juez, era imposible que mi hijo hubiera sobrevivido? Nada, no hiciste nada. Ni en aquel momento ni nunca. 👇🏽
@bcnencomu cada dia la mateixa p*** noria amb el carril dels nassos pel bus i taxis a Dial amb https://t.co/DFoQ9XyP8b conec cap conductor que hi estigui d’acord.Només tenen 5 s per passar i com un taxi agafi un client ja hem begut oli.Una VERGONYA,foteu el puto camp de bcn.
@packo_bdn@TMBinfo No te debo ni una justificación. La pregunta ha sido respondida por parte de la empresa, justificando el motivo del retraso, ya que SÍ, había restraso. Ya puedes ir a pasear tu tiempo libre a otro tweet.