our affairs are on the razor's edge, men of Ionia... so if you will bear hardships now, you will suffer temporarily but be able to overcome your enemies Her6.11
C’est le plus ancien règlement de bibliothèque retrouvé à ce jour. Découvert sur l’agora d’Athènes, il stipule, ciselé dans le marbre :
« Aucun livre ne sera emporté au-dehors, car nous en avons prêté le serment. La bibliothèque sera ouverte de la première heure jusqu'à la sixième. »
BYBΛION OYK EΞENEXΘHΣETAI EΠEI ΩMOΣAMEN: ANYΓHΣETAI AΠO ΩPAΣ ΠPΩTHΣ MEXPI EKTHΣ
Bibliothèque de Pantainos, musée de l’Agora, Athènes, Ier siècle.
This is a repudiation of the Ottoman and Turkish modernization drive, which goes back at least to the Tanzimat reforms of 1839 and, in some respects, to the Tulip Era of 1718-1730.
If critical thinking skills are so fragile that they can erode when people use AI, those skills could not have been robustly taught in the first place.
https://t.co/FcaRlcesOS
@LarisVrahimis Lord Hannan is an interesting intellectual who still believes that Brexit was right, so this tells you about how seriously to take him - ironically the Leave campaign made huge use of the threat of Turks entering the EU
Willson Contreras in a nutshell: RBI single in the first vs. Will Warren, HR in the third. In the fourth, Warren starts the AB with two fastballs up and out of the zone, the second noticeably more inside than the first (the above photo shown below).
Notice where Contreras was standing on the first pitch.
So what does Contreras do?He moves even CLOSER to the plate with a clear message: “You want to move me off the plate? Well now I’m going to basically stand ON it.”
Warren misses away.
Walk ultimately ensues. Contreras barks. Benches empty. Warnings are issued.
If you ask me, this is part of the reason the Sox should keep Contreras. He’s right-handed. He hits. He’s not afraid. The Red Sox need players like this if they’re ever going to get back to who they were.
Για ακόμη μια φορά το καρακατιναριό βγήκε να μας πουλήσει φούμαρα.
Είναι ιστορικό γεγονός ότι η Ελλάδα, όπως και πολλά άλλα νεοσύστατα κράτη της εποχής, προχώρησε σε ευρείας κλίμακας μετονομασίες οικισμών, βουνών και ποταμών.
Κατά την οθωμανική περίοδο, πολλά τοπωνύμια είχαν λάβει τουρκικές, σλαβικές, αρβανίτικες ή βλάχικες ονομασίες.Ιδιαίτερα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913 δηλαδή) και την ενσωμάτωση νέων εδαφών, συστάθηκαν ειδικές κυβερνητικές επιτροπές με σκοπό την αντικατάσταση των ξενόγλωσσων ονομάτων με ελληνικά. Στόχος της τότε πολιτικής ήταν η ομογενοποίηση του κράτους και η ανάδειξη της σύνδεσης με την αρχαία και βυζαντινή ιστορία.
Η πρακτική αυτή δεν ήταν αποκλειστικά ελληνική. Αντίστοιχες μαζικές μετονομασίες χωριών και πόλεων πραγματοποιήθηκαν την ίδια περίοδο στην Τουρκία, στη Βουλγαρία και σε άλλες γειτονικές χώρες, στο πλαίσιο του εθνικού επαναπροσδιορισμού τους.
Προσέξτε τώρα...Ναι τα εθνικά κράτη νομιμοποιούν την παρουσία τους σε μια περιοχή μέσω της επίκλησης της ιστορικής συνέχειας και της αυτοχθονίας (το συναντήσαμε πολλές φορές αυτό). Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά στα κίνητρα εφαρμογής αυτού του μέτρου.
- Για το ελληνικό κράτος, η μετονομασία των οικισμών δεν θεωρήθηκε "κατασκευή" μιας νέας ταυτότητας, αλλά επιστροφή στις ρίζες. Η επίσημη θέση ήταν ότι τα τουρκικά ή σλαβικά ονόματα ήταν προϊόντα μεταγενέστερων κατακτήσεων και επιδρομών. Η αντικατάστασή τους με αρχαιοπρεπή ή βυζαντινά ονόματα θεωρήθηκε πράξη δικαιοσύνης απέναντι στην ιστορία της περιοχής, με σκοπό να συνδεθεί το σύγχρονο παρόν απευθείας με το κλασικό παρελθόν (κάτι που οι πανέξυπνοι γείτονες θεωρούν ως απόδειξη ότι κάποιοι μας "έφτιαξαν").
- Στην περίπτωση της Τουρκίας, η κατάρρευση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923 από τον Κεμάλ Ατατούρκ, επέβαλε τη δημιουργία μιας εντελώς νέας, καθαρά "τουρκικής" εθνικής συνείδησης.
Το νέο κράτος έπρεπε να αποστασιοποιηθεί τόσο από το οθωμανικό παρελθόν όσο και από τις χριστιανικές (ελληνικές, αρμενικές) ρίζες των εδαφών της Ανατολίας. Μέσα από θεωρίες όπως η "Θεωρία της Γλώσσας του Ήλιου" (που γελούσε και γελάει ο κόσμος όλος...τα είπαμε αυτά), το τουρκικό κράτος προσπάθησε να αποδείξει ότι όλοι οι αρχαίοι πολιτισμοί της Ανατολίας ήταν στην πραγματικότητα πρωτο-τουρκικοί, ώστε να θεμελιώσει τη δική του ιστορική προτεραιότητα και δικαίωμα στη γη.
Με λίγα λόγια...υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αποκατάσταση μιας προϋπάρχουσας ιστορίας και την τεχνητή παρθενογένεση για τη νομιμοποίηση ενός κράτους.
Και για του λόγου το αληθές ας δούμε λίγο τα νούμερα...
- Ελλάδα~4.400 έως 5.000 οικισμοί (1913-1996) όπου είχαμε αντικατάσταση οθωμανικών/σλαβικών ονομάτων με τα αρχαία ή βυζαντινά τους.
- Τουρκία ~12.200 έως 28.000+ τοπωνύμια (1913-σήμερα) με μια πλήρης εξάλειψη της χριστιανικής και αυτόχθονης ιστορίας (Ελλήνων, Αρμενίων, Κούρδων).
Στην Ελλάδα, η Επιτροπή Τοπωνυμίων λειτούργησε με βάση την ιστορική και αρχαιολογική τεκμηρίωση.Αντικαταστάθηκαν ονόματα που είχαν επιβληθεί βίαια ή σταδιακά από κατακτητές!
Στην Τουρκία, η "Διεύθυνση Εξειδίκευσης στις Μετονομασίες" λειτούργησε με στόχο την καθολική εξαφάνιση κάθε ιστορικού ίχνους πριν από την έλευση των Τούρκων στην Ανατολία.Μόνο οι χωριάτικες ονομασίες που άλλαξαν ξεπερνούν τις 12.211, ενώ αν υπολογιστούν βουνά, ποτάμια και γεωγραφικά σημεία, ο αριθμός ξεπερνά τις 28.000.
Δεν μιλάμε όμως για "αποκατάσταση", διότι δεν υπήρχαν παλαιότερα τουρκικά ονόματα στην Ανατολία. Έτσι, ιστορικές πόλεις χιλιάδων ετών απέκτησαν εντελώς κατασκευασμένα ονόματα.
Και μη νομίζετε ότι η Τουρκία κράτησε ονόματα όπως İstanbul, İzmir, ή Trabzon από σεβασμό (εδώ γελάμε). Τα κράτησε επειδή ήταν ήδη τόσο παγκοσμίως γνωστά που ήταν αδύνατον να τα αλλάξει στους διεθνείς χάρτες χωρίς να προκαλέσει σύγχυση...
Στο δια ταύτα (επαναλαμβάνομαι μάλλον...), η Ελλάδα άλλαξε ονόματα για να ευθυγραμμίσει τον χάρτη της με την καταγεγραμμένη ιστορία της, ενώ η Τουρκία άλλαξε ονόματα για να κατασκευάσει μια ιστορία που δεν είχε στα συγκεκριμένα εδάφη.
Και για να κλείσω : "Κλεπτών γαρ η νυξ, της δε αληθείας το φως" = Η νύχτα είναι των κλεφτών, και το φως είναι της αλήθειας με την οποία έχουν όχι απλά τσακωθεί αλλά την αφαίρεσαν και από το λεξιλόγιό τους!
https://t.co/SY2vnzx826
Όλο το πρόβλημα της χώρας, με αριθμούς και διαγράμματα που μπορεί να καταλάβει ακόμα και μαθητής Δημοτικού. Και όλες οι λύσεις. 54 λεπτά συμπυκνωμένης πληροφορίας που εξορκίζουν τη μεταπολιτευτική απάτη και την κομματική μπουρδολογία. Ακούστε αυτή την παρουσίαση και κοινοποιήστε την. Το χρωστάτε στα παιδιά σας.
https://t.co/8E95M57skc
Universities are growing more repressive even as woke ideology retreats. One reason: my generation of professors, which is accustomed to open debate, is retiring. Another: the young cohorts that are replacing us are far more tolerant of censorship.
Excellent 🧵 on how activist scholars have perverted the humanities and parts of the social sciences. Spotting academia’s debasement is easy. The real challenges: coaxing a return to depoliticized inquiry and marginalizing those who cling to ideology.
Ο κ. Αυγερινός είναι ο εκπρόσωπος τύπου της κας Καρυστιανού. Εκτός του ότι ποστάρει διάφορα υποστηρικτικά για τα προσφυγικά, αναπαράγει και δημοσιεύματα μίας σελίδας ονόματι "όμιλος επαναστατικής θεωρίας". Η οποία σελίδα ανεβάζει ανακοινώσεις του "Κομμουνιστικού Κόμματος Μαρξιστικού Κένυας" (έτσι το γράφει). Ο κ. Αυγερινός αναπαράγει δημοσιεύματα της σελίδας που διαμαρτύρεται για τη σύλληψη "γνωστών παγκοσμίως αγωνιστών που συμμετείχαν στην Παναφρικανική Σύνοδο κατά του Ιμπεριαλισμού και στο 10ο Συνέδριο της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας στο Ναϊρόμπι".
Και αναρωτιέμαι για το κριτήριο της κας Καρυστιανού ως προς την επιλογή των συνεργατών της. Πάνω σε ποια βάση συζητά μαζί τους και χαράζει πολιτική; Και ναι μεν, με τους συνεργάτες σου μπορεί να υπάρχουν μικρές διαφωνίες και μέσα από την αντίθεση να προκύπτει η σύνθεση, αλλά πάνω κάτω κινείσαι στο ίδιο μήκος κύματος. Το γενικό πλαίσιο και οι αρχές πάνω στις οποίες συζητάτε είναι οι ίδιες.
Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μπορείς να συνυπάρξεις με έναν άνθρωπο που ποστάρει ανακοινώσεις του κομμουνιστικού κόμματος του Ναϊρόμπι, πώς μπορείς να τον ορίσεις εκπρόσωπο τύπου, πώς συνεργάζεσαι μαζί του για την χάραξη πολιτικής, πώς τον κατεβάζεις υποψήφιο σου, εάν δεν συμφωνείς και εσύ με το κομμουνιστικό κόμμα του Ναϊρόμπι.
Τι είδε η κα Καρυστιανού σε αυτόν τον άνθρωπο δηλαδή και τον έκανε και εκπρόσωπο τύπου; Δεν κοίταξε πού ανήκει ιδεολογικά;
Και μην μου πείτε ότι οι συνεργάτες της δεν την εκφράζουν. Εκείνη τους επέλεξε.
Ή μήπως τελικά την επέλεξαν εκείνοι;
ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΕΡΕΙΠΙΩΝ
Ο Λαζόπουλος θεωρεί πως είναι φίμωση να μην επιτρέπεις σε έναν 17χρονο να αρλουμπολογεί στην κρατική τηλεόραση λέγοντας πως μας κυβερνούν βιαστές. Θεωρεί ακόμα συγκλονιστικό να να λέει ένα 17χρονο παιδί, ότι στάνταρ θα φύγει από την Ελλάδα, γιατί δεν ξέρει καν να μιλήσει επαρκώς την γλώσσα του μετά από 12 χρόνια στα θρανία.
Ας μεταφερθούμε για μια στιγμή στο φθινόπωρο του 1922. Στα βάθη της Μικράς Ασίας, χιλιάδες άνθρωποι βαδίζουν προς τον θάνατο. Ο Ηλίας Βενέζης αποτυπώνει αυτή την κόλαση με λέξεις που καίνε:
"Είμαστε ένα τάγμα εργατικό... τα τάγματα των στρατιωτικών αιχμαλώτων είναι χώρια από μας... Εμείς είμαστε ένα καθαρό τάγμα σκλάβων. [...] Κάθε δυο σκλάβοι παίρναν μια κάσα. Ο ένας φορτωνόταν κι ο άλλος βοηθούσε από πίσω. Στα μισά του δρόμου αλλάζαμε. Τη λέγαμε "μαύρη αγγαρειά"."
Η καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων δεν ήταν απλώς η εξαντλητική δουλειά. Ήταν ο συστηματικός βασανισμός. Η δίψα μετατρεπόταν σε όπλο στα χέρια των δεσμοφυλάκων:
"Οι στρατιώτες πήγαιναν διαδοχικά, πίνανε, πότιζαν τα άλογα, γέμιζαν τα παγούρια τους. Βλέπαμε το νερό που ξέφευγε και χυνόταν από τα στόματά τους. Με μάτια γεμάτα πυρετό γέρναμε προς τα εκεί. Έτσι όπως γέρνουν τα διψασμένα δέντρα. -Έλεος! Μας κρατούσαν μακριά, κολλημένους στο θέαμα"
Τον Σεπτέμβριο του 1922, αμέσως μετά την καταστροφή της Σμύρνης, οι τουρκικές αρχές προχωρούν σε μαζικές συλλήψεις του χριστιανικού πληθυσμού. Ο Ηλίας Βενέζης, ένας 18χρονος νεαρός τότε από το Αϊβαλί (Κυδωνίες), συλλαμβάνεται μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του.
Η διαδικασία της αιχμαλωσίας ξεκινά με την απόλυτη αποανθρωποποίηση. Οι αιχμάλωτοι οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου τους αφαιρούνται τα προσωπικά αντικείμενα, τα ρούχα και, τελικά, η ίδια τους η ταυτότητα. Ο Βενέζης παύει να υπάρχει ως άνθρωπος, ως όνομα, ως προσωπικότητα. Γίνεται ένα αναλώσιμο αντικείμενο του τουρκικού κράτους. Του δίνεται ένα μεταλλικό έλασμα, μια ταυτότητα αιχμαλώτου που αναγράφει έναν αριθμό: 31328.
Αυτός ο αριθμός ήταν το εισιτήριό του για τα "Αμελέ Ταμπουρού". Για τους επόμενους 14 μήνες, η ύπαρξή του θα κρέμεται από μια κλωστή, και το μόνο που θα τον ξεχωρίζει από τους σωρούς των νεκρών στις άκρες των δρόμων θα είναι αυτό το νούμερο.
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της τραγωδίας, πρέπει να δούμε το ιστορικό πλαίσιο που τόσο πονάει τους γείτονες και το αποφεύγουν με τα γνωστά κολπάκια.
Τα Αμελέ Ταμπουρού, δηλαδή τα Τάγματα Εργασίας, δεν ήταν απλώς στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας για τις ανάγκες του πολέμου. Ήταν ένας προμελετημένος, κρατικός μηχανισμός εθνοκάθαρσης (αυτό που οι ιστορικοί ονομάζουν "λευκό θάνατο").
Αντί να εκτελέσουν μαζικά τους αιχμαλώτους (κάτι που θα προκαλούσε διεθνείς αντιδράσεις), οι τουρκικές αρχές τους οδηγούσαν σε εξαντλητικές πορείες εκατοντάδων χιλιομέτρων στο εσωτερικό της Ανατολίας, χωρίς φαγητό και νερό.
Όσοι επιζούσαν από τις πορείες, υποχρεώνονταν να σπάνε πέτρες σε λατομεία, να ανοίγουν δρόμους στα βουνά και να κουβαλάνε πολεμοφόδια κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες (ψύχος τον χειμώνα, καύσωνα το καλοκαίρι).
Ποιος ήταν ο στόχος; Η ολοκληρωτική σωματική εξόντωση. Οι ασθένειες όπως ο τύφος θέριζαν τους υποσιτισμένους αιχμαλώτους, ενώ όποιος λυγίζε από την κούραση και δεν μπορούσε να ακολουθήσει, εκτελείτο επί τόπου με μια σφαίρα ή με την ξιφολόγχη.
Η στατιστική πίσω από το βιβλίο του Βενέζη είναι σοκαριστική και απολύτως αληθινή: Από τους 3.000 αιχμαλώτους που συνελήφθησαν μαζί του στο Αϊβαλί και ξεκίνησαν για το εσωτερικό της Μικράς Ασίας, κατάφεραν να επιζήσουν και να επιστρέψουν στην Ελλάδα μόλις 23 άνθρωποι. Ο Βενέζης ήταν ένας από αυτούς, και το βιβλίο του είναι το μνημείο των υπόλοιπων 2.977 που έσβησαν στα τάγματα εργασίας...
----------------
Αφιερωμένο στην "κυρία" που για εκείνη ο Ερυθρός Σταυρός και οι μαρτυρίες είναι απλώς "μελό ιστορίες". Για τον Ηλία Βενέζη όμως, και για τους χιλιάδες που χάθηκαν, αυτή η καταγραφή ήταν το μοναδικό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και την απόλυτη λήθη!
Έναν αιώνα μετά, το "Νούμερο 31328" δεν είναι απλώς ένα λογοτεχνικό έργο. Είναι μια ανοιχτή υπενθύμιση ότι όσο η ιστορική αλήθεια αντιμετωπίζεται με ειρωνεία και φανατισμό, το χρέος μας να θυμόμαστε και να αναλύουμε τεκμηριωμένα το παρελθόν γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό!
ΕΓΩ Ο ΝΗΣΤΙΚΟΣ ΠΟΥΣΤΟΚΑΛΑΜΑΡΑΣ
Ζω 37 χρόνια στη Κύπρο. Μεσα σε λίγους μήνες, άκουσα να με αποκαλούν πουστοκαλαμαρά και νηστικό, προτρέποντας με να πάω στην πουτ@ν@ την πατρίδα μου, τόσες πολλές φορές, όσες δεν άκουσα για σχεδόν 4 δεκαετίες. Είναι το νέο ήθος των οπαδών της Άμεσης Δημοκρατίας.
Υ.Γ: Για σκοπούς ενημέρωσης στην Κύπρο έφερα χρήματα από την Ελλάδα και δεν έβγαλα ούτε 1 ευρώ.
Είναι κρίμα που κανένας δεν γνωρίζει την μάχη του Σκρα.
1)17 Μάιου του 1918. Στο πλαίσιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η οχυρωμένη θέση του Σκρα ντι Λέγκεν (κοντά στα σύνορα με τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία) θεωρούνταν απόρθητη. Οι Βούλγαροι την είχαν μετατρέψει σε ένα δίκτυο από χαρακώματα, κρυφά πολυβολεία και υπόγειες στοές.
Probably the most outrageous mistranslation by Emily Wilson is found in Book XXIV, line 303.
Wilson translates:
"Lying Odysseus replied, 'I will tell you the truth completely.'"
Wilson misrepresents the meaning of πολύμητις.
Murray for example translates this as "of many wiles", which is also a bit misleading. But to translate πολύμητις as lying is outright evil. πολύμητις is reminiscent of πολύτροπον in Book I, line 1.
πολύμητις means to be thoughtful, circumspect, in many ways and in this way cunning.