با تمام این یاوههای فلسفی که بافتم، منم مثل بقیه بیصبرانه منتظرم این لعنتی رو برام هدیه بیاره تا غرق شم توش. آدم که نمیتونه همهی بارِ این زندگیِ کوفتی رو تو هشیاری به دوش بکشه. گاهی باس پناه برد به همین بینقصترین مخدرهای جهان...
میلیاردها دلار خرج شده تا دقیقترین شبیهسازی از ابتذال، خشونت و تباهیِ جهانِ مدرن رو بسازن. طنزِ ابزورد ماجرا همینجاست: ما از این خرابشدهی غرق در جبر و کثافت فرار میکنیم، تا تو وایسسیتی دقیقن همون توحش رو با گرافیک ۶۰ فریم بر ثانیه زندگی کنیم.
غایتِ تکنولوژی و هوش مصنوعی این نبود که رنجِ انسان رو کم کنه؛ این بود که رفتارِ اراذل و اوباش، پلیسهای فاسد و شومنها رو با بالاترین جزئیات رندر بگیره. ما با موفقیت، کلِ زنجیرهی ارزشِ جنونِ بشری رو تو یه کنسول بومیسازی کردیم.
برآیند مشاهداتم از ایرانیان و مکالمات چند روز گذشتهم با گنگ قدیمیم اینه که فقط اوناییمون حالمون خوبه که ایران نیستیم و از بین اونایی که ایران نیستن فقط شهیار قنبری به قول خودش به طرز احمقانهای هنوز امیدواره!!
من مختصات، خلقیات و مرزهای توانستن و نتوانستنم را شفافتر از هر آینهای میدانم؛ دیگران هم خوب میدانند با چه انسانی روبهرو هستند. بنابراین تعجبهای ساختگی، تجاهل و پنهانکاری را پای بیخبری یا سادگی نمیگذارم. نام دقیق این بازیها، رذالتِ هوشیارانه است.
اینکه باید برای یک دارنده مدرک PhD توضیح بدم که کاوه آهنگر کیه و درفش کاویانی چیه روزم رو خراب میکنه و اینکه هربار همچین آدمی میبینم روزم خراب میشه و عادت نمیکنم باعث میشه از خودم ناامید بشم.
جهت ثبت در تاریخ: یه مشت «بیپدر» دور هم نشستیم و داریم با چشمای خیس، از مرگ پدرامون تو عالم بالا حرف میزنیم. کمدیِ سیاه و غمانگیزیه؛ انگار سوگواری تنها ارثیهست که بینمون به مساوات تقسیم شده و ما نمیدونیم به یتیمیِ خودمون بخندیم یا به جای خالیِ اونا گریه کنیم.
این زیبایی، بیگناهیِ محض است. در آغوشِ سکوت، او امنترین پناهگاهِ جهان را ساخته. من اما، در برابرِ این معجزه، احساسِ وحشت میکنم. وحشتِ روزی که در ظلمت غرق شود.
نقطهی پایانِ آدمها، داد و فریاد نیست؛ یک مکثِ سرد و طولانی است که بعد از آن، بهسادگی متوجه میشوی آنچه سالها مرکزِ ثقلِ جهانت بود، دیگر حتی در حاشیهی اولویتهایت هم جایی ندارد. این بیتفاوتیِ تازه، ترسناک اما بهشدت نجاتبخش است.
ما با آدمها نمیجنگیم، با توهمی که از آنها ساختهایم میجنگیم. روزی که این تصویرِ ذهنیِ بینقص تَرک برمیدارد، تازه میفهمیم تمام این سالها، به جای در آغوش کشیدنِ یک واقعیتِ فیزیکی، داشتیم به یک شبحِ دورِ گردنبندشده تنفسِ مصنوعی میدادیم.