Phrae /præ/ แปล /plæ/

translation studies | post colonial | cultural studies | literature scholar/comparatist | proud mama of lil boy and girl | married to a soulmate

[susie got your number @mirrorxscape]

Which actor bears the closest resemblance to the character they portray?
#michaeljackson #michaelmovie #bohemianrhapsody #freddiemercury #queen #elvis #austinbutler #biopic

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@Zillionhood @benfyp The androgynous look is very popular in Asia and Michael had that. Look at the ML in Josei manga and you’ll understand why.

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@mikukii1 Mesereau เก่งมากๆ ต้องตามไปฟังสัมภาษณ์ทุกอันของเค้าเลย ทนายจบฮาร์วาร์ดนะคะ แล้ว Harvard Law school เชิญไปพูดเรื่องคดีนี้อีก เป็นคนที่โลจิกและวาทศิลป์แกร่งมาก อัยการเอาลงไม่ได้

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@lovelyonemj So precious

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

Thai people don’t wear black to a wedding. In worst case wearing black to a wedding is tantamount to cursing, so I guess Khun is being considerate here.

[linh. 💛 @heyitspl]

In Khun's defense, Koreans usually wear black at weddings and SEA people usually wear bright colors clothes 😌😌😌 Trust me I'm SEA 👌

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

Production ใหญ่ๆจำนวนมากจะมีปัญหาแบบนี้แทบทั้งหมด โดยมากเป็นเพราะทุน + platform + คิวสถานที่ นักแสดง ใครบริหารให้ทุกอย่างลงตัวหมดได้คือเก่งมาก เรื่องนี้ตอนท้ายเฉลยปมเร็ว เพราะถ้า visualize จากนิยายเป็น action หมดค่อนข้างยาก แต่อีพีสุดท้ายก็พยามให้โมเมนท์คนเสพพอสมควรนะ

[ PG *✲ﾟ*｡⋆🇪🇸⚽️ @PG0215]

แอคนี้พูดแทนใจเราหมดแล้ว...#ล่าหยก #PursuitofJade

ช่วงหลินอัน มันดีและน่าติดตามมาก แต่ด้วยความที่เรื่องนี้มีปมเยอะมหาศาล พอให้น้ำหนักกับหลินอันมากเกินไป กลับทำให้ช่วงท้ายเรื่องดูเร่งรีบอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีการตัดฉากสำคัญที่ควรจะอิมแพคต่อเส้นเรื่องหลักออกไปอีก เลยทำให้ภาพรวมออกมาดูสะดุด งงๆ และไม่ค่อยเคลียร์เท่าที่ควร

อู่อันโหวที่ควรจะเป็นอู่อันโหวผู้ยิ่งใหญ่ปกป้องแผ่นดินล้างแค้นให้ตระกูล กลับถูกถ่ายทอดความยิ่งใหญ่ผ่านเพียงคำบอกเล่า เราไม่ได้ต้องการฉากรบอะไรมากมาย แต่อยากเห็นสักฉากที่สามารถยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าตัวละครนี้ยิ่งใหญ่จริงๆ

สำหรับบทของท่านจินที่หลายคนบ่น ยิ่งรู้สึกเสียดาย เพราะเป็นบทที่ถูกเติมเข้ามาแต่แทบไม่สร้างคุณค่าอะไรให้กับเรื่องเลย แทนที่จะเป็นความสัมพันธ์แบบพี่น้องที่น่าประทับใจ กลับกลายเป็นความน่ารำคาญที่ดึงอารมณ์คนดูลงไปมากกว่า

ถ้าจะแบ่งเรื่องออกเป็น 3 ช่วง
ช่วงแรก ให้ 12/10-กลมกล่อม ดูเพลิน ฟีลกู๊ดสุดๆ
ช่วงกลาง ให้ 7/10-เริ่มยืดและเสียจังหวะ
ช่วงท้าย ให้ 8.5/10-มีศักยภาพจะทำได้ดีกว่านี้ แต่กลับรีบปิดปมจำนวนมากอย่างน่าเสียดาย

แต่โดยรวมแล้วยังถือว่าเป็นซีรีส์ที่ดีเรื่องหนึ่ง องค์ประกอบงานสร้างครบถ้วน เพลงเพราะเข้ากับเนื้อเรื่อง โดยเฉพาะเพลงแรกที่เปิดตัวเพราะมากจริงๆ ภาพสวย การจัดแสงประณีต เครื่องแต่งกายงานคุณภาพและนักแสดงทุกคนก็ถ่ายทอดออกมาได้อย่างดีทั้งรูปลักษณ์และการแสดง

8.5/10 หักเรื่องบทและการเกลียบทสำหรับซีรีส์ 40 ตอน

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@RibbonVw เนอะๆ

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

งานนาฏราชที่ทุกคนจำได้ก็ปีที่คุณอ๊อฟลุกขึ้นมาบอกว่า “ศีรษะนี้เพื่อพระเจ้าแผ่นดิน” ไง

[𝙙𝙖𝙥𝙝𝙣𝙚 𝙗𝙡𝙪𝙚* 🚀 @jtnattha]

เห็น shine ได้ชิงรางวัลนาฏราชแค่สามรางวัลก็อืม เอาเถอะ

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

พี่ฟ้า บุญฑิกา ศิษย์เก่าป.โทการแปลรุ่น 22 คนเก่ง จะพาเราไปรู้จักหลักสูตรใหม่เอี่ยมจากศูนย์การแปลและการล่าม จุฬา "Double Degree Programme: MA in Applied Translation and MA in Translation" เรียนแค่สองปีได้สองปริญญาด้านการแปลจากจุฬาฯ และ U of Leeds UK https://t.co/BpBA9RA3ij

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

อ่าน reply แล้วใจฟูเลยว่าหลายซีนยังอยู่ในใจคนดูเยอะมาก อยากให้ได้บัตรแฟนคอนทุกคนเลยอะ โดนทุกประโยค

[WeTV Thailand @WeTVThailand]

WeTV แจกบัตร Shine Bangkok Fancon จำนวน 10 รางวัล!!!

✨เพียงแคปซีนในซีรีส์จากแอป WeTV
ที่คุณคิดว่า “SHINE” ที่สุดสำหรับคุณ
พร้อมเหตุผลและติด Hashtag
#WeTVxShineFancon

✨คอมเมนต์ถูกใจทีมงาน รับบัตรเลย จำนวน 10 รางวัล รางวัลละ 1 ที่นั่ง มูลค่า 4,000 บาทพร้อมเบเนฟิต

📅ระยะเวลาร่วมกิจกรรม : 5-9 พ.ย. เวลา 20:00น.
📍ประกาศผลภายในวันที่ 11 พ.ย. 68

#ShineFancon
#ShineTheSeries #BeOnCloud
#WeTVOriginal #WeTV

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@toocooltobeblue ยินดีค่ะ แอบคิดถึงณรัน No1 ในใจคนแปลเพราะปากแซบมาก 🤣 (แต่จริงๆรักทุกคนค่ะ) แปะฟีดแบคในตตมาด้วยเลย

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@toocooltobeblue Holy shit อารมณ์จะประมาณด่าตัวเองด้วย สถานการณ์เลือกลำบากด้วย f*it ใช้ตอนที่โกรธจริงๆจังๆตรงไปตรงมาอย่างตอนโมโหบิ๊กไก่ที่ม็อบ เช็คฟีดแบคคนดูต่างชาติเค้าก็ชอบกันนะคะ มีใน TikTok ที่บอกว่า holy shit ปุ๊ปต่อด้วยซีนนั้นมันใช่เลย

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@toocooltobeblue ไม่ได้เข้า x มานานเลยเพิ่งเห็นค่ะ ณรันนี่ท้าทายมากเพราะใช้ภาษาหลายระดับ ภาษาเขียนจะคมมาก ภาษาปากก็หยาบมาก ซีนนั้นกว่าจะลงตัวที่ holy shit ก็ลองหลายคำค่ะ ทั้ง f* it damn it สรุปว่า damn it เบาไป f*it จะเป็นคำสบถหยาบๆคำนึง ส่วน holy shit มันสะท้อนอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่า f* it

[โอ่งน้อยของขุ่นแม่ @Lilisasa__]

ขอบคุณพี่สนกับยูโรที่วางตัวเหมาะสม ไม่เล่นมุกชายแท้ ให้ได้เห็นในรายการร้องข้ามกำแพงนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

ฝากผลงานแปลเล่มล่าสุดจากภาษาฝรั่งเศส #ประเทศหนู เปิดตัวในงานมหกรรมหนังสือแห่งชาติปีนี้ เด็กอ่านได้ ผู้ใหญ่อ่านดี เข้ากับสถานการณ์บ้านเมืองเฉย ที่บูธสนพ. SandClock ค่ะ

Mon dernier travail de traduction du français vers le thaï est maintenant en vente à la Fête nationale du livre.
« Le pays des souris » est un titre déroutant pour un livre illustré, car le surnom de notre Premier ministre actuel est « Noo », ce qui signifie « souris » en thaï.
C’est une histoire sur un pays où les souris élisent toujours des chats comme dirigeants, à leur propre perte.

[SandClock Books @sandclockbooks]

#ประเทศหนู 🐭
เรื่องราวของประเทศหนูซึ่งมีผู้นำเป็นแมว
ที่สำคัญคือหนูเป็นผู้เลือกแมวมาเองเสียด้วย
แมวก็ออกกฎหมายที่ดีอยู่หรอก แต่ไม่ใช่สำหรับหนูแน่ๆ

ลองทำความรู้จักกับ #ประเทศหนู
เอ๊ะ? หรือคุณอาจจะรู้จักอยู่แล้วก็ได้

อ่านต่อได้ที่ https://t.co/nbz2eP2zGd

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@pouriturenoble Thank you! I finally got back to reading books I like after two months of staying up to 4-5 am to get subtitles done, so this is just pure bliss after long chaos.

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

มาแนะนำแอคคุณ Daph ที่เราตามอ่านเป็นประจำ เค้าเขียนรีวิว Shine ไว้เยอะมาก วิเคราะห์ละเอียด โดยเฉพาะในแง่การกระทำของตลค.ชนิดที่บางครั้งเราเองก็นึกไม่ถึง

มีคำถามเข้ามาพอสมควรแต่ส่วนมากเราไม่สามารถตอบได้เพราะเป็นการล้ำเส้นบทบาทของผู้เขียนบท เช่น ทำไมเขียนแบบนี้ ทำไมไม่เขียนแบบนี้ ทำไมไม่ให้เวลาตรงนี้ ฯลฯ แม้ว่าจะติด disclaimer ทุกครั้งว่าเป็นคหสต.ของคนดูคนหนึ่ง ก็มักจะมีคนบิดไปพูดว่าคนเขียนคิดอย่างนี้ เลยคิดว่าถ้าติดประเด็นการเขียนบทจะไม่ตอบดีกว่า

จริงๆก็พูดไปในเสวนาแทบจะครบแล้ว อยากให้ไปฟังตรงนั้นมากกว่า การตอบคำถามที่สังคมสงสัยเป็นหน้าที่ของนักวิชาการอยู่แล้ว ซึ่งเราก็ตอบบนหลักการของวิชาการ อย่างกรณีนิยามของ main character ตาม dramaturgy และนำเสนอผ่าน cinematographyยังไงก็ตอบไปแล้ว นักวิชาการไม่ได้มีภาระในการเอาใจใคร เพียงแต่หวังว่าสิ่งที่ให้ไปจะเพิ่มมุมมองที่รอบด้านขึ้นให้กับสังคม

เรื่องถามผกก.ก็อธิบายไปแล้วว่าไม่ได้ถามเพราะไม่เข้าใจแต่ถามว่าเอางี้จริงเหรอ เพราะจบแบบนี้ค่อนข้าง demanding กับคนดู และไม่เคยเห็นซีรีส์ไทยกล้าทำแบบนี้ ละครไทยโดย norm มันต้องจบแบบเคลียร์ทุกปม คนเลวโดนลงโทษ ถ้าจำได้ แรงเงาตอนจบยังต้องเอาพระมาเทศน์เลย ถึงตอนนี้จะพัฒนามาเยอะแล้วก็ยังไม่ถึงขั้น realistic, minimal, less is more และ elliptical ขนาดนี้ แต่ถ้าถามว่าตฤณมีพัฒนาการไหม acting ของอาโปในซีนปงต์เนิฟมันบอกอยู่นะว่าตลค.มี personal struggle ขนาดไหน

ถ้าจบแบบคลี่คลายหมด ทุกคนสบายใจ ฟูลฟิล ฟิน มันก็เป็น entertainment ที่ดี แต่ Shine เลือกจบแบบ realistic, minimal, less is more และ elliptical มันทำให้คนดูต้องไปคิดต่อ พิมพ์ระบายครส. เขียนฟิก ดิสกัสตอนจบที่ควรเป็น หาเหตุผลให้ตฤณ วิเคราะห์ปมธันวา ฯลฯ

นั่นแหละมันแปลว่าศิลปะกำลังทำงานกับคุณเข้าให้แล้ว 🤗

#ShineTheSeries

[Daph in Drama @LaDaphWrites]

I've reflected a lot on Trin's behavior in the last episode of Shine, and I'd like to gather here some thoughts I've already shared in comments over the past few days, but which I feel the need to collect in a single, coherent text. These are, of course, personal reflections.

Trin's decision to leave Tanwa in the finale, despite the deep emotional and spiritual connection they have built over the course of the story, is a highly significant element of the narrative. Trin doesn't have the conceptual tools or the vocabulary to recognize what's happening to Tanwa as true depression; he can only sense that "𝑠𝑜𝑚𝑒𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑠 𝑤𝑟𝑜𝑛𝑔." He is faced with a pain he doesn't fully understand and doesn't know how to deal with. He feels powerless, perhaps even frustrated by the fact that love and closeness aren't enough to "𝑠𝑎𝑣𝑒" Tanwa. Without the means to name or grasp that suffering, he interprets it as distance, rejection, or Tanwa's inability to "𝑐ℎ𝑜𝑜𝑠𝑒 𝑙𝑖𝑓𝑒."
Leaving Tanwa isn't (only) an act of selfishness, but rather a gesture of self-preservation: Trin senses that staying by Tanwa's side, so lost and closed off in his own pain, risks pulling him under as well. In a certain sense, it's a way to survive. Trin's choice is human and imperfect: there's no heroism in his leaving, but neither is there complete indifference. It's the action of someone who, even while wanting to love, comes up against their own limits. In an era when mental health was rarely spoken of, Trin's reaction is realistic and achingly human.
In this way, the story avoids the trap of "𝑙𝑜𝑣𝑒 𝑠𝑎𝑣𝑒𝑠 𝑎𝑙𝑙": Trin's love, however genuine, doesn't heal Tanwa's traumas. The ending becomes a reflection on the need to face one's own inner demons with tools that go beyond just a romantic relationship. It's an imperfect and human gesture, credible within its historical context, that speaks to how, in the past, psychological fragility was often avoided, ignored, or misunderstood.

I believe all this offers an interesting lens through which to read and interpret both Trin and Tanwa as characters.

Tanwa shows his wounds and vulnerabilities: his pain, his insecurity, his inability to commit are always visible, almost "𝑠ℎ𝑜𝑢𝑡𝑒𝑑 𝑜𝑢𝑡" to the audience. This creates instant empathy: we have direct access to his suffering, and we can justify his "𝑝𝑟𝑜𝑏𝑙𝑒𝑚𝑎𝑡𝑖𝑐" behaviors as consequences of trauma or a difficult past.
Trin, on the other hand, is often restrained, reflective, and appears more "𝑎𝑑𝑢𝑙𝑡" and self-controlled. When he makes mistakes, it seems to come from a place of greater awareness or autonomy. This leads us to judge him more harshly: we always expect coherence and maturity from the "𝑟𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙" ones, and their mistakes seem less excused by emotion. Tanwa embodies the archetype of the "𝑎𝑑𝑜𝑟𝑎𝑏𝑙𝑦 𝑡𝑜𝑟𝑡𝑢𝑟𝑒𝑑" (the "𝑝𝑢𝑝𝑝𝑦 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑠𝑎𝑑 𝑒𝑦𝑒𝑠"): those who suffer are often seen as more worthy of affection, protection, and forgiveness. Trin, meanwhile, is closer to the grey moralist, never fully one thing or another, and this makes him less reassuring.
Many people find it easier to identify with those who display emotional fragility than with those who have doubts, pull back, or seem "𝑢𝑛𝑎𝑏𝑙𝑒 𝑡𝑜 𝑐ℎ𝑜𝑜𝑠𝑒." Trin's indecision makes us uncomfortable because it reminds us of our own hesitations and ambivalences; it's easier to empathize with someone who suffers than with someone paralyzed by uncertainty.
Often, even unconsciously, we expect the "𝑏𝑟𝑎𝑖𝑛𝑠" of the couple, or the one who appears more rational, to also be the "𝑠𝑎𝑣𝑖𝑜𝑟" or the anchor. When instead that person shows their own weaknesses, we experience it as a disappointment relative to our narrative expectations.
Tanwa's mistakes are perceived as "𝑝𝑎𝑠𝑠𝑖𝑣𝑒" (he doesn’t commit, runs away, self-destructs), while Trin's are more "𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑒" (he hurts, withdraws, sometimes manipulates). As a culture, we tend to forgive those who "suffer" more easily than those who "𝑎𝑐𝑡."

The moral of the story, from my point of view, is that we more easily forgive Tanwa because we see him as a "𝑣𝑖𝑐𝑡𝑖𝑚 𝑜𝑓 ℎ𝑖𝑠 𝑜𝑤𝑛 𝑝𝑎𝑖𝑛," while Trin is perceived as "𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑛𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑤ℎ𝑎𝑡 𝑡𝑜 𝑑𝑜, 𝑏𝑢𝑡 𝑑𝑜𝑒𝑠𝑛'𝑡." But it's precisely this asymmetry that makes their relationship so realistic, and the characters so human and profound.

My heartfelt compliments to @milephakphum and @Nnattawin1 for your extraordinary performances as Trin and Tanwa. You gave these complex characters a soul, and I'm deeply grateful for your artistry 🥹🫶❤️

#ShineTheSeries #BeOnCloud

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

@mbebeconcon @atmylatitude ขอบคุณที่ให้พื้นที่ในการชี้แจง ส่วนที่ทำให้เป็นประเด็นลุกลามออกไปโดยไม่จำเป็นก็ขออภัยด้วยนะคะ

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

นักวิชาการขอเคลียร์ใจแบบ healthy discussion ได้ไหมคะ 🥹 จริงๆก็ปล่อยผ่านหลายโพสต์ละ แต่ก็รู้สึกว่าจริงๆเรายังคุยกันได้นะ

- เรื่องสนามอารมณ์หมายถึงกรณีครูหนิงถูกเข้าใจผิดแล้วเอาไปว่าต่อๆกันทั้งๆที่แกไม่ได้พูดอย่างนั้น ที่เราต้องออกมาโพสต์อย่างนั้นเพราะเราไปเชิญแกมาเอง พอเรื่องเป็นแบบนี้ในฐานะคนจัดงานเราก็ต้องแสดงความรับผิดชอบ defend ครุหนิงเพราะเรานั่งอยู่ตรงนั้นและได้ยินทุกอย่าง
- มีคนโควทถามหลายเรื่อง หลายคนก็คงไม่ใช่แฟนคลับ หลายคำถามมาทำนองว่าทำไมตฤณทำแบบนี้ ทำไมไม่อยู่กับธันวา เราก็อธิบายไปตามนั้น แฟนคลับที่ตามเรื่องนี้อยู่แล้วน่าจะไม่ถามเรื่องแบบนี้เพราะคงเถียงกันปรุแล้ว
- เรื่องพัฒนาวงการเป็นการตั้งข้อสังเกตของเราเอง เราชื่นชมค่ายนี้เพราะพยายามดันบาร์ตลอด บางทีมันไม่ไปกับผู้บริโภค เราก็บอกนะว่าถ้าคุยกันหาจุดตรงกลางได้ก็จะดีต่อวงการในภาพรวม ไม่มีตรงไหนที่บอกเลยว่าฟค.ตามค่ายไม่ทันน้า
- คุณปอนด์แกรักแกแคร์ฟค.อยู่แล้ว บางเรื่องอาจไม่กล้าฟันธงตรงๆ อย่างที่แกบอกว่าเชื่อว่ายังไงมายอาโปก็เป็นตัวหลัก เราก็ช่วยแกตอบตามหลักวิชาการว่าดูยังไงก็ใช่ตัวหลัก เราไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอยู่แล้ว เราแค่ให้ความเห็นตรงไปตรงมา
- เรื่องศิลปะเนี่ย เราพูดมว่า “เลือกรับใช้ศิลปะมากกว่าคนดู” ไม่ใช่ ”ศิลปะไม่รับใช้คนดู“ นะคะ อย่างที่บอกว่าถ้าเลือกจะ minimal และ elliptical มันจะ demanding จากคนดู ไม่มีตรงไหนที่บอกเลยว่าต้องตีความแบบเราเท่านั้น ในไลฟ์ก็บอกว่าที่จะพูดให้ฟังเป็นวิธีการอ่านแบบหนึ่ง สิ่งที่สำคัญจริงๆคือ ถ้าเราเสพงานแล้วอยากจะลุกขึ้นมาพูดมาเขียน อยากจับมือคนข้างๆมาเมาท์ ก็แปลว่าศิลปะทำหน้าที่ของมันแล้ว เพราะมัน affect เราจนอยู่เฉยๆไม่ได้ แต่เรื่องการตีความน่ะ เป็นอิสระของทุกคนอยู่แล้ว

เราก็รักเรื่องนี้เหมือนทุกคนน้า เพียงแต่ไม่ได้เมนใคร สำหรับเราและคนดูนอกด้อมจำนวนมากก็โอเคมากๆกับตอนจบ ได้ฟีดแบคจากคนดูตปท.ว่ามันก็จบดีแล้ว อย่างกลุ่มรีวิว BL ต่างๆที่ออกมาขอบคุณ BOC แต่คุณปอนด์แกรักแฟนคลับยังไงก็ไม่อยู่เฉยๆหรอก

ถ้ามีอะไรอยากแลกเปลี่ยนเรายินดีมากๆเลยค่ะ 🙏 เราเปิดหน้าเนาะ ไม่หนีแน่จ้ะ

[Phrae /præ/ แปล /plæ/ @PhraeChit]

ความรู้สึกโหวงๆก็เป็นความรักอีกแบบค่ะ เพียงแต่มัน process ยากกว่าความรักแบบอิ่มอกอิ่มใจ กลับไปหาโมเมนต์ที่ชอบ ค่อยๆให้มันเติมเต็มใจเรา แล้วซักวันก็จะถึงจุดที่เราจะสามารถ deal กับมันได้โดยไม่โหวงอีก มันเป็นความรักแบบ melancholia ค่ะ ต้องอาศัยเวลาในการ process และให้ความหมาย อารมณ์ของมนุษย์มันซับซ้อน เราต้องพยายามทำความเข้าใจมัน เรื่องนี้ถึงเป็นงานศิลปะ อารมณ์บางอย่างไม่ได้มาหลังเสพทันที การเสพอะไรที่ง่ายๆเร็วๆมันทำให้โดพามีนหลั่งแล้วเรารู้สึกอิ่ม แต่สิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้นต้องใช้ใจและเวลา หวังว่าเรื่องนี้จะทำให้เรารู้เท่าทันอารมณ์ตัวเองมากขึ้นนะคะ