از این آهنگ مترسک عرفان طهماسبی سیر نمیشم. متنش یه طرف، گیتارش یه طرف، صدای دریا یه طرف😔 میگه: مو براش میباریدُم، تا تو خشکی نَشینه. براش میتابیدُم، تا تو سرما نَشینه. مو براش دریا شدُم، اون با برکه میپرید. مو براش فردا شدُم، به گذشته میرسید. مو یه دنیا آرزو، اون جلوپاشو میدید.
اومدم صبحونه نیمرو بخورم. رو اوپن مثل همیشه نون نبود. تو فریز و یخچال هم نبود. نشستم پشت میز نیمرو رو خالی خالی خوردم. تموم شد. چشمم افتاد به نون که ۵۰ سانت باهام فاصله داشت و اصلا ندیده بودمش.
من حدس زدما این کثافت کاری های مریض فقط از یه ژاپنی میتونه بربیاد. ایسائو تومیتا از پیشگامان موسیقی الکترونیک و فضایی. چندتا قطعه کلاسیک رو با الکترونیک تلفیق کرده من یکی واقعا متاثر شدم و رو اعصابم تاثیر گذاشته
Isao Tomita
این نواهایی که باهاشون ارتباط برقرار میکنم نگرانم میکنن. یکی از حیطه هایی که بهش علاقه دارم ادراک شنوایی و موسیقاییه. اینجا نه امکانات تحقیقاتش هست نه کسی بها میده