از تقریبا چند روز پیش تازه اومدم خونه
با اینکه شهر خودم خدمت میکنم و سرباز اداری ام
گوشی ساده هم حتی ممنوع کردن
شبا رو صندلی کنار اتاق میخوابیدم بدون پتو و هیچی
خوبه حالا دیگه برای خودمم وقت ندارم
حتی یک ساعت
صبح ساعت 5 بیدار میشم و میرم سر خدمت
خسته برمیگردم و منتظر آخر هفته ام
آخر هفته کارهای خودمو دارم ،استراحت میکنم
به خانواده میگم یروز میام
به دوستام میگم یروز قرار میذاریم
به خودم قول میدم بیشتر به خودم برسم
و همینطور میگذره
واقعا برای زندگی کردن چیکارا که داریم نمیکنیم
شاید فکر کنید 200 تا سرباز فقط دیگه نیستن
200 تا عشق از بین رفتن که قرار بود بعد برگشتن بهم برسن
200 تا مادر قرارع داغ بچشون تا آخر عمر همراهشون باشه
200 تا پدر قراره یه شبه پیر بشن
200 تا آرزو پر کشید
200 تا امید
200 تا خونه چراغش خاموش شد
پرشیای سفید پنوماتیکم رفت کنار 207 مشکی
تا کی باید آرزو به دل موندن همسن و سالهای خودمو ببینم؟!
تا کی باید بشینیم غم این بچه هارو بخوریم؟!
تا کی باید حسرت به دل باشیم؟!
به عنوان کسی که از بچگی عاشق مسی بوده تا میام خوشحالی کنم
یادم میاد این وسط چه سرباز هایی همسن و سال های ما منتظر همچین شبی بودن🥀
روحشون در آرامش🖤
#ایرانشهر#تیپ۳۸۸