Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

ΑΥΤΟΝΟΜΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΑ-ΕΝΩΤΙΚΑ

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Για Ένωση και Λευτεριά 🇬🇷

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Ηλιάδης Πέτρος

Ξημερώματα της 15ης Ιουνίου 1956. Το πάνθεο των ηρώων ανοίγει τις πύλες του για να υποδεχτεί ακόμα έναν αγωνιστή της Ε.Ο.Κ.Α, που άφησε την τελευταία του πνοή αγωνιζόμενος για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Πρόκειται για τον Πέτρο Ηλιάδη, 24 ετών από τη Λεμεσό.

Ο Πέτρος, γαλουχημένος με τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη της Ο.Χ.Ε.Ν, εντάχθηκε στον αγώνα και ανήκε στην ομάδα του Ιάκωβου Πατάτσου και Παναγιώτη Γεωργιάδη. Στις 14 Ιουνίου 1956 πλησίασε το ταχυδρομείο της τότε Πλατείας Μεταξά με σκοπό να το ανατινάξει. Οι Άγγλοι όμως, οι οποίοι είχαν φυλάκιο στη στέγη του κτηρίου, τον αντιλήφθηκαν και τον πυροβόλησαν με αυτόματο όπλο. Ο αγωνιστής της ελευθερίας, σοβαρά τραυματισμένος, μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου υποβλήθηκε σε πολύωρη επέμβαση από Έλληνες γιατρούς. Οι σφαίρες διέτρησαν τον πνεύμονα, το στομάχι και τα έντερά του με αποτέλεσμα να υποκύψει στα τραύματά του. Το πρωί της 15ης Ιουνίου χάραξε το δικό του μονοπάτι προς τη λευτεριά, αφήνοντας σε όλους εμάς μια ιερή παρακαταθήκη να μας θυμίζει καθημερινά πως η λευτεριά δεν κερδίζεται με μεγάλα λόγια και ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά με πραγματικούς και αγνούς αγώνες.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Σαν σήμερα, στις 12 Ιουνίου του 1958, δολοφονούνται από όχλο Τούρκων της TMT 8 Έλληνες της Κύπρου.

Κατά το μεσημέρι, έφτασαν στο χωριό Κοντεμένος ψευδείς πληροφορίες, ότι στη γειτονική Σκυλλούρα είχαν ξεσπάσει συγκρούσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Περίπου 35 άτομα κινητοποιήθηκαν για βοήθεια, συνελήφθησαν ομώς από αγγλική περίπολο, κι αφού τους αφόπλισαν, τους οδήγησαν κοντά στο χωριό Κιόνελι.

Εκεί, τους περίμεναν περίπου 200 Τουρκοκύπριοι, οπλισμένοι με ρόπαλα, μαχαίρια και γεωργικά εργαλεία. Το πρωτοφανές μένος τους αποτυπώθηκε στις κατακρεουργημένες σορούς 8 άτυχων ανδρών που δεν κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ η απάθεια των Άγγλων κατά τη δολοφονική επίθεση και μαρτυρίες της εποχής αποδεικνύουν ότι όσα συνέβησαν ήταν προσχεδιασμένα.

Το γεγονός αποτελούσε συνέχεια του τεταμένου κλίματος που επικρατούσε από τις προηγούμενες μέρες, όταν η TMT τοποθέτησε βόμβα στο Τουρκικό προξενείο στη Λευκωσία, με σκοπό να ξεσηκωθούν οι Τούρκοι, που λεηλατούσαν και πυρπολούσαν Ελληνοκυπριακές περιουσίες στην πρωτεύουσα.

Το καλοκαίρι του 1958 ξέσπασαν οι πρώτες εκτεταμένες διακοινοτικές ταραχές, όπου οι τουρκοκύπριοι γίνονταν υποχείρια των Βρετανών και της Άγκυρας, προωθώντας το γνωστό δόγμα taksim (=διχοτόμηση), όπως συνέβη και με την τουρκανταρσία το 1963-64.

Σήμερα, πολλοί ημιμαθείς νεοκύπριοι, εξακολουθούν να επιρρίπτουν τις ευθύνες για τις διακοινοτικές ταραχές στους Έλληνες της Κύπρου. Ο τυφλός δογματισμός τους, τους οδηγεί να αναπαράγουν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο αττίλας, για να ξεπλύνει την εισβολή και την κατοχή. Η ιστορική αλήθεια, ωστόσο, σπεύδει κάθε φορά να τους διαψεύσει.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Παρακολουθήσαμε για άλλη μια χρονιά τις εκδηλώσεις «υπερηφάνειας» στην Λευκωσία και σύντομα θα βρεθούμε θεατές στο ίδιο έργο και στη Θεσσαλονίκη. Σε ολόκληρο τον κόσμο τα πολύχρωμα πανηγύρια των ΛΟΑΤΚΙ αποτελούν το αποκορύφωμα των προσπαθειών για προώθηση δήθεν προοδευτικών θέσεων, με πρόφαση τα ανθρώπινα δικαιώματα, κι απώτερο σκοπό την κατάργηση του ιερού τριπτύχου: Πατρίδας-Θρησκείας-Οικογένειας.

Στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας πλασάρουν το αφύσικο ως φυσικό, τον γάμο ομοφυλοφίλων και την τεκνοθεσία, κατακερματίζοντας τον θεσμό της πυρηνικής οικογένειας και το θεμελιώδες δικαίωμα του παιδιού να γαλουχηθεί σε αυτή. Παράλληλα, ουκ ολίγες φορές προπηλακίζουν στις παρελάσεις τους τα Θεία, βλασφημώντας τις Άγιες μορφές του Χριστιανισμού.

Όσον αφορά τα εγχώρια, κρίνουμε αξιοπρόσεκτη την εμφάνιση πολιτικών προσώπων στις εν λόγω εκδηλώσεις στη Λευκωσία και συγκεκριμένα στελεχών του ΔΗΣΥ. Με το πέρας των βουλευτικών εκλογών αφαίρεσαν τα πατριωτικά προσωπεία κι επέστρεψαν στις γνωστές ψηφοθηρικές τους τακτικές, αποδεικνύοντας ξανά ότι η παράταξή τους ουδεμία σχέση έχει με τις παραδοσιακές αξίες και τα εθνικά ιδεώδη. Σημειωτέον ότι η πορεία στους δρόμους της πρωτεύουσας τελούσε υπό την αιγίδα του ΠτΔ Νίκου Χριστοδουλίδη, γεγονός που επιβεβαιώνει πως η κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ έχει εξασφαλίσει πλέον την εύνοια του ίδιου του συστήματος, αν και τα μέλη της επιμένουν να αυτοαποκαλούνται περιθωριοποιημένα…

Εμείς θα στεκόμαστε πάντοτε ως ανάχωμα στον εκφυλισμό της κοινωνίας, με φάρο την Ορθόδοξη πίστη μας. Κύριο μας μέλημα είναι η προάσπιση των εθνικών μας ιδανικών, ενάντια στους σύγχρονους εφιάλτες που τα καπηλεύονται· αυτούς που με υπόγειο τρόπο υποσκάπτουν αυτά που διατυμπανίζουν προεκλογικά ότι δήθεν εκπροσωπούν.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Έφυγε από τη ζωή, προχθές, 7 Ιουνίου 2026, ο ακούραστος αγωνιστής της Απελευθέρωσης, νομικός Πάνος Ιωαννίδης.

Ως έφεδρος αξιωματικός, το μαύρο καλοκαίρι του 1974, ήταν ο τελευταίος που έφυγε από την Αμμόχωστο πολεμώντας, εγκατελειμμένος απ’ όλους, οπισθοχωρώντας συντεταγμένα και με την ελληνική σημαία αγκαλιά, όπως όφειλε, για να μην την ατιμάσει ο εχθρός.

Η ζωή του μετέπειτα ταυτίστηκε με τον αγώνα για τη δικαίωση του κυπριακού Ελληνισμού και την απελευθέρωση της σκλαβωμένης πατρίδας μας, χωρίς εκπτώσεις και κόντρα σε ομοσπονδιακά σχέδια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μέσω των δράσεων και του συγγραφικού του έργου, με πιο γνωστό το βιβλίο «Αιματηρή Αλήθεια», έδωσε το άπαν των δυνάμεών του για τη διαφώτιση του λαού σχετικά με το εθνικό μας πρόβλημα και την αφύπνιση συνειδήσεων.

Μολονότι έφυγε με τον καημό της επιστροφής στην αγαπημένη του Αμμόχωστο ανεκπλήρωτο, εμείς υποσχόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα του μέχρι τέλους.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους του. Αιωνία του η μνήμη.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται, σήμερα, από την άνανδρη δολοφονία του εθνοφρουρού Στέλιου Παναγή από τούρκο στρατιωτικό.

Ο 19χρονος Παναγή υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο 211 Τάγμα Πεζικού. Στις 3 Ιουνίου 1996, εισήλθε άοπλος στη νεκρή ζώνη, ώστε να ανταλλάξει το πηλήκιό του με τον τούρκο στρατιώτη απέναντι, φωνάζοντας μάλιστα «καρντάς», που σημαίνει «αδερφός» στα τούρκικα. Δέχθηκε, τότε, 3 ριπές από Τούρκο στρατιώτη σε απόσταση λιγότερη των 10 μέτρων, με τη μια σφαίρα να τον βρίσκει κατάστηθα, τραυματίζοντάς τον κρίσιμα. Η ολιγωρία της ειρηνευτικής δύναμης να επέμβει άμεσα λόγω πυροβολισμών, είχε ως αποτέλεσμα ο νεαρός εθνοφρουρός να υποκύψει στα τραύματά του κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.

Οι γονείς του προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της Τουρκία. Το 2009, το Δικαστήριο την καταδίκασε για παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή κι επιδίκασε αποζημίωση €70.000 στην οικογένεια.

Στο διάστημα 1976-1996 οι Αττίλες είχαν διαπράξει αρκετές δολοφονίες Κύπριων που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία σε φυλάκια της Εθνικής Φρουράς. Η δολοφονία του Στέλιου, ήταν η 7η κι η τελευταία. Περιστατικά σαν κι αυτά, αποτελούν υπενθύμιση πως καμία ειρηνική συμβίωση με τον εχθρό δεν είναι δυνατή.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Είναι με ιδιαίτερη χαρά που παρατηρούμε τον αντι-ομοσπονδιακό χώρο να ενισχύεται με άλλη μια αυτόνομη ενωτική φωνή. Ο λόγος για τη νεοσύστατη παράταξη «Εθνική Έγερση» του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, η οποία εισέρχεται αποφασιστικά στη μάχη αφενός της ακομμάτιστης εκπροσώπησης των φοιτητών κι αφετέρου της διαφύλαξης των ιδανικών για τα οποία θυσιάστηκαν οι πρόγονοί μας.

Η κίνηση αυτή αποτελεί ένα επιπλέον χτύπημα στο σάπιο κατεστημένο που θέλει τη νεολαία παθητική και στους ομοσπονδιακούς που πίστευαν ότι έχουν το μονοπώλιο στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο. Φοιτητή, τώρα έχεις επιλογή! Στήριξε ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Συναγωνιστές, είμαστε δίπλα σας σε κάθε βήμα! Καλή αρχή με κάθε επιτυχία!

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης κατεβάζει και σκίζει τη βρετανική σημαία.

Όλες οι βρετανικές αποικίες προετοιμάζονταν για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ, που είχε προγραμματιστεί για τις 2 Ιουνίου 1953. Στο σχολείο του δεκαπεντάχρονου, τότε, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, υψώθηκε η βρετανική σημαία, γεγονός που εξόργισε τους μαθητές.

Ανήμερα της στέψης, οι μαθητές οργάνωσαν διαδήλωση, ζητώντας την αφαίρεση της σημαίας και την απομάκρυνση των Άγγλων στρατιωτών από τον σχολικό χώρο. Τότε, ο ανυπότακτος Ευαγόρας αναρριχήθηκε στον ιστό, κατέβασε τη σημαία του κατακτητή και την έσκισε.

Ακολούθησαν επεισόδια και συγκρούσεις μεταξύ των μαθητών και της αποικιακής αστυνομίας. Αποτέλεσμα των συγκρούσεων ήταν η απόσυρση των βρετανικών δυνάμεων και ματαίωση των εκδηλώσεων, με την Πάφο να αποτελεί τη μοναδική πόλη στον κόσμο(!), όπου δεν εορτάστηκε η στέψη της βασίλισσας.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

29η Μαΐου 1453: Εάλω η Πόλις

Πεντακόσια εβδομήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, την ημέρα που σήμανε το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Για πάνω από 50 ημέρες η Βασιλεύουσα πολιορκήθηκε ασφυκτικά από τα στρατεύματα του Μωάμεθ Β΄. Τα τεράστια κανόνια των Οθωμανών χτυπούσαν ασταμάτητα τα ισχυρά τείχη της, ενώ ο στόλος τους πίεζε κι από τη θάλασσα. Τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου, ύστερα από σκληρές μάχες, οι γενίτσαροι κατάφεραν να περάσουν από την Πύλη του Ρωμανού και η άμυνα της Πόλης κατέρρευσε.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, αρνήθηκε να παραδοθεί ή να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη. Πολέμησε μέχρι τέλους στα τείχη, πέφτοντας μαχόμενος μαζί με τους υπερασπιστές της Βασιλεύουσας και γράφοντας μία από τις πιο ηρωικές σελίδες της ιστορίας μας.

Η Πόλη των πόλεων, επί αιώνες σύμβολο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, παρότι έπεσε, δεν ξεχάστηκε ποτέ. Η μνήμη της παραμένει ζωντανή στις παραδόσεις, την πίστη και την ψυχή ολόκληρου του Ελληνισμού.

«Οὐκ ἑάλω ἡ ρίζα, οὐκ ἑάλω τὸ φῶς. Οὐκ ἑάλω ἡ βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων»

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Χαράλαμπος Χαραλάμπους

Σαν σήμερα, στις 28 Μαΐου 1988, ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους από την Ξυλοφάγου, οπλίτης της Ε.Φ που υπηρετούσε σε φυλάκιο δίπλα στην πράσινη γραμμή στο χωριό Αθηένου, δολοφονήθηκε άνανδρα από Τούρκο Υπαξιωματικό. Ο Χαράλαμπος μαζί με τον Γιάννη Καλλέσιη, όντας εθνοφρουροί τότε, άκουσαν φωνές που καλούσαν σε βοήθεια από κοντινό σπίτι. Οι δύο τους μαζί με άλλους στρατιώτες έτρεξαν αμέσως να βοηθήσουν. Οικογένεια είχε δεχθεί επίθεση από Τούρκο Υπαξιωματικό. Ο εισβολέας βγαίνοντας από το σπίτι, αντίκρισε τους άοπλους νέους και άρχισε να πυροβολεί κατά αυτών. Ο Χαράλαμπος έπεσε νεκρός και ο Γιάννης τραυματίστηκε σοβαρά. Η δολοφονία του Χαράλαμπου αποτελεί άλλη μία πράξη βιαιότητας και βαρβαρότητας από τους Τούρκους. Ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους ήταν ένα νέο παιδί που έκανε όνειρα για το μέλλον. Ως Έλληνες νέοι της Κύπρου, οφείλουμε να τιμούμε τη μνήμη του ήρωα και να μην ξεχνάμε πως έπεσε από τα πυρά των εισβολέων που κατέχουν τη μισή μας πατρίδα.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Ο κατοχικός ηγέτης Τουφάν Ερχιουρμάν έσπευσε να συγχαρεί τηλεφωνικώς την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου και τον ΓΓ του ΑΚΕΛ Στέφανο Στεφάνου για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών. Δεν πρόκειται για απλή διπλωματική ευγένεια ούτε για κάποια χαριτωμένη χειρονομία «καλής θελήσεως» από έναν «ηγέτη» που στην πραγματικότητα ελέγχει εδάφη υπό στρατιωτική κατοχή. Πρόκειται για ένα πολιτικό μήνυμα, σταλμένο με ακρίβεια και πρόθεση. Το μήνυμα αυτό είναι τόσο πασιφανές, ώστε μόνο όσοι εθελοτυφλούν μπορούν να το αγνοήσουν.

Ο άνθρωπος που κατέχει την «προεδρία» ενός ψευδοκράτους, το οποίο στηρίζεται αποκλειστικά στις ξιφολόγχες 40.000 τουρκικών στρατευμάτων και αναγνωρίζεται μόνο από την Άγκυρα, επέλεξε να επαινέσει ακριβώς τα δύο κόμματα που αποτελούν τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας· του σχεδίου που εξυπηρετεί τουρκικά συμφέροντα, εξασφαλίζοντας τουρκική επιρροή επί του συνόλου του νησιού, ακόμα και μετά από οποιαδήποτε «επανένωση».

Ο Ερχιουρμάν εδώ και καιρό ακροβατεί επιδέξια ανάμεσα στο να φαίνεται «φιλειρηνικός» προς τα έξω και στο να εξυπηρετεί πιστά τις τουρκικές αξιώσεις προς τα μέσα. Τώρα που βρήκε απέναντί του μια Βουλή στην οποία τα γνωστά τουρκολαγνικά προδοτικά κόμματα του ΔΗΣΑΚΕΛ κατέχουν και πάλι τις δύο πρώτες θέσεις, χαμογελά ανοιχτά· κι έχει κάθε λόγο…

Πότε, όμως, αποδεχθήκαμε ότι ο άνθρωπος που εκπροσωπεί την κατοχή της μισής Κύπρου μπορεί να επικοινωνεί σαν ένας φίλος-σύμμαχος, παράγοντας της ίδιας πολιτικής οικογένειας; Διότι αυτό ακριβώς αποκαλύπτει το τηλεφώνημά του: ότι ο Ερχιουρμάν δεν βλέπει τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ ως αντιπάλους, αλλά τους επίσης εγκάθετους της Τουρκίας, συνοδοιπόρους σε έναν στόχο που τον εξυπηρετεί, εφόσον τόσο πολύ εμμένουν στη λύση ενός τούρκου συνταγματολόγου. Κανένα αυτοσεβόμενο κυπριακό κόμμα δεν θα έπρεπε να ανέχεται μια τέτοια εικόνα.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Ως ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης, χαιρετίζουμε την απόφαση του ΚΥΣΕΑ για την παράταση παρουσίας της φρεγάτας «Έλλης» και των τεσσάρων ελληνικών μαχητικών F-16 στην Πάφο, όπως επιβεβαιώθηκε από πρόσφατα δημοσιεύματα.

Η απόφαση αυτή κρίνεται στρατηγικά ορθή και επιχειρησιακά αναγκαία. Αναλυτικότερα, σύμφωνα με αναλύσεις από ανοιχτές πηγές και εκτιμήσεις ειδικών, η παρουσία ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο έχει άμεσο και μετρήσιμο αντίκτυπο στο ευρύτερο ελληνοτουρκικό αεροπορικό ισοζύγιο. Αν η Κύπρος συμμετέχει ενεργά στην αεροπορική εξίσωση, η τουρκική πολεμική αεροπορία αναγκάζεται να αναδιατάξει δυνάμεις από το Αιγαίο προς το νοτιοανατολικό μέτωπο. Αυτό δεν ωφελεί μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εξίσου κι ίσως περισσότερο, την ίδια την Ελλάδα. Η αεροπορική κάλυψη της Κύπρου δεν είναι πράξη αλληλεγγύης μόνο, πρόκειται για πράξη στρατηγικής σκοπιμότητας.

Τα αεροδρόμια από τα οποία θα μπορούσε να επιχειρήσει η τουρκική αεροπορία εναντίον της Κύπρου κυρίως το Ικόνιο και το Ιντσιρλίκ απέχουν από τη νήσο έως και 30 λεπτά περισσότερο σε αεροπορικό χρόνο σε σχέση με τα ελληνικά αεροδρόμια Καστελίου και Σούδας. Αυτή η διαφορά, σε συνδυασμό με τις σύμμορφες δεξαμενές καυσίμου που φέρουν τα ελληνικά F-16 block 52 δίνοντας έως και 30 επιπλέον λεπτά παραμονής καθιστά την αεροπορική κάλυψη της Κύπρου επιχειρησιακά εφικτή.

Ταυτόχρονα, αξίζει να σημειωθεί ότι η μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο δεν αρκεί από μόνη της. Το σύγχρονο αεροπορικό πεδίο έχει αλλάξει ριζικά. Η τουρκική πολεμική αεροπορία διαθέτει σήμερα πλατφόρμες περιφερόμενα πυρομαχικά, βαλλιστικά συστήματα και οπλισμένα drones που μπορούν να αναλάβουν τη στοχοποίηση επί του εδάφους, αφήνοντας το σύνολο των μαχητικών της ελεύθερο για αεροπορική υπεροχή εναντίον των ελληνικών δυνάμεων. Σε αυτό το πλαίσιο, τα μαχητικά πρέπει να συνοδεύονται από την ανάπτυξη σύγχρονων αντιαεροπορικών συστημάτων ικανών να αντιμετωπίσουν πυραύλους, πυροβολικό και περιφερόμενα πυρομαχικά που θα δημιουργήσουν μια ασπίδα πάνω από τις στρατηγικές εγκαταστάσεις του νησιού. Χωρίς αυτή την προστασία, η αεροπορική παρουσία παραμένει ευάλωτη.

Παράλληλα, επικουρικά θα λειτουργούσε και η δημιουργία μόνιμης πολεμικής μοίρας στην Κύπρο. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενίσχυε σε μόνιμη βάση την αεράμυνα του νησιού, θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας και οικονομική δραστηριότητα στην περιοχή, καθώς επίσης θα απέστελλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα σταθερότητας προς κάθε κατεύθυνση. Η λογική είναι απλή: μια μικρή μόνιμη δύναμη στην Κύπρο κρατά το πρώτο κύμα οποιασδήποτε απειλής, ενώ συνάμα επιτρέπει στις κύριες δυνάμεις από την Κρήτη να φτάσουν έγκαιρα σε υποστήριξη.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ

Στις 23 Μαΐου 1996, μαρτύρησε για την πίστη του Χριστού, ο Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ. Ο Ευγένιος γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στο χωριό Κουρίλοβο, το οποίο βρίσκεται κοντά στη Μόσχα. Το παιδί από μικρή ηλικία γαλουχήθηκε με την Ορθόδοξη Πίστη, παρ’ όλη την καταπίεση που υπέκειτο η Ορθοδοξία εκείνα τα χρόνια, από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 25 Ιουνίου του 1995, παρουσιάστηκε στον στρατό και αφού έλαβε τη βασική εκπαίδευση, στις 13 Ιανουαρίου του 1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ηγκουερίνας.

Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 13 Φεβρουαρίου 1996, αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλους τρεις στρατιώτες από οπλισμένους Τσετσένους που επέβαιναν σε ασθενοφόρο, το οποίο σταμάτησαν για έλεγχο. Οι Τσετσένοι αντάρτες περνούσαν συχνά από τον συγκεκριμένο δρόμο, μεταφέροντας όπλα, ναρκωτικά και αιχμαλώτους. Από την πρώτη μέρα από τις 100 που διήρκησε η αιχμαλωσία του Ευγένιου, οι αντάρτες επειδή είδαν ότι φορούσε Σταυρό, προσπάθησαν να τον κάμψουν ψυχικά, ώστε να καταφέρουν να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του, να βγάλει τον Σταυρό και να γίνει μουσουλμάνος. Παρόλα τα φριχτά βασανιστήρια, ο Ευγένιος αρνήθηκε επανειλημμένα να αλλαξοπιστήσει.

Έτσι, στις 23 Μαΐου του 1996 την ημέρα των γενεθλίων του, πήραν τον Ευγένιο και τους τρεις άλλους συναιχμαλώτους του προς τον χώρο της εκτέλεσης. Πρώτα, σκότωσαν τους τρεις άλλους στρατιώτες. Έπειτα, πρότειναν για τελευταία φορά στον Ευγένιο να βγάλει τον Σταυρό, αναφέροντας ότι «ορκιζόμαστε στον Αλλάχ ότι θα ζήσεις». Ο Ευγένιος και πάλι αρνήθηκε και τότε υπέστη το φρικτό του μαρτύριο. Τον έσφαξαν με μαχαίρι, κόβοντας εντελώς το κεφάλι του, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν τον Σταυρό από το λαιμό του. Τον έθαψαν μεν με τον Σταυρό, αλλά χωρίς το κεφάλι. Οι δολοφόνοι για να παραδώσουν το λείψανο του μάρτυρα στη μητέρα του, ζήτησαν λίτρα 4 χιλιάδων δολαρίων και μαζί με το σκήνωμα του, της παρέδωσαν και μια βιντεοκασέτα με καταγεγραμμένο το μαρτύριο του γιου της. Αργότερα, οι ίδιοι οι αρχηγοί των ανταρτών είπαν στη μητέρα του: «εάν ο γιος σου γινόταν σαν ένας από εμάς, δεν θα τον αδικούσαμε». Ο Μάρτυρας Ευγένιος εμφανίστηκε πολλές φορές μετά τον θάνατο του, είτε σε εκκλησίες ως ένας στρατιώτης με πύρινο μανδύα, ο οποίος βοηθάει τους αιχμαλώτους στην Τσετσενία να δραπετεύσουν από την αιχμαλωσία, είτε σε τραυματίες και αρρώστους πολέμου.

Ας αποτελέσει πρότυπο ακλόνητης πίστης προς τον Χριστό, αλλά και βοήθεια καθενός από εμάς.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης

Γεννήθηκε στα Χανιά στις 15 Αυγούστου 1970. Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη και της Ειρήνης Ηλιάκη. Έχοντας από νεαρή ηλικία αγάπη για τα αεροπλάνα, πετυχαίνει το 1989 την είσοδό του στη Σχολή Ικάρων, την οποία είχε μόνη επιλογή στο Μηχανογραφικό του για τη συμμετοχή στις Πανελλήνιες εξετάσεις.

Στις 23 Μαΐου 2006, τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο και κατευθύνονται προς την Κρήτη με στόχο την αναγνώριση και φωτογράφιση στρατιωτικών βάσεων. Αμέσως, δίνεται εντολή σε τέσσερα ελληνικά μαχητικά F-16 να απογειωθούν για να αναχαιτίσουν τα τουρκικά. Ανάμεσα στους πιλότους και ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης. Κατά τη συμπλοκή, ο τούρκος πιλότος πραγματοποιεί έναν φονικό ελιγμό που δεν προβλέπεται από τους διεθνείς κανόνες εμπλοκής και πέφτει πάνω στο ελληνικό F-16, σκοτώνοντας ακαριαία τον Έλληνα πιλότο. Τα συντρίμμια του αεροπλάνου πέφτουν κοντά στην Κάρπαθο, αλλά το σώμα του Ήρωα δεν θα βρεθεί ποτέ.

Ο τούρκος πιλότος έπεσε στη θάλασσα και κατάφερε να σωθεί. Όταν εντοπίστηκε από τις ελληνικές αρχές, αρνήθηκε να συνεργαστεί, απειλώντας τους μάλιστα με το όπλο του. Για να αποφευχθεί η κλιμάκωση, επιτράπηκε να μεταβούν στο σημείο τούρκοι διασώστες και να τον μεταφέρουν στην Τουρκία, όπου έγινε δεκτός με τιμές ήρωα.

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης ήταν από τους ανθρώπους που έθεσαν το καθήκον πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό, περνώντας έτσι στο πάνθεον των αμέτρητων ηρώων που έβγαλε αυτή η χώρα.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Στις 17/05 πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης η εκδήλωση μνήμης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος με θέμα «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Μνήμη, Στρατηγική και Διεθνοποίηση της Ιστορικής Ευθύνης». Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο Λάζαρος Καμπουρίδης και ο Νίκος Μιχαηλίδης.

Χθες, 19/05, έλαβε χώρα η ετήσια εκδήλωση για τους Έλληνες του Πόντου κι ακολούθησε πορεία προς το τουρκικό προξενείο ως ένδειξη μνήμης.

Ως ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης, παρευρεθήκαμε δίπλα στους Ποντίους αδελφούς μας, γιατί Κύπρος και Πόντος μοιράζονται το ίδιο βαρύ βίωμα του ξεριζωμού, της προσφυγιάς και της απώλειας. Η μνήμη παραμένει ζωντανή και δεν σταματούμε τον αγώνα μέχρι να δικαιωθούμε.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Μέλη της ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης και της ΑΦΚ Αιχμής Κομοτηνής επισκεφθήκαμε το διήμερο 16-17 Μαΐου τη Βόρεια Ήπειρο, με αφορμή τις εκδηλώσεις για την αναγνώριση της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου από τις Μεγάλες Δυνάμεις, μέσω του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, στις 17 Μαΐου 1914.

Το Σάββατο 16 Μαΐου επισκεφθήκαμε το στρατιωτικό κοιμητήριο της Κλεισούρας, τόπο ταφής πεσόντων του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941. Έπειτα, βρεθήκαμε στη Δερβιτσάνη και στο Αργυρόκαστρο, πρωτεύουσα της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου. Ακολούθως, επισκεφθήκαμε τους Βουλιαράτες, κοντά στους οποίους δολοφονήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2018 από την αλβανική αστυνομία ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, καθώς και το στρατιωτικό κοιμητήριο των ηρώων του ’40.

Την Κυριακή 17 Μαΐου παρευρεθήκαμε στη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Δελβινάκι Ιωαννίνων και στην εκδήλωση για την επέτειο της αυτονόμησης της Βορείου Ηπείρου.
Κατά την επίσκεψή μας, διαπιστώσαμε την ανάγκη προβολής του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος. Η Ήπειρος διαιρέθηκε αυθαίρετα το 1913 με τη δημιουργία του αλβανικού κράτους και παρότι απελευθερώθηκε τρεις φορές από τον Ελληνικό Στρατό, παρέμεινε αλύτρωτη.

Σήμερα το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή φθίνει, καθώς πολλοί Βορειοηπειρώτες εγκατέλειψαν τα πάτρια εδάφη τους, ιδίως μετά την πτώση του σταλινικού καθεστώτος του Εμβέρ Χότζα.

Ως Έλληνες Κύπριοι, στεκόμαστε στο πλευρό των Βορειοηπειρωτών και μοιραζόμαστε μαζί τους τον κοινό πόθο για ελευθερία και ένωση με τη μητέρα Ελλάδα.

ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Φέτος, συμπληρώνονται 107 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων, μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του Ελληνισμού. 107 χρόνια μνήμης κι αγώνα για δικαιοσύνη.

Στις 19 Μαΐου 1919 ξεκίνησε η πιο βίαιη φάση της εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου από το τουρκικό κράτος των Νεότουρκων και του Κεμάλ. Χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν μόνο και μόνο επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Περισσότεροι από 350.000 Πόντιοι χάθηκαν, ενώ όσοι επέζησαν κουβάλησαν τον πόνο της προσφυγιάς. Κράτησαν, παρ’ όλα αυτά, ζωντανή τη γλώσσα, την παράδοση και την ιστορία τους.

Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Η λήθη δεν μπορεί να αποσιωπήσει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν απέναντι στους λαούς της Μικράς Ασίας, της Καππαδοκίας, της Ανατολικής Θράκης και της ημικατεχόμενης Κύπρου μας, ούτε απέναντι σε Πόντιους, Αρμένιους και Ασσύριους.

Σε κανέναν δεν αξίζει η κατάρα του ξεριζωμού. Έχοντας πλήρη επίγνωση των ολέθριων συνεπειών που υπέστησαν οι Πόντιοι αδελφοί μας, καθώς υπομένουμε εξίσου τη σκλαβιά στο νησί μας, παλεύουμε προκειμένου να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη αναλλοίωτη, με την ευχή να είμαστε οι τελευταίοι που βιώσαμε τέτοιες τραγωδίες.

Κύπρος - Πόντος - Αρμενία
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Απελευθέρωση Θράκης

Εκατόν έξι χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την απελευθέρωση της Θράκης και την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό της χώρας. Ήταν εκείνο το ξημέρωμα της 14ης Μαΐου 1920, όταν ο ελληνικός στρατός, υπό τις διαταγές του Διοικητή Ζυμβρακάκη, εισήλθε νικητής και απελευθερωτής στην πόλη της Κομοτηνής, έχοντας στα χείλη του τον στίχο: «Ξημέρωσε η χαραυγή και πήραμε τη Θράκη». Ο εφιάλτης των 600 χρόνων σκλαβιάς και της βουλγαρικής κατοχής, είχε επιτέλους τελειώσει.

Ο Αντώνιος Ρωσσίδης περιγράφει στο «Χρονικό της απελευθερώσεως» : «Η ευφρόσυνη είδηση της αποφάσεως των συμμάχων μας για την κατάληψη της δυτικής Θράκης από τον ελληνικό στρατό έκανε φτερά και έγινε αμέσως γνωστή στους κατοίκους της. Στην Κομοτηνή, κατά την παραμονή της εισόδου του στρατού μας, όλοι ήξεραν ότι πλησιάζει η ώρα και μία ανείπωτη συγκίνηση και λαχτάρα ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων. Οι παλαιοί Κομοτηναίοι συγκλονίζονται όταν αναπολούν τις αξέχαστες εκείνες ώρες. Εκείνη την αξέχαστη νύχτα κανένας δεν κοιμήθηκε. Όλη η πόλη έμοιαζε σαν να αγρυπνά σε ολονύχτια ακολουθία. Αποβραδίς και όλη τη νύχτα, άνδρες και γυναίκες πηγαινοέρχονταν και με επικεφαλής τον δημαρχεύοντα Απόστολο Σούτζο, προετοίμαζαν την υποδοχή του στρατού. Τα συνεργεία που στήθηκαν σε κεντρικά σπίτια, έκοβαν και έραβαν ασταμάτητα Ελληνικές σημαίες. Και άκουγες παντού γέλια, ευχές και χαρούμενα τραγούδια. Και όταν οι πρώτες ηλιαχτίδες της 14ης Μαΐου του 1920 φώτισαν τον καταγάλανο ουρανό, όλη η πόλη βρέθηκε να πλέει στα γαλανόλευκα. Και ο λαός της Κομοτηνής ξεχύθηκε να προϋπαντήσει τους ελευθερωτές του με αλαλαγμούς και επιφωνήματα χαράς…».

Ευελπιστούμε η ημέρα της λευτεριάς της Κύπρου να έρθει σύντομα και να νιώσουμε και εμείς τη χαρά της απελευθέρωσης και της ένωσης με τη μάνα Ελλάδα. Μέχρι τότε, ο αγώνας συνεχίζεται.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Η Δέσποινα Αχλαδιώτη, γνωστή ως «Κυρά της Ρω», αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Πρόκειται για τη γυναίκα εκείνη που με τις πράξεις πατριωτισμού και τα κατορθώματά της φρόντιζε καθημερινά να θυμίζει την ελληνικότητα της βραχονησίδας Ρω.

Γεννήθηκε το 1890 στο ακριτικό και τουρκοκρατούμενο, τότε, Καστελλόριζο. Το 1924, εγκαταστάθηκε στη Ρω, όπου μαζί με τον σύζυγό της Κωνσταντίνο, ασχολήθηκε με την κτηνοτροφία. Από το 1943 ύψωνε κάθε πρωί την Ελληνική Σημαία και την κατέβαζε με τη δύση του ηλίου, συμβάλλοντας έτσι στην ανάδειξη των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στη νησίδα αυτή, που βρίσκεται 3 ναυτικά μίλια δυτικά του Καστελλόριζου και 5,6 ναυτικά μίλια από τα μικρασιατικά παράλια. Ακόμη, κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ειδικότερα της ιταλικής κατοχής της Δωδεκανήσου, προσέφερε αξιόλογες υπηρεσίες στις Συμμαχικές Δυνάμεις.

Κοιμήθηκε στο νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου 1982, σε ηλικία 92 ετών. Η κηδεία της έγινε με τιμές στο Καστελλόριζο κι η σορός της τάφηκε στη Ρω, κάτω από τον ιστό όπου καθημερινά ύψωνε την Ελληνική Σημαία.

[Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης @Peof1978]

Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου

Ο Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1911 στο χωριό Αγία Βαρβάρα της
επαρχίας Λευκωσίας. Φοίτησε στο Παγκύπριο Ιεροδιδασκαλείο και στη Σχολή Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ήδη από το 1940 είχε αρχίσει να προετοιμάζει τον αγώνα κατά της αποικιοκρατίας. Ήταν ο ηγέτης της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ένωσης Νέων (Ο.Χ.Ε.Ν.), την οποία ο
Γεώργιος Γρίβας Διγενής χρησιμοποίησε ως βάση για την εξεύρεση των μελών της Ε.Ο.Κ.Α. Έτσι,
ερχόταν συχνά σε επικοινωνία με τον αρχηγό. Εκτός από στρατολόγος της Ε.Ο.Κ.Α, ήταν αυτός που όρκιζε τα νέα μέλη, ενώ παράλληλα περιόδευε σε ολόκληρο το νησί και ξεσήκωνε τη νεολαία. Μιλούσε πάντα για την ελευθερία από τους Άγγλους και την Ένωση με την Ελλάδα.

Στις 9 Μαρτίου 1956 συνελήφθη από τους Άγγλους και εξορίστηκε στις Σευχέλλες, μαζί με τον
Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ', τον επίσκοπο Κυρηνείας Κυπριανό και τον Πολύκαρπο Ιωαννίδη, γραμματέα
της Μητρόπολης Κερύνειας. Όλοι τους κρατήθηκαν εξόριστοι στις Σεϋχέλλες για 13 μήνες. Μετά την
απελευθέρωσή τους πήγαν στην Αθήνα, όπου ο λαός τους υποδέχθηκε με τιμές ηρώων, εφόσον δεν
τους επιτρεπόταν να επιστρέψουν στην Κύπρο. Το 1959, αφού τελείωσε ο αγώνας επέστρεψαν.
Παρέμεινε πιστός στον σκοπό του αγώνα που ήταν η Ένωση με την Ελλάδα και έτσι ήρθε σε ρήξη με τον Μακάριο που υπέγραψε την ανεξαρτησία του νησιού. Είχε ταχθεί υπέρ των τριών Μητροπολιτών που τάχθηκαν κατά του Μακαρίου για τους ίδιους λόγους.

Εξίσου σημαντικό ήταν και το συγγραφικό του έργο, αφού έγραψε δεκατέσσερα βιβλία με ποιήματα για την παιδική και νεανική ηλικία, προσευχές για τα παιδιά όλων των τάξεων του δημοτικού, κείμενα για τις γιορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας και βιογραφίες Αγίων. Ο Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου πέθανε στις 10 Μαΐου 2001, αφήνοντας στις επόμενες γενεές Ελλήνων τεράστια πνευματική κληρονομιά.