Poorya Kashani

Husband | Archaeologist | Humanist | Feminist | Secular democrat | Anti-authoritarian

[MOJTABA NAJAFI @mojtaba_najafi]

چند ویدیو دیدم یکی به رضا پهلوی میگه من سربازتم، یکی اشک میریزه میگه این همه سال دیر شناختمت. یکی بهش میگه نابغه سیاسی هستی. چقدر از کلمه " آقا"ی بسیجی ها به علی خامنه ای بدم میومد. چقدر از گریه ها در برابر حاکم بدم می اومد. این خاک حاصلخیز تملق رو باید عوض کنیم.‌ خروج از فرهنگ شهروندی که خروج از دایره شک و پرسش است، رو تقبیح کنیم.

[Poorya Kashani @PooryaKashani]

جناب ثابتی، بحث من بر سر مصادره‌ی مفهوم شرافت به سود یک هویت سیاسی است. بله، متأسفانه دست‌کم برای بنده و اطرافیان نزدیکم، از چنین تعابیری، مستقیم و غیرمستقیم، استفاده شده است.

بااین‌همه، در کلیّت سخنان شما درباره‌ی ضرورت اتحاد و پرهیز از نفرت‌پراکنی به شدّت هم‌نظرم؛ به‌ویژه بر این باورم که انسان آزاداندیش باید بتواند بی‌هراس از آن‌که «بی‌شرف» یا «بی‌ارزش» خوانده شود، بیندیشد، نقد کند و مستقل تصمیم بگیرد.

تبعیّت بی‌چون‌وچرا از هیجان جمعی و تعطیل‌کردن استقلال اندیشه، که ما ایرانیان در تاریخ بارها گرفتار آن شده‌ایم، بیم آن می‌رود که فرجامی متفاوت از سال ۵۷ نداشته باشد.

وقتتان خوش، جناب ثابتی، ممنونم که وقت گذاشتید.

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

پهلوی چه از کوروش می‌خواهد که این‌گونه به نامش چنگ زده است و گویا تا این نام را نیز به زیر نکشد، دست‌بردار نیست؟

اینان که تبارشان سوادکوهی است، به کدام اعتبار خود را وارث هخامنشیان و میراث پارسی می‌انگارند؟ این فرقه‌ی مرتجع را چه شباهتی است با کوروش که در اندیشه و کردار، فرسنگ‌ها از زمانه‌ی خویش پیش‌تر بود؟

کوروشی که اقتدار خویش را بر توان خود استوار ساخت، نه بر تمنّای مداخله‌ی بیگانگان؛ که حتی با برخی از دشمنان شکست‌خورده‌اش مدارا کرد و آنان را با تساهل و تسامح با خویش همراه ساخت. کجا آن منش و کجا این نوپهلوی‌گرایان که سیاستشان بر خودی و ناخودی کردن مردمان، تفرقه‌افکنی و دشمن‌تراشی استوار است؟

کاش تاریخ بخوانیم. کاش دست‌کم حرمت نام‌های بزرگ تاریخمان را نگاه داریم. در حقارت اندیشه‌ی فرقه‌ی مرتجع شما، جایی برای بزرگی کوروش نیست.

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

در اواخر سده‌ی نوزدهم و اوایل سده‌ی بیستم، زنانی در بریتانیا و آمریکا علیه اعطای حق رأی به زنان به پا خاستند؛ تشکل ساختند و برای محروم ماندن خود از حقوق سیاسی مبارزه کردند. عجیب است، نه؟

از این نمونه‌ها بسیارند در تاریخ؛ انسان‌هایی که چنان به سلطه خو کرده‌اند که خود به پاسداران آن بدل شده‌اند. جلوه‌ای از «ستمِ درونی‌شده» (Internalized Oppression) و «بندگی خودخواسته» (Voluntary Servitude).

در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نیز گروه کثیری از ایرانیان در کشورهای آزاد جهان، به حمایت از بازگشت سلطنت برخاستند و با آزادی‌خواهانی به مخالفت پرداختند که حق حکومت را از آنِ انسان‌ها می‌دانند، نه میراثِ تبار و خاندان.

همین اندازه رقت‌انگیز!

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

سال‌هاست که واژگان را برای ما به‌گونه‌ای دیگر معنا کرده‌اند. «ارزشی» نمونه‌ای از آن است؛ واژه‌ای که در ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی، به نشانه‌ی وفاداری بی‌چون‌وچرا به ولایت بدل شده است.

این روزها با تعبیر تازه‌ای از «شرافت» در ادبیات نوپهلوی‌گرایان مواجهیم. در این تعبیر، «باشرف» کسی است که نمی‌اندیشد، پرسش نمی‌کند و تنها دنباله‌روی سلطنت است.

اگر شرف و ارزش این‌هایند، چه بسیار از مفهوم انسانیت دور افتاده‌اند!

شایسته‌ی انسان آزاد، نه چنین «باشرف» بودنی است و نه «ارزشی» بودن. انسان بمانیم.

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

جامعه‌ی خواب و رعیّت‌مآب! گویی قصد بیداری‌مان نیست. حسرتمان شده آزادی که خودمان هم انگار چندان در پی‌اش نیستیم. دل خوش کرده‌ایم به آن‌که اجداد ما دل خوش کرده بودند سال‌ها و خیر ندیدند؛ به دو عفریته‌ی ولایت و سلطنت که بختک‌وار بر بختِ خواب‌زده‌ی ما خفته‌اند در این هزاره‌های پی‌درپی و چه‌ها نکرده‌اند؛ یک روز طایفه‌ای از پارس، روزی ترک‌ها، روزی از استرآباد، زمانی صوفیان و یک روز از سوادکوه و حتّی از فراسوی مرزها آمدند، سیر خوردند و رفتند.

راستی، در این چند هزار سال، شاهی داشته‌ایم که مساوات را میان رعایا رعایت کند؟ یا شاهی که همه‌ی اقوام را به یک چشم ببیند؟ کدام‌هایشان برای مردمشان جان داده‌اند، شهید شده‌اند، نه «شهید الکی»؟ چه‌مان شده؟ می‌خواهیم حق رأی را از فرزندانمان هم بگیریم؟ یا خوش‌بینانه، محدود کنیم؟ شده‌ایم مردمی که علیه آزادی خودشان می‌جنگند.

ایرانمان، مادرمان، درد دارد.

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

از ماست که بر ماست

از ماست که دنباله‌رویم، که تاریخ نمی‌خوانیم؛ از ماست که نیروی تعقّلمان گرفتار سرایت هیجان جمعی است. از ماست که نمی‌دانیم، که تاریخ نمی‌خوانیم. مایی که نمی‌اندیشیم. اگر همه «مرگ بر شاه» گفتند، ما فریاد می‌زنیم تا تأییدمان کنند دیگران؛ اگر گفتند «جاوید شاه»، باز ماییم که صدالبته هم‌نوای جمعیم.

روزی در سال پنجاه‌وهفت، اسیر هیجان جمعی شدیم و قدرتی نامحدود به شرع سپردیم، و امروز برای سلطه‌ی سلطنت، عربده‌مان به هواست.

بدانیم روزی که رقص‌کنان سپاسگزار نتانیاهو و ترامپ بودیم و برای بمباران ایرانمان هورا می‌کشیدیم، خواسته یا ناخواسته، از سر رذالت یا جهالت، در برابر رنج و ویرانیِ ایرانمان سهمی از مسئولیّت اخلاقی بر دوش گرفتیم؛ در برابر فقر افسارگسیخته‌ی مردمانمان و خون بی‌گناهانی چون کودکان معصوم میناب و لامرد، بی‌مسئولیّت نیستیم. چه کودکانی، چه رؤیاهایی…

قصد ملامت جمعی نیست؛ بیان دردی است اجتماعی. دیروز، تاریخِ امروز را می‌سازد؛ بخوانیمش. بدانیم که جهل ما، نیروی محرّکِ بازتولید استبداد و پرورش دیکتاتور بعدی است.

@PooryaKashani

[Poorya Kashani @PooryaKashani]

به نظر می‌رسد اینکه سرانجام سیروس سوم به راه‌حل سوم فکر کرد و ضدّ جنگ شد، ریشه در فرّهِ ایزدیِ بزرگوار دارد!

[مهدیه گلرو @mahdieh_golroo]

جمهوری اسلامی نمازجمعه و تشییع جنازه خامنه‌ای و سلیمانی را رفراندوم آری به نظام می‌داند؛ پهلوی‌طلبان هم اعتراضات دی‌ماه و تجمعات مونیخ و ونکوور را رفراندوم آری به پهلوی!هر دو در تحریف معنای کلمات رقابت می‌کنند.

آیا هر دو طرفدار دارند؟ بله.
آیا تجمع، رفراندوم است؟ خیر.

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

گفتند این‌ها که مخالف جنگ‌اند، نمی‌فهمند؛ چپ‌اند و زیرساخت‌به‌ماتحت! ناسزا گفتند. پنجاه‌وهفتی‌شان خواندند، مجاهد و آخوندبه‌مقعد نامیدند. ژست خردمندان به خود گرفتند.

گناهشان نیست؛ گناهِ ذهن رعیت‌مآب است. گناهِ ذهنی است که نمی‌اندیشد تا مقام ولایت یا سلطنت به جایش بیندیشد.

سیروس سوم برایتان اندیشید؛ تبریک دوستان، شما هم از دیروز ضدّ جنگ شده‌اید!

همین‌قدر دردناک! همین‌قدر تهی!

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

گفتی که از همراهی با جنگ علیه کشورت پشیمان نیستی؛ از همراهی با ویرانی وطنت، از کشته‌شدن بچّه‌ها و فقیرتر شدن مردم. کودکان کشته‌شده‌ی میناب را به یاد داری؟ همان‌ها که حتی یارای تسلیت گفتن به بازماندگانشان را نداشتی.

از فراخوان‌های متوهّمانه‌ات نیز عذرخواه نبوده‌ای، رضا! به مردم وعده‌ی ریزش نیروهای حکومت را داده بودی. راستی، چه شد آن وعده‌ها؟ گفتی چند نفر کشته شدند؟ آن‌ها که گفتی تلفات جنگی بودند؟

عجب سیرکی را رهبری ، رضا!

این روزها بسیار نگران خطوط قرمزت هم هستم. دوازده روز گذشت؛ قرار نیست در برابر ادعای حاکمیت امارات بر جزایر سه‌گانه‌ی ایرانی و تعرّض به تمامیت ارضی ایران موضعی بگیری؟

بگردان سیرکت را، که خوب می‌گردانی، باز هم برایت می‌نویسم@RezaPahlavi!

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

استقلال از جریان‌ها و گرایش‌های سیاسی، از بنیادی‌ترین اصول فعالیت نهادهای حقوق بشری است. «سازمان حقوق بشر کوروش بزرگ» در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، با ادعای پایبندی به اصول جهان‌شمول حقوق بشر و با هدف مستندسازی موارد نقض آن، حمایت از قربانیان و پیگیری عدالت اعلام موجودیت کرد.

ولی آیا حقوق بشر در قاموس این سازمان، اصلی جهان‌شمول است یا مفهومی گزینشی در خدمت مطامع یک جریان سیاسی؟ آیا حقوق پایمال‌شده‌ی کودکان در غزه، شکنجه و سرکوب مخالفان در سیاه‌چال‌های ساواک و تهدید و ارعاب دگراندیشان به دست برخی هواداران سلطنت نیز در دایره‌ی دغدغه‌های حقوق بشری آن می‌گنجد؟ یا قرار است حقوق بشر نیز به سرنوشت تاریخ گرفتار آید و تنها آن بخش از آن به رسمیت شناخته شود که به کار مشروعیت‌بخشی به قدرت می‌آید؟

در این روزها، اعطای جایزه‌ای به نام مردم ایران در فرانکفورت و سپردن آن به رضا پهلوی، به‌عنوان امانت‌دار، پرسشی بنیادین برمی‌انگیزد: چه کسی و به کدام اعتبار، پیش از آن‌که ملتی مجال انتخاب آزادانه یافته باشد، فردی را در جایگاه نماینده‌ی نمادین آن نشانده است؟ مگر می‌توان از حق تعیین سرنوشت ملتی سخن گفت و هم‌زمان، بی‌آن‌که رأی و رضایتش را جویا شد، برایش نماینده برگزید؟

از سوی دیگر، چه نسبتی میان کوروش و خاندان پهلوی برقرار است که پدر و پسر چنین به نام و میراث او چنگ انداخته‌اند؟ کوروش، فرمانروایی که در فتح بابل حرمت معابد و آیین‌های مردمان مغلوب را نگاه داشت، چگونه به نماد انحصاری جریانی بدل می‌شود که برخی هوادارانش حتی حق زیستن را برای مخالفان خویش به رسمیت نمی‌شناسند؟ به کدام اعتبار، میراث تاریخی ملتی را می‌توان در تملک خاندانی سیاسی درآورد؟

حقوق بشر ملک طلق هیچ جریان سیاسی نیست؛ چنان‌که تاریخ ایران نیز میراث انحصاری هیچ خاندان و حکومتی نیست. نمی‌توان به نام آزادی، حق انتخاب مردم را مصادره کرد؛ به نام حقوق بشر، چشم بر حقوق مخالفان فروبست؛ و به نام کوروش، برای قدرت امروز مشروعیت تاریخی تراشید.

@PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶، مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، در بیانیه‌ای مشترک با ولیعهد ابوظبی، عملاً ادعای حاکمیت امارات بر جزایر سه‌گانه‌ی ایرانی، ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، را به رسمیت شناخت و حضور ایران در این جزایر را «اشغال» خواند.

این موضع‌گیری با اعتراض شدید ایرانیان، از جمله کنگره‌ی ایرانیان کانادا و ائتلاف همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران، روبه‌رو شد و شماری از ایرانیان تورنتو در اعتراض به این اقدام تجمع کردند.

اکنون نُه روز گذشته و هنوز از اعلی‌حضرت، جناب @RezaPahlavi، موضع‌گیری علنی و روشنی ندیده‌ایم!

چه خفته مردمانی هستیم؟ چه در خون ما خوش نشسته، این داستان ارباب و رعیتی!

اعلی‌حضرتا که مخالفان سیاسی خود را به تجزیه‌طلبی متهم می‌کنید و در دفاع از تمامیت ارضی ایران گریبان می‌درید، چگونه است که در برابر چنین تعرض آشکاری به حاکمیت سرزمینی ایران تا امروز سکوت اختیار کرده‌اید؟

مگر نه اینکه پدرتان نیز در سال ۱۹۷۰ با روند استقلال بحرین موافقت کرد؟ آیا قرار است دفاع از تمامیت ارضی ایران نیز بار دیگری تابع مصالح خاندان ایران‌ساز پهلوی باشد؟

سیرک دیگری در راه است؟ کوروش سوم؟

پوریا کاشانی | @PooryaKashani

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

صدای هورای جماعتِ شیفته با شنیدنِ عبارت «بیرون آوردن جاوید شاه از صندوق رأی»، تا گوش آسمان رسید؛ اما انگار فراموش کرده‌اند همه‌ی این بازی‌ها از کجا شروع شد!

کل این جریان با ادعای «وکالت می‌دهم»، «دوران گذار» و شعار حیاتی برگزاری انتخابات آزاد شروع شد تا مردم خودشان سرنوشت‌شان را تعیین کنند. اما حالا کار به کجا کشیده و چقدر به قهقرا رفته‌اند که دغدغه‌ی رهبرشان شده اینکه «از صندوق رأی چه چیزی (پادشاهی) بیرون بیاید»؟!

اصل قضیه اصلاً این نیست که چه کسی یا چه سیستمی قرار است از صندوق بیرون بیاید؛ مسئله‌ی اصلی و حیاتی، خود «صندوق رأی» است! صندوقی که باید با بی‌طرفی مطلق، آزادی کامل کاندیداها و تنوع گزینه‌ها برگزار شود؛ و از همه مهم‌تر، حق ندارد دستان نسل‌های آینده را برای انتخاب‌های بعدی‌شان قفل و زنجیر کند.

وقتی از همان نقطه‌ی صفر شروع، از یک‌طرف شعار صندوق رأی و آزادی سر می‌دهید و از طرف دیگر از همین‌الان می‌گویید خروجی قطعی‌اش باید سیستم موروثی و جاوید شاه باشد، یعنی خیانت واضح به انتخابات آزاد.
و یا که شعبده‌بازی سیاسی‌ای برای جا انداختن حکومت موروثی، که صندوق رأی را به خدمت می‌گیرد! اگر شیفته‌ی تاج و تخت هستید و این ایده تداعی‌گر رویاهای والت دیزنی شماست، راحت و بی‌پرده بگویید: «پادشاهی موروثی پهلوی و تمام!» نه اینکه زیر نام فریبنده‌ی صندوق رأی، ریشه‌ی هرگونه انتخاب آزاد را بزنید.
اصلاً چرا باید برای پادشاهی رأی‌گیری کنید؟! کجای تاریخ و کجای دنیا دیده‌اید که برای تاج و تخت رأی‌گیری کنند؟ تاج و تخت همواره محصول قشون‌کشی، زور شمشیر و ارث‌ومیرات بوده، نه صندوق رأی!
رأی‌گیری یعنی احترام به اراده و نظر سیّال اکثریت جامعه در هر مقطع زمانی. وقتی به یک ایران متکثر اعتقاد ندارید، چه بویی از آزادی صندوق رأی برده‌اید؟

پرده‌ها را بردارید تا همگان ببینند که از روز اول، نه وکالتی برای دموکراسی در کار بود و نه رأی آزاد جامعه پشیزی ارزش داشت؛ این‌ها فقط کور کردن حرکتهای آزادی خواهانه برای عبور از ماهیت تمامیت خواه و استبدادی بود.

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

چپ هرگز نفهمید؛ چه کسی سود می‌برد؟

تکیه بر رویکرد «چپ هرگز نفهمید» روشی مدبّرانه از سوی اهالی قدرت در جمهوری اسلامی می‌نماید. این عبارت در مرداد ۱۴۰۴ سرعنوان روزنامه‌ی سازندگی شد؛ شعاری که به مذاق بسیاری خوش آمد، به‌ویژه آنان که هنوز کینه‌ی انقلاب ۵۷ را به دل دارند و چپِ نیم‌سده‌ی پیش را عامل اصلی آن فاجعه می‌دانند.

این در حالی است که جمهوری اسلامی خود از بزرگ‌ترین سرکوبگران جریان‌های چپ بوده و هزاران تن از مخالفان سیاسی، از جمله چپ‌ها و مجاهدین، را حتی به صِرف اتهام وابستگی به این گروه‌ها به جوخه‌های اعدام سپرده است؛ سرکوبی که در ابعاد کشتار سیاسی از اسلاف خود در رژیم پهلوی نیز پیشی گرفت.

حق داریم شک کنیم؛ شک کنیم که جمهوری اسلامی، با میدان‌دادن به یکی از بی‌برنامه‌ترین چهره‌های اپوزیسیون، از چپ‌ستیزیِ هوادارانش برای حذف دیگر جریان‌های مخالف بهره می‌برد. کافی‌ست مخالفان را «چپ» و «عامل شورش ۵۷» بنامند تا حذفشان توجیه شود. راستی، جز چشم‌دوختن به حمله‌ی بیگانه و ریزش نیروهای سپاه از طریق سامانه‌های مجازی، چه برنامه‌ی روشنی برای مبارزه با جمهوری اسلامی ارائه شده است؟

سپیده قلیان، نرگس محمّدی، توماج صالحی، ترانه علیدوستی و دیگر مبارزان داخل کشور را چه کسانی این روزها سرکوب می‌کنند؟ چه کسانی هویت مبارزان گم‌نام داخل کشور را در شبکه‌های اجتماعی افشا می‌کنند و امنیتشان را به خطر می‌اندازند؟

نه، عزیزان! نه ملّا، نه چپی، نه مجاهد و نه آن‌که تجزیه‌طلبش می‌خوانید، هیچ‌یک سزاوار مرگ نیستند. اینان بخشی از مایند؛ ما که صاحبان واقعی این سرزمینیم و هیچ‌کس به‌خاطر اندیشه‌اش سزاوار مرگ نیست.

به خود آییم.

پوریا کاشانی، عضو انجمن تیرا

[Peyman Haghighi @Peyman223]

سیاست اعلام شده سلطنت‌طلبان #دوقطبی کردن معترضان به هواداران و مخالفان رضا پهلویست.

پادزهر این سیاست کمتر پرداختن به ر. پ‌. و بیشتر مطرح کردن فعالین مستقل در ایران و گروه‌های دیگر اپوزیسیون است.

#زن_زندگی_آزادی

[TIRA ( Toronto Iranian Republican Association ) @tirarepublic]

از توهّم رهبری تا ضرورت خرد جمعی

آنچه پس از اعتراضات دی‌ماه بر جامعه‌ی ایران گذشت، خود واقعیتی هولناک بود؛ فقدان سازمان‌دهی، فراخوان‌های بی‌پشتوانه و توهّم رهبری فردی نشان داد که در برابر هیولای بی‌رحم جمهوری اسلامی، بی‌دانشی سیاسی چه پیامدهای فاجعه‌باری می‌تواند داشته باشد.

استبداد، این نکبتِ هزارچهره، گاه تاج بر سر دارد و گاه عمامه؛ یکی به اتّکای فرّه ایزدی و دیگری به ادّعای نمایندگی خدا. در برابر این تحمیق سازمان‌یافته، نه به منجی نیاز داریم و نه به پیشوا؛ آنچه ضروری است، آگاهی، تکثّر صداها، مدارا و سازمان‌دهی دموکراتیک است. هیچ فردی جایگزین خرد جمعی نیست.

کار جمعی از جایی آغاز می‌شود که اختلاف‌نظر را به رسمیت بشناسیم و همکاری را به هم‌فکری و هم‌عقیدگی مشروط نکنیم. تک‌روی، هرچند در پوشش آزادی‌خواهی، راهی به دموکراسی نخواهد گشود.

تیرا جایگاه چنین اندیشه‌ای است.

[Poorya Kashani @PooryaKashani]

RT @tirarepublic: پشت به هر دو جهل مطلق کن
که روی نماید جهان

#زن_زندگی_آزادی