Metro ağzına kadar doluydu. Hamile bir kadın tutunacak yer arıyordu. Yer verdim, “Kenar lazım, fenalaşıyorum” dedi. Köşedeki adama yöneldi.
Adam kulaklığını çıkarıp yüzünü buruşturdu:
“Abartmayın ya, hamile kalmayı biliyorsunuz, ayakta durmayı da bilin.”
Bir anlık sessizlik oldu. O cümle vagonun içine pis bir koku gibi yayıldı.
Arka taraftan baston sesi duyuldu. Yaşlı bir teyze ağır ağır yaklaştı.++