Burcu Hanım, aileye yönelik hakaretlere karşı çıkılmasına, itirazlarının dinlenmesine veya yargılamadaki eksikliklerin araştırılmasına itirazım yok. Ancak paylaşımınızda bunlardan farklı bir sonuç çıkarıyorsunuz: “Türkan Elçi bir anne, öğretmen ve hukukçu; suçlu olduklarına inansa yanlarında durur muydu?” diye soruyorsunuz. Gerçekten merak ediyorum, bir insanın mesleği ve anneliği, başka insanlar hakkındaki kanaatinin doğruluğunu nasıl gösterir?
Türkan Elçi’nin samimiyetini sorgulamak gerekmiyor. İnsan son derece samimi olduğu bir konuda da yanılabilir. Diyelim ki ailenin suçsuz olduğuna inanıyor; bu, kendisinin kanaatini gösterir. O kanaati doğru bulabilmemiz için hangi somut bilgiye ve gerekçeye dayandığını da bilmemiz gerekir. Bir insana saygı duymak, değerlendirmesini sorgulanamaz kabul etmek değildir.
Üstelik birinin haklarını savunmak için suçsuz olduğuna inanmak da gerekmez. Bir hukukçu, suçluluk konusunda kanaate varmadan da cezaevindeki birini ziyaret edebilir, dinleyebilir, itirazlarının incelenmesini isteyebilir. Bu nedenle bir ziyaretin veya desteğin kendisinden, sizin yüklediğiniz kesin anlamı çıkaramayız.
Mahkeme kararını doğru bulan hukukçuları, kurumları ve STK’ları aynı mantığın neresine koyacağız? Onların arasında da anneler, öğretmenler, deneyimli insanlar var. Bunları sıralamak da kararın doğruluğunu kanıtlamaz. Fakat sizin ölçütünüzün sorununu gösterir: Aynı özelliklere sahip insanlar karşıt sonuçlara ulaşabiliyorsa, kimin haklı olduğunu o özelliklere bakarak belirleyemeyiz.
Nahit Eren konusunda da sorum bu. Kendisine yönelik bir itirazınız varsa hangi somut sözünü, hangi gerekçeyle yanlış buluyorsunuz? Türkan Elçi’nin saygınlığını anlatmak, Nahit Eren’in değerlendirmesini çürütmez. Birine saygı duyarken diğerinin gerekçesini daha ikna edici bulmak mümkündür. Bunun için kimsenin vicdanını savunmak zorunda kalmaması gerekir.
Paylaşımınızda önce soru işaretlerinin giderilmesini istiyor, ardından adaletsizliğe uğranıldığını kesin bir dille söylüyorsunuz. Bu sonuca ulaşmanızı sağlayan somut hatayı da açıklamanızı beklemek gerekmez mi? Hangi delil yanlış değerlendirilmiş, hangi itiraz cevapsız kalmış? Bu paylaşımda ziyaretleri, görüşmeyi ve unvanları görüyoruz; bunlarla vardığınız sonuç arasındaki gerekçeyi göremiyoruz.
Önceki tartışmamızda benim kimliğimi ve yazıyı yapay zekâyla hazırlayıp hazırlamadığımı gündeme getirmiştiniz. Şimdi başka birinin kimliği ve unvanları üzerinden doğruluk kuruyorsunuz. Oysa benim kim olduğum sorumu geçersiz kılmadığı gibi, bir başkasının itibarı da iddianızı doğrulamıyor.
Metnin nasıl yazıldığına gösterdiğiniz dikkati, sonucun nasıl çıkarıldığına da göstermenizi bekliyorum. Çünkü hâla cevap bekleyen soru aynı: Bu kanaatin somut dayanağı ne?
Sayın Türkan Elçi’ye yürekten teşekkür ve tebriklerimi sunuyorum.
Kendisi, Narin Güran’ın annesi Yüksel Güran’ı cezaevinde de ziyaret etmişti.
Sayın Türkan Elçi bir ANNE, bir ÖĞRETMEN ve bir HUKUKÇU!
Şimdi vicdanlara sesleniyorum:
Eğer Türkan Elçi, Narin’in katilinin ailesi olduğuna kanaat getirmiş olsaydı, bir anne, bir öğretmen ve bir hukukçu olarak bu ailenin sesini duymaya, acısını paylaşmaya ve yanında durmaya devam eder miydi?
Bugün Narin’in ailesinin, Yeni Parti Genel Başkanı Sayın Özgür Özel ile görüşmesine vesile olur muydu?
Narin Güran’ın ailesinin yıllardır dile getirdiği adalet talepleri duyulmalı, yargılama sürecine ilişkin bütün soru işaretleri giderilmelidir.
BU AİLENİN MARUZ KALDIĞINI DEFALARCA İFADE ETTİĞİ SİSTEMATİK YIPRATMA VE ADALETSİZLİK ARTIK SON BULMALIDIR!
@turkan_elci@eczozgurozel
Bak avukat hanım peki seenin anlayacağın dille, daha açık söyleyeyim: Hukukçu değilim. Ama bir suçlamanın sonuna soru işareti koyunca masum bir soruya dönüşmediğini anlayabiliyorum. Bunun için cübbe giymek gerekmiyor.
Ben sana söylediklerinin dayanağını sordum. Sen bana kimliğimi, yazının nasıl hazırlandığını ve kendi zekânı anlattın. Bak, aradaki fark bu: Ben senin sözünü tartışıyorum, sen beni tartışıyorsun. Üstelik önceki yazımda eleştirdiğim şey de tam olarak buydu.
“Kimliğinle yazarsan cevap veririm” diyorsun ama kimliğimi bilmeden küçümsemekte hiçbir sakınca görmüyorsun. Bana laf yetiştirmek için adımı bilmen gerekmiyor da söylediğimdeki yanlışı göstermek için mi gerekiyor? Adımı öğrenince metinde yeni bir çelişki mi belirecek? Sorunun cevabı mı değişecek?
Yazıyı beğenmemiş olabilirsin. Fakat “kalitesiz” demek bir değerlendirme, yanlışını göstermek ise gerekçe ister. Bu kadar zayıf bulduğun bir metne karşı elinde yalnızca yazarına yönelik sözler varsa, okuyan da cevabını ona göre değerlendirir.
Mesele hâlâ yerinde duruyor: “İhanet ettiniz” sözünü neden yalnızca saygılı bir soru diye anlatıyorsun? “Ne ile tembihlendiniz?” imasının dayanağı ne? Bunlardan birini açıklamak yerine benim kim olduğumu konuşmayı seçmişsin.
Zekânın zekâtı sende kalsın. Burada senden zekâ gösterisi isteyen yok; kendi sözünün arkasını doldurmanı isteyen var. Ben hukukçu olmadığımı açıkça söyledim. Sen de hukukçu olarak şu basit ayrımı gösterebilirsin: Bir eleştiriyi küçümsemek başka, yanlış olduğunu ortaya koymak başka. İlkini yaptın. İkincisini bekliyorum.
Beni etiketlemeyi unutmuşsunuz :)
Yapay zekayı ne vakit bırakırsan ve kendi kimliğinle yazarsana sana o zaman cevap verebilirim.
Metin gerçekten kalitesiz sünen sakız gibi olmuş.
Gerçekten bir hukukçu isen lütfen sen yapay zeka kullanma, gerçekten patlarsın.
Ben de keşke biraz zekamın zekatını verebilsem.
Keşke…
Bir avukat hanım çıkmış, içinde “ihanet ettiniz” suçlaması bulunan mesajı “Sadece hukuki bir soru sorulmuş” diye anlatıyor. Ardından da “Neden korkuyorsunuz, ne ile tembihlendiniz?” diye soruyor. Başkasından delil bekleyen bir hukukçunun kendi suçlamalarına gelince yalnızca imayla yetinmesi ne büyük rahatlık.
Önce insanı suçlayacaksınız, sonra “Saygıyla soru sorduk” diyeceksiniz. Tartışmayı sürdürmezse korkmuş olacak, sizi engellerse de birilerinden talimat almış sayılacak. Böylece karşınızdaki ne yaparsa yapsın suçlu çıkacak. Sonra bütün bunların adına hukuki tartışma diyeceksiniz.
Bir çocuğun hakkını arayan avukat, ailesinin duymak istediği sözleri söylemek zorunda değildir. Çelişkileri sorgulaması, rahatsız edici sorular sorması onu düşman yapmaz. Söylediği yanlışsa gösterirsiniz. Ama cevabınızı onun niyetine, vicdanına, mesleğine saldırarak veriyorsanız, tartıştığınız şey artık dosya değildir; soru soran kişinin kendisidir.
Acıya saygı duymak, her suçlamaya susmak demek değildir. Rahmetli bir hukukçunun hatırası da her anlaşmazlıkta açılacak bir ihanet defteri değildir. Onun adına insanlara sadakat belgesi dağıtma yetkisini nereden aldınız?
Küçümsediğiniz hukukçuların mesleki birikiminin zekâtı, sizin bütün kariyeriniz boyunca ortaya koyduğunuzdan fazla eder. O birikime karşı bir sözünüz varsa dayanağını gösterin. Soru işaretinin arkasına saklanan ithamlarla kimsenin emeğini silemezsiniz. Başkasına sürekli “Açıkla” diyenlerin, önce kendi ağızlarından çıkan sözleri açıklaması gerekir.
Onur Bey, meslek onuruna ve cübbenin ağırlığına ilişkin sözlerinize itirazım yok. Fakat insan bu sözleri okuyunca, geçmişte kullandığınız ifadelerle bugün önerdiğiniz ölçü arasındaki farkı da sorguluyor. Çünkü mesleki saygınlık hakkında konuşurken kişinin kendi sözlerini de aynı değerlendirmeye açması beklenir.
Henüz ilk hüküm verilmeden “Katil, Nevzat!” diye paylaşım yaptınız. Müvekkiliniz hakkında kamuoyunda peşin hüküm oluşmasına karşı çıkarken başka bir sanık hakkında kesin hüküm dili kullandınız. Müvekkiliniz için talep ettiğiniz ihtiyatı başkası için göstermemenizi nasıl açıklıyorsunuz? Bir savunma tezini ileri sürmeniz elbette anlaşılır; ancak o tezi kamuoyuna tartışması bitmiş bir gerçek gibi sunmanız ayrıca sorgulanabilir.
Ocak 2025’te, size hakaret eden kişiye “sarı öküzün yavrusu” diye karşılık verdiniz. Size yöneltilen hakareti de kabul etmiyorum. Fakat bugün sözünü ettiğiniz cübbenin ağırlığı, tam da böyle anlarda korunması gereken bir ölçü değil mi? Mesleki özen yalnızca sakin zamanlarda hatırlanıp tartışma sırasında bırakılabiliyorsa, başkalarına yapılan üslup çağrısının inandırıcılığı da zedelenir.
Sonraki açıklamalarınızda cinayetin failini ve dakikasını kesin ifadelerle söylediniz; dayanağını soranlardan ise sabır istediniz. Teknik raporlar hazırlatmanız, mahkeme değerlendirmelerine itiraz etmeniz savunma görevinizin parçasıdır. Ama bir raporda belirtilen ihtimalin hangi aşamada kesin tespite dönüştüğünü açıklamak da sizin sorumluluğunuzdur. Kamuoyuna sonuç açıklıyorsanız, o sonuca nasıl ulaştığınızı inceleme imkânı da vermelisiniz.
5 Ekim’de size tam olarak bunu sordum: Hangi yeni delil, mahkemenin hangi kabulünü, hangi yöntemle çürütüyor? Nevzat’ın sorumluluğunu gösteren bir bulgu, diğer sanıkların sorumluluğunu neden ortadan kaldırıyor? Cevabınızda eski hesabınızı işaret ettiniz; ardından gerçek hesabımla yazsaydım sorularımı cevaplayacağınızı söylediniz. Oysa benim adımı öğrenmeniz bu soruların cevabını değiştirmeyecek. Sorunun doğruluğu, soranın profil fotoğrafından veya kimliğinden anlaşılmaz. Eski hesabınızda cevap bulunduğunu söylüyorsanız ilgili açıklamayı gösterin; tartışmayı herkesin inceleyebileceği belge ve gerekçe üzerinden sürdürelim.
Bugün savunduğunuz ölçüyü geçmiş sözlerinize de uygulamanız gerekiyor. Üslup yalnızca cümlelerin kibar görünmesiyle ilgili değildir; bir iddiayı ne kadar kesin sunduğunuz, karşı çıkana nasıl cevap verdiğiniz ve kendi sözleriniz sorgulandığında ne yaptığınız da o üslubun parçasıdır. Cübbenin ağırlığına yapılan atıf, bu soruları ortadan kaldırmaz; onları cevaplama sorumluluğunu büyütür.
Sayın Çelenk, okumamı önermişsiniz. Öyleyse yazılarınız ve söyleşileriniz üzerinden konuşalım. Çünkü itirazım ne çalışmanızın miktarına ne de bir babanın sesini duyurmanıza. İtirazım, kendi yorumunuzun dışında kalan insanlara hangi ölçüyle yaklaştığınıza.
Gökçer Tahincioğlu’yla söyleşinizde, başka bir ihtimali dile getirenlerin sözünün kesilmesini eleştiriyor; insanları incitmeden anlatmak ve kutuplaşmayı tırmandırmamak istediğinizi söylüyorsunuz. Bunlar değerli ilkeler. Fakat size hakaret etmeden, belirli cümlelerinizi eleştiren birine “azıcık okuyun”, “adınızı sanınızı bilseydik” ve sözlerinizin “pek bir kıymeti olmaz” diye cevap verdiğinizde, savunduğunuz tartışma anlayışı nerede kalıyor? Farklı ihtimallerin dinlenmesini istemek, kendi yorumunuza yönelen itirazın da dinlenmesini gerektirir.
Cansu Çamlıbel’le söyleşinizde Nevzat Bahtiyar’ı pedofil ve sosyopat olarak nitelendiriyorsunuz. Ardından çocuğun başına ne gelmiş olabileceğini anlatırken kendi değerlendirmeniz olduğunu belirtiyor ve yanılabileceğinizi kabul ediyorsunuz. O zaman sorulması gereken açık: Aile hakkında kurulan cümlelerde aradığınız kanıt ve ihtiyat ölçüsünü, başka bir sanık hakkında kurduğunuz cümlelerde de uyguluyor musunuz? Bir ihtimalin araştırılmasını istemekle, o ihtimali kişiye yapıştırılan kesin bir sıfata dönüştürmek aynı şey değildir. Bu soruyu sormak o kişiyi savunmak değil, herkese aynı ölçünün uygulanmasını istemektir.
Yine aynı söyleşide amcanın beden dilinden, uzun konuşmasından ve bir şey saklıyor gibi görünmemesinden çıkarımlar yapıyorsunuz; diğer sanığın az konuşmasını ise yalan söylemekle ilişkilendiriyorsunuz. İnsanların konuşma biçimini değerlendirebilirsiniz. Ama bunlar, sizin de eleştirdiğiniz kanaat üretme yönteminden nasıl ayrılıyor? Uzun konuşanın samimiyetine, az konuşanın yalancılığına aynı gözlemle karar vereceksek, delile dayalı düşünmenin yerini yine kişisel izlenimler almış olmaz mı?
Daraltılmış baz analizinin güvenilirliğine itiraz etmek, görüntü analizini sorgulamak, bir muhalefet şerhini önemsemek elbette mümkündür. Fakat bir delili yetersiz bulmak, başka bir açıklamayı kendiliğinden kanıtlamaz. Eksik inceleme iddiası, yeniden inceleme talebine gerekçe olabilir; sizin tercih ettiğiniz olay anlatımını tek mümkün hakikat hâline getirmez. Asıl konuşulması gereken bu geçiştir: Şüpheden söz ederken hangi noktada kendi kanaatinize kesinlik veriyorsunuz?
Kurumsal ve siyasi muhataplara seslendiğinizi açıklamanızı da dikkate alıyorum. Ancak muhatabın kim olduğu ile ona yöneltilen hükmün haklılığı ayrı meseleler. Bir kurumun yerine getirmediği somut görevi göstermek başka, sizin çağrınıza karşılık vermeyenleri tarihin “görmeyenler” hanesine yazacağını söylemek başka. Kurumların sorumluluğunu tartışalım; sizin yorumunuza katılmayı vicdan sınavına çevirmeyelim.
Ayrıca bir aileye veya köye topluca suç yüklemekle, belirli kişilere ilişkin iddiaları tartışmak arasında ayrım yapmak gerekir. Toplu damgalamaya karşı çıkmanız haklı bir ilke olabilir. Fakat size yöneltilen her eleştiriyi o damgalamanın devamı gibi karşılayamazsınız. Benim başka insanlara hangi soruları sorduğumu bilmeden, hiç sormadığımı söylemeniz de eleştirdiğiniz peşin hükmün küçük bir örneği.
Adımı bilmeniz bu soruların hiçbirinin cevabını değiştirmeyecek. Verdiğiniz emek de aldığınız risk de tartışılmıyor. Tartışılan, kendi sözünüz için istediğiniz anlayışı başkasının itirazına gösterip göstermediğiniz. Bana okumamı öneriyorsunuz; ben de size savunduğunuz ilkeleri kendi cümlelerinize uygulamanızı öneriyorum. Hakikat arayışının ciddiyeti, insanın yalnızca başkalarının kesinliklerini değil, kendi kesinliklerini de sorgulayabilmesinde belli olur.
"Önce bugün kurduğunuz cümlenin gerekçesini verin" demişsiniz ya, pes doğrusu... Bu konuda neden böyle düşündüğümü gerekçeleriyle anlattığım yazıların ve söyleşi dökümlerinin toplamından sanırım tekrarlardan arındırınca, 200-250 sayfalık bir kitap olur. Bu aileye katil diyenlere, bir aileyi bir köyü linç edenlere hiç sormadığınız "neden" sorusunu bana sormadan evvel, azıcık yapılan araştırmaları okuyun. Seçim bölgemdeki damgalanmış, linç edilmiş, suçsuz yere mahkum edilmiş yurttaşların hakkını arıyorum. Bu yürüyüş ve bu çığlık karşısında harekete geçme, etkin bir yeniden yargılama isteme, usulsüzlükleri tespit ve teşhir etme sorumluluğu olduğu halde bir cümle kurmayan kurumsal siyasal muhataplar, bu sözün nereye gittiğini anlıyor. Siz merak etmeyin. Niye herkesi töhmet altına bırakalım? O zaman her adalet arayışına bunu demeniz gerekir. Bir şeyler yapması gerektiği halde yapmayan kurumsal muhatapları da açık açık yazdığım çok oldu ayrıca. Bir de adınızı sanınızı bilseydik, daha iyi anlatırdık. Anonim olmaya hakkınız var elbette ama bu hassas konuda anonim isim arkasına saklanmadan birçok risk alarak iki yıldır adalet arayan kişilere de bunları söylerseniz pek bir kıymeti olmaz.
Bir babanın evlat acısına saygı göstermek başka, o acı üzerinden herkese bir siyasi tutum dayatmak başka. Sizin paylaşımlarınızda bu sınır siliniyor. Önce bir yürüyüşü adaletin ve vicdanın temsilcisi ilan ediyor, ardından o yürüyüşe sizin yüklediğiniz anlamı paylaşmayanları insanlık bakımından eksik gösteriyorsunuz. Böylece tartışılması gereken düşünceniz, sorgulanamaz bir ahlak hükmüne dönüşüyor.
Cengiz Çandar, “Attığı her adım insanlıktan nasibini almamış olanları teşhir ediyor” diyor. Kim bunlar? Hangi sözleri, hangi davranışları yüzünden bu kadar ağır bir hükme varıyorsunuz? İnsanları açıkça tarif etmeden ortaya böyle bir suçlama bırakınca, sizin çizdiğiniz çerçevenin dışında kalan herkes zan altında kalıyor. Bir milletvekilinden beklenen, iddiasının gerekçesini açıklamasıdır. İnsanlığın ölçüsünü kendi desteğine bağlaması değil.
Sevilay Çelenk ise yürüyüşten erkeklere ahlak ve adap öğreten, “müthiş bir politik tutum” çıkarıyor. Üstelik bunu, yürüyen kişinin neredeyse farkında olmadan ürettiğini söylüyor. Burada durup düşünmek gerekir: Bir babanın kendi sözünü ve talebini mi anlatıyorsunuz, yoksa onun acısına kendi siyasi hikâyenizi mi yazıyorsunuz? Bir insanın yanında durmak, onun yaşadıklarını istediğiniz siyasi anlama dönüştürme hakkı vermez.
İki paylaşım birbirini tam burada tamamlıyor. Biri yürüyüşe ahlaki üstünlük veriyor, diğeri bu üstünlüğü paylaşmayanları mahkûm ediyor. Sonuçta insanın önüne şu tercih konuluyor: Ya bizim anlattığımız hikâyeyi kabul edeceksin ya da vicdanın tartışılacak. Sonra da buna demokratik tutum deniliyor. Farklı düşünene daha baştan ahlaki kusur yükleyen bir dilin demokratik tarafı nerede?
“Tarih ayıracak” diyerek de bugünkü sözünüzün hesabından çıkamazsınız. Geleceğin hükmünü kimse size teslim etmedi. Önce bugün kurduğunuz cümlenin gerekçesini verin. Bir yürüyüşün barışçıl olması değerlidir; fakat ona yüklediğiniz bütün anlamları kendiliğinden doğru yapmaz. Bir babanın acısı gerçektir; fakat sizin siyasi yorumunuzun doğruluğunu tek başına kanıtlamaz.
Milletvekili olarak desteğinizi açıklayın, itirazınızı söyleyin, gerekçenizi ortaya koyun. Ama kendi siyasi tutumunuzu insanlığın giriş şartı hâline getirmeyin. Bir babaya saygı duymanın şartı, iki milletvekilinin yorumuna teslim olmak değildir. Siz de eleştirildiğinizde kendi sözünüzü savunmak zorundasınız; bir başkasının acısını değil.
Onur Bey, benim ismimi öğrenmeniz sorularımı cevaplamanıza ne katacak? Aynı soruyu adımı ve fotoğrafımı koyarak sorduğumda hangi belgenin içeriği değişecek? Bir sorunun değerini soranın kimliğiyle ölçmeye başladığınızda, tartışmayı iddianızın doğruluğundan çıkarıp muhatabın kimliğine taşıyorsunuz. Oysa kamuoyuna yaptığınız çağrının dayanağını soruyorum; bunun için sizinle tanışmam gerekmiyor.
Eski hesabınızda bunları anlattığınızı söylüyorsunuz. Anlatmış olabilirsiniz. Ben de -Hiçbir şey anlatmadınız- demiyorum. Anlattıklarınızın sorduğum sorulara nasıl cevap verdiğini göstermenizi istiyorum. “Hepsi eski hesabımda’ demekle ilgili belgeyi gösterip neyi ortaya koyduğunu açıklamak arasında ciddi fark var. İlgili paylaşımı buraya aktarabilirsiniz. Belgenin tarihini, ilgili bölümünü ve ondan çıkardığınız sonucu yazabilirsiniz. Böylece herkes sizin yorumunuzla belgenin gerçekten söylediğini karşılaştırabilir.
Çünkü bir dosyada çelişki bulunduğunu söylemek, o çelişkinin hükmü neden değiştireceğini açıklamakla aynı şey değildir. Bir delile itiraz ediyorsanız önce o delilin neyi ispatlamak için kullanıldığını, sonra itirazınızın bu çıkarımı hangi noktada geçersiz kıldığını ortaya koymanız gerekir. Tek bir değerlendirmeye yöneltilen eleştiriden dosyanın tamamına ilişkin sonuca geçiyorsanız, o geçişin gerekçesini de açıklamalısınız. Asıl sorum bu: Yeni bir bulgudan mı söz ediyorsunuz, mevcut bir bulgunun farklı yorumundan mı? Hangi tespiti, hangi somut dayanakla çürüttüğünüzü soruyorum.
Bir babanın yürüyüşü elbette dinlenir; acısı da talebi de ciddiye alınır. Fakat yürüyüşün insani ağırlığı, onun üzerinden ileri sürülen her iddianın doğruluğunu kendiliğinden sağlamaz. Kamuoyunun vicdanına seslenirken gösterdiğiniz açıklığı, kamuoyunun sorularına cevap verirken de gösterebilmelisiniz. İnsanlardan destek istemek, onların dayanak sormasını da göze almaktır.
“Gerçek hesabıyla yazsın, cevap vermezsem utanayım’ demenize gerek yok. Mesele sizin cesaretiniz ya da benim kimliğim değil; ortaya koyduğunuz açıklamanın denetlenebilir olması. Cevabınız sağlam olduğunda benim ismim ona bir şey eklemez. Eksik olduğunda da ismimi açıklamam o eksikliği gidermez. Sorular ortada. İlgili dayanağı da buraya koyun; sizi takip edenler neye destek verdiklerini, itiraz edenler de neye itiraz ettiklerini açıkça görebilsin.
Onur Bey, paylaşımınızda size nasıl ulaşılacağı açık; mahkûmiyet gerekçelerini hangi delille çürüttüğünüz açık değil. Avukatlık unvanınız, adınız ve telefonunuz ortada. Şimdi aynı açıklığı dosyaya ilişkin iddialarınızda da gösterin.
Narin 21 Ağustos 2024’te kayboldu, 8 Eylül’de cansız bedenine ulaşıldı. Ekim ayındaki iddianamede Nevzat’ın da öldürmeye iştirakten cezalandırılması istendi. Dolayısıyla Nevzat’ın cinayetteki sorumluluğunu ilk kez sizin gündeme getirdiğiniz izlenimi dosyanın geçmişiyle örtüşmüyor.
Aralık 2024’te üç sanığa ağırlaştırılmış müebbet, Nevzat’a 4 yıl 6 ay verildi. Diyarbakır Barosu, Nevzat’ın cezasını yetersiz bularak Şubat 2025’te istinafa başvurdu. Bugün baroları dosyayı incelemeye çağırırken, dosyayı inceleyip bu cezaya zaten itiraz eden Baro’nun mücadelesini de anlatın.
Mayıs 2025’te istinaf hükmü oyçokluğuyla onadı. Karşı oyda inceleme eksiklikleri belirtildi; fakat sizin senaryonuzun doğrulandığı söylenmedi. Üstelik Salim’in cinayeti aracında tek başına gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin araştırılması da istendi. Bu gerekçeden “Nevzat tek başına fail, diğerleri masum” sonucunu nasıl çıkarıyorsunuz?
Aralık 2025’te Yargıtay üç kişinin ağırlaştırılmış müebbet cezasını onadı, Nevzat’ın cezasını öldürmeye yardım kapsamında değerlendirilmesi için bozdu. Nisan 2026’da Nevzat’a 17 yıl verildi. Nevzat’ın sorumluluğunun ağırlaştırılması diğerlerinin sorumluluğunu ortadan kaldırmadı. Bir kişinin suça katıldığını gösteren bulgu, diğerlerinin katılmadığını göstermez. Anlatınızın cevap bekleyen temel noktası budur.
Eylül 2026’daki açıklamanızda görüntülerdeki kişiyi “Nevzat olarak tahmin ettiğimiz şahıs” diye tanımlarken aynı olayı net bir tespit olarak sundunuz. Kimlik tahmin düzeyindeyse kesin fail tespitine nasıl geçiyorsunuz? Görüntüde hareket görülmesiyle kişinin kimliğinin belirlenmesi arasındaki boşluğu hangi yöntem kapatıyor?
Adım kaydı konusunda da telefonun o süre boyunca kişinin üzerinde olduğunu ve bütün hareketleri kaydettiğini nasıl doğruladığınızı açıklayın. Bu bağlantı kurulmadan telefonda adım görünmemesi, kişinin hareket etmediğini kanıtlamaz. PSA bulgusunun araştırılmasını istemek de belirli bir failin kimliğini veya diğer sanıkların masumiyetini kendiliğinden kanıtlamaz.
Mahkeme yalnızca baz raporunu esas aldığını söylemiyor; kamera, HTS, kriminal incelemeler ve beyanları birlikte değerlendirdiğini yazıyor. Hatalı olduğunu savunuyorsanız hangi verinin hangisiyle çeliştiğini, bunun hangi sanık bakımından sonucu değiştirdiğini gösterin. Tek bir rapora itiraz, bütün mahkûmiyet gerekçelerinin cevabı değildir.
“Medya sağır ve dilsiz” diyorsunuz; oysa yürüyüşünüz ve iddialarınız haberleştirildi. Açıklamanıza yer verilmesiyle açıklamanızın doğru kabul edilmesi farklıdır. Size katılmayan gazeteci susmuş sayılmaz.
Son paylaşımınızda barolardan siyasi partilere, derneklerden vatandaşlara kadar herkesi şahsen size yönlendiriyorsunuz. Konaklama için iletişim istemeniz anlaşılır. Ancak dosyayı incelemek isteyen herkesi de adınızın ve telefonunuzun öne çıktığı aynı çağrıya bağlamanız, mesleki tanıtım eleştirisini doğuruyor. Niyetinizi bildiğimizi söylemiyoruz; paylaşımınızın size kazandırdığı görünürlüğü görüyoruz.
Arif Güran’ın acısına saygı duymak, sizin bütün çıkarımlarınızı kabul etmek değildir. Yürüdüğü kilometreler teknik iddialarınızın doğruluğunu ölçmez. Kamuoyundan destek istiyorsanız sorularını da cevaplayın: Hangi yeni delil, hangi mahkeme kabulünü, hangi yöntemle çürütüyor? Narin’in adıyla yapılan çağrıda avukata ulaşmanın yolu belli. Artık iddialarınızı denetlemenin yolunu da gösterin.
Hukuki kavramları karıştırmayalım: Baro hükme itiraz etti; başvurusu ise katılma sıfatı yönünden reddedildi. Başvurunun kabul edilmemesi, itiraz edilmediği anlamına gelmez. Üstelik Nevzat aleyhine yalnızca Bakanlık değil; Başsavcılık, baba vekilleri ve Baro da kanun yoluna başvurdu. Bakanlık müebbet istedi, Yargıtay “öldürmeye yardım” dedi ve 17 yıl çıktı. Dolayısıyla ortada düzeltilecek bir cümlemiz değil, sizin tek kuruma mal ettiğiniz ortak bir hukuki süreç var.
Bir süredir siyasetçisi, gazetecisi, trolü aynı ezberi tekrarlayıp Nahit Eren’i hedefe koyuyor. Son numara da “pedofili savundu” iftirası.
Oysa Nahit Eren, Nevzat’ın avukatı değil; katılan Diyarbakır Barosu’nun vekiliydi. Nevzat’a verilen 4 yıl 6 aylık cezayı yetersiz bulup öldürmeye iştirakten cezalandırılmasını isteyen de, hükme itiraz eden de oydu. Karar bozuldu, Nevzat yeniden yargılamada 17 yıl aldı.
Nahit Eren olmasaydı bu dosyada Narin’in hakkı eksik kalır, birçok çelişkinin üzeri gürültüyle örtülürdü. Onu hedefe koymalarının nedeni bir fıskiye değil; kurulmak istenen kolay hikâyeye teslim olmaması, kimden gelirse gelsin her çelişkinin üzerine gitmesi.
İyi ki Nahit Eren vardı. İyi ki susturamadınız.@av_nahiteren
@avadnanatas İnsan bazen yanlış tıbbi teşhisle malını, yanlış hukuki teşhisle yıllarını ve ailesini kaybeder. Fakat asıl soru şu: Yanlış teşhisi koyan mı daha sorumludur, yoksa gerçeği bildiği hâlde hastayı yolda yalnız bırakan mı?
Sence nedir avukat bey:)
S.Dedektif, yine iki ayrı meseleyi birbirine karıştırıyorsun. İstinafın Diyarbakır Barosu’nun katılan sıfatını usulen kabul etmemesi, Baro’nun Nevzat hakkındaki talebini ve dosyaya sunduğu hukuki gerekçeleri ortadan kaldırmaz. Baro’nun 3 Şubat 2025 tarihli 11 sayfalık dilekçesi doğrudan Nevzat’a verilen 4 yıl 6 aylık cezaya yöneliktir. Sonuç bölümünde bu hükmün kaldırılması ve Nevzat’ın iştirak hâlinde çocuğu kasten öldürme suçundan cezalandırılması açıkça isteniyor. Yargıtay daha sonra suç vasfını “öldürmeye yardım” olarak belirleyip hükmü bozdu ve Nevzat 17 yıl ceza aldı. Dolayısıyla “Baro Nevzat aleyhine bir şey istemedi” iması belgeye aykırıdır.
“Nevzat’ın beyanları neden kendisini kurtarmaya yönelik görülmedi?” sorusunun cevabı da aynı dilekçede var. Beş ayrı ifadesinin değiştiği, olayları hiçbir aşamada tam anlatmadığı, önce eve girmediğini sonra girdiğini söylediği ve kendisini cinayet mahallinden uzak tutmaya çalıştığı tek tek yazılmış. Nahit Eren’in sorgulamadığını söylediğin hususlar, Baro’nun Nevzat aleyhindeki istinaf gerekçelerinin bizzat kendisidir.
PSA konusunda da 431’inci sayfanın tamamına bakalım. Eren; Nevzat’ın mı, başka bir erkeğin mi istismarda bulunduğunu, yoksa farklı bir bulaşın mı söz konusu olduğunu açıkça tartışıyor ve mevcut bulgunun bilimsel kesinlik sağlamadığını söylüyor. Bu değerlendirmeyi yetersiz bulabilirsin; fakat istismar ihtimalini açıkça tartışan kişiye “pedofili savundu” denemez. Böyle ağır bir itham yorumla değil, somut söz ve belgeyle ispatlanır.
Ödeme meselesinde de ilk işlemin sistemsel olduğunu zaten kendisi söylüyor. Sorduğu şey, kayıtlarda neden aynı tutarda ikinci bir işlem göründüğü ve bunun banka, Turkcell, BTK ve telefon imajıyla nasıl açıklanacağıdır. Sonradan tek tahsilat bulunduysa bu kullanılan verinin veya yorumun teknik açıdan yanlış olduğunu gösterebilir; “bilerek manipülasyon yaptı” sonucunu değil. Kasıt iddia ediyorsan ham imajı, kullanılan programı ve banka hareketlerini birlikte ortaya koyman gerekir.
Kötü muamele konusunda da sessizlik yok. Duruşma tutanağında Eren, ailenin kendisine iki defa geldiğini; diş ve tırnak çekilmesi, darp ve basınçlı su iddialarını aktardığını; bunların CMK avukatlarınca tutanağa geçirilmesini ve Baroya yazılı başvuru yapılmasını istediğini anlatıyor. Enes’e de açıkça ifadelerinin işkence ve baskı altında alınıp alınmadığını soruyor. Yapılanları yeterli bulmayabilirsin ama “sessiz kaldı” diyemezsin.
Paylaştığın 60 metre ve 7–8 metre ölçümü de tek başına kaçırılma veya öldürülme yerini ispatlamaz. Kamera Narin’i Nevzat’ın ahırına girerken göstermiyor; ikametine giden patikaya yönelirken gösteriyor. Düz çizgi mesafesi ancak araştırılacak bir ihtimal oluşturur. Mahkeme ve Yargıtay değerlendirmeleri ise kamera zamanları, Nevzat’ın 15.08’de Salim’i araması, kırmızı aracın hareketi, HTS verileri ve sürekli değişen ifadelerin birlikte değerlendirilmesine dayanıyor.
Eleştiri yapılmasına kimse karşı değil. Fakat önce tutanakta yazanı yok sayıp ardından “pedofili savundu”, “işkenceye sustu”, “Nevzat’ı sorgulamadı” gibi ağır hükümler kuruyorsun. Bu iddiaların üçü de dosyanın kendi kayıtlarıyla çelişiyor. Yorum ayrı şeydir; belgeye rağmen bir insana ağır suçlamalar yöneltmek ayrı şeydir.
Ben sana “cevap vermeyi değerli buluyorum” diye yazmışım, sen bana “çete, şeytan, bunlara ancak hakaret edilir” diyen birine “papucu ters giydiririz” diye karşılık veriyorsun. Yakıştı mı şimdi bu konuşmaya?
Cevabın varsa okuyalım, yanlışım varsa göster düzeltelim. Ama birbirimize gösterdiğimiz saygı, aynı fikirde olduğumuz yere kadar sürmesin. Haklı olduğunu söylemek kolay, seni destekleyenin haksız sözüne de itiraz edebilmek kıymetli. Kolay gelsin.
Abla sana cevap vermeyi değerli buluyorum o yüzden söylediklerini belge üzerinden konuşmak istiyorum
Önce şu ayrımı yapalım Baro’nun katılma meselesi başka Nevzat hakkında ne talep ettiği başka Diyarbakır Barosu’nun 3 Şubat 2025 tarihli 11 sayfalık istinaf dilekçesi var ve doğrudan Nevzat’a verilen cezaya itiraz ediyor Sonuç kısmında 4 yıl 6 aylık hükmün kaldırılmasını ve iştirak halinde çocuğu kasten öldürmeden cezalandırılmasını istiyor Üstelik dilekçede Nevzat’ın ifadelerini sürekli değiştirdiği gerçekleri eksiksiz anlatmadığı ve kendisini cinayet mahallinden uzak tutmaya çalıştığı açıkça yazıyor Bu nasıl sorgulamadan Nevzat’ın söylediklerini doğrulamak oluyor
Nahit Eren’in talebi konusunda da benim yorumuma gerek yok Gerekçeli kararın 86’ncı sayfasında Nevzat’ın avukatı Eren’in anlatımını överken mahkeme başkanı araya girip sanık Nevzat’ın iştirak halinde cezalandırılmasını istediğini hatırlatıyor Avukat konuyu baza getirince de “Baz demedim ben iştirak dedim” diye düzeltiyor
PSA konusunda da 431’inci sayfaya bakalım Eren açıkça “Nevzat cinsel istismarda mı bulundu başkası Narin’e cinsel istismarda mı bulundu” diye ihtimalleri tartışıyor Yorumunu yetersiz bulabilirsin karşı çıkabilirsin ama bu sözler kayıttayken istismar ihtimalini görünmez kıldığını söylemen bu bölümle nasıl bağdaşıyor
Ödeme meselesinde de 415 ile 417’nci sayfalarda iki ayrı işlem konuşuluyor İlkini sistemsel olarak değerlendiriyor ikincisinin işlem türünün raporda açıklanmadığını söyleyip bağlantı ve mesaj kayıtlarını tartışıyor Burada teknik hata olduğunu düşünüyorsan ilgili banka kaydıyla gösterelim Ama yanlış yorum iddiasından bilerek manipülasyon yaptığı sonucuna geçmek ayrıca kanıt gerektiriyor
Ben bozma kararını tek başına bir kişiye mal etmiyorum Başvurunun yapılması usulen kabul edilmesi ve bozmanın gerekçesi ayrı meseleler Fakat katılma tartışmasını söyleyerek Nevzat aleyhine verilmiş dilekçeyi ve duruşmadaki talebi ortadan kaldıramayız
Nahit Eren’in her değerlendirmesini doğru bulmak zorunda değilsin Benim itirazım eleştiri yapılmasına değil bu kayıtlar dururken “pedofili savundu” denmesine Bu kadar ağır bir ithamın karşılığı yorum değil somut dayanak olmalı
Karar ondan bozulmadi . Istinaf adamasinda D.baronun katilma talebi red edildi! Darbaza göre yukarida olan nevzati yerel mahkeme isine gelmedigi icin kabul etmedi. Yargitay bunu kabul ettigi icin nevzat delilleri yok edenden yardim eden oldu. Senaryolar yazildigi icin delillere temas edilmedigi icin her asamada adamin sifati degisti. Darbazin bilimsel bir delil niteligi tasimadigini görmeyen nahit eren hukuki bir savunma yapti diyemezsin. Darbaz bilimsel degildir. Imaj kayitlarina baktim diyen nahit eren manuel ödeme olan fatura ödemesini otomotik ödeme diye manipüle ederek evinde olan salim gürani fail konumunda gösterdi. PSA dereden bulasmistir diye istismari yani olayin motivasyonunu görünmez kildi. Kendisini Türkce ifade edemeyen yüksel güranin anadilinde ifadesi icin hicbir girisimi itrazi olmadi. Fıskiye cevirisini kiz öldümü diye alakasiz yaygara kopararak 16 yasindaki R.a nin haksiz yere ceza almasina neden olunmadi mi? Coban olayindaki kamera kayitlarini mahkeme hakimine göre nahit eren dosyaya sunmus peki bunlari basina kim servis etti? Nevzatin asil fail olabilecegine yönelik tek sorusu olmadi. Nahit Eren Narinin hakkini savunmadi. Olay yerini 3 kez degistiten adamin söylediklerini dogrulamakla mesgul oldu.
Dahasi var eksigi yok!
Yol ve Yankı
Bazı yollar bir yere varmak için yürünür. Bazılarıysa insanın geride bıraktığı sorularla arasına mesafe koyması için…
Dışarıdan bakıldığında ikisi birbirine benzer: Adımlar, yorgunluk, kararlılık ve bekleyen bir menzil… Fakat bir yolculuğun anlamını gidilen mesafe değil, yol boyunca taşınan hakikat belirler. Çünkü insan binlerce adım atabilir; yine de cevap vermesi gereken sorunun çevresinde dönüp durabilir.
Zahmet, kendi başına haklılık değildir. Uzun yollar niyetin büyüklüğünü gösterebilir ama istikametinin doğruluğunu kanıtlamaz. Bazen insan doğru yere yanlış sebeple, bazen de yanlış yere çok inandırıcı bir görüntü içinde yürür.
Zamanımızın en büyük yanılgılarından biri de görüntüyle gerçeği birbirine karıştırmaktır.
Birkaç ses aynı anda yükseldiğinde kalabalık oluştuğunu sanıyoruz. Aynı söz yüzlerce kez tekrarlandığında onun toplumun ortak kanaati olduğuna inanıyoruz. Oysa bazen duyduğumuz şey halkın sesi değil, küçük bir odada birbirine çarpıp büyüyen yankıdır.
Yankının özelliği şudur: Sözü çoğaltır ama ona yeni bir anlam katmaz.
Aynı cümleler, aynı öfke ve aynı ezberler durmadan dolaşır. Bir süre sonra bu dar çember kendi sesini dünyanın sesi sanmaya başlar. Fakat odanın dışına çıkıldığında hayat çok daha sessiz ve hükmü çok daha ağırdır. Çünkü gerçek toplum, her gün konuşanlardan değil; çoğu zaman uzaktan izleyen, unutmayan ve zamanı geldiğinde vicdanıyla karar verenlerden oluşur.
İnsanları susturmak mümkündür; hafızalarını yönetmek o kadar kolay değildir.
Toplum her ayrıntıyı bilmeyebilir. Fakat anlatılan hikâyedeki boşluğu, sözdeki fazlalığı ve sessizliğin sakladığı ağırlığı hisseder. Bazen en teknik bilgiyi bilmeyen biri bile kendisine anlatılan şeyin neresinde hayatın doğal akışının bozulduğunu fark eder.
Bu yüzden güven, gürültüyle kurulmaz.
Güven; gösteriyle değil tutarlılıkla, tekrarlarla değil açıklıkla, mesafeyle değil yüzleşmeyle kazanılır. İnsanların inanmadığı bir hikâyeyi daha yüksek sesle anlatmak, onu daha inandırıcı hale getirmez. Yalnızca anlatanların gerçeklikle arasındaki mesafeyi görünür kılar.
Acı gerçektir. İnsanîdir ve saygıyı hak eder. Fakat hiçbir acı, kendisi etrafında kurulan her anlatıyı dokunulmaz kılmaz. Merhamet başka, muhakemeden vazgeçmek başkadır. Vicdan yalnızca üzülmek değil; gerektiğinde acının gölgesinde kalan soruları da cesaretle sorabilmektir.
Çünkü hakikat, kendisine bakılmadığında ortadan kaybolmaz.
Üzeri sözlerle örtülebilir, kalabalık görüntüleriyle gizlenebilir, uzun yolların romantizmine emanet edilebilir. Fakat bir gün mutlaka yeniden aynı yerde karşımıza çıkar. Sabırlıdır; kaçanları kovalamaz. Yalnızca onların dönmesini bekler.
Belki de bazı yolculukların en büyük yanılgısı budur: İnsanlar uzaklara gittikçe gerçeğin de geride kaldığını sanırlar.
Oysa hakikat çoğu zaman yolun sonunda değildir.
Başlangıçta cevap verilmeyen yerde bekliyordur.
https://t.co/W7SMiAPqkr Kimi hakikati kalabalıkta arar, kimi kendi yangınında.
Ateşi çalan da sözü söyleyen de bilir: Bedel, hakikati değiştirmez.
Bugünün gürültüsüne değil, yarının hafızasına bırakıyorum. Aşk ile
Burcu Hanım, dün yazdıklarımın içeriğine cevap vermek yerine “Bunu yapay zekâ yazmış” diyerek kaçtınız. Bugün ise 82 dakikalık tek taraflı bir kurguyu, sırf sinematografisi hoşunuza gitti diye hakikatin kendisi ilan ediyorsunuz.
Metni kimin yazdığını tahmin etmeye ayırdığınız dikkatin birazını dosyaya ayırsaydınız şu basit ayrımı görürdünüz: Bir belgenin sahte olmaması, o belgenin seçilerek, bağlamından koparılarak ve karşı deliller gizlenerek yorumlanmadığı anlamına gelmez.
Madem “hangi somut olgu yanlış?” diye soruyorsunuz, buyurun:
“PSA görmezden gelindi” deniliyor. Yanlış. İncelendi, Adli Tıp tarafından değerlendirildi ve gerekçeli kararda tartışıldı. Sperm hücresi bulunmadı; PSA’nın yalnızca meniden kaynaklanmadığı belirtildi.
“Nevzat korundu” deniliyor. Yanlış. Savcılık ağırlaştırılmış müebbet istedi, Yargıtay 4 yıl 6 aylık hükmü bozdu ve yeniden yargılamada 17 yıl ceza verildi. Böyle “koruma” mı olur?
“Tuncay Beşikçi’nin raporları yok sayıldı” deniliyor. Yanlış. Hem Beşikçi’nin mütalaası hem de Labudde raporu dosyaya girdi ve tartışıldı. Mahkemenin bir görüşe katılmaması, o görüşü incelemediği anlamına gelmez.
Daraltılmış baz raporunu teknik yönden eleştirmek başka; hiçbir mahkeme kararıyla veya bağımsız delille ispatlamadan “uydurma”, “hayalî” ve “kumpas ürünü” ilan etmek bambaşka. Beşikçi’nin “Jandarma kumpas kurdu”, İsmail Saymaz’ın “Jandarma cinayeti kararttı, bazı gazeteciler katili esirgedi” şeklindeki ağır suçlamalarının somut delili nerede?
Siz önce şuna cevap verin: İsmail Saymaz ve Tuncay Beşikçi bu sözleri söylediler mi, söylemediler mi? Söyledilerse, koskoca kurumları suçlayan bu iddiaları hangi kesin delille ispatladılar?
Bir taraftan “Gerçek fail hâlâ bilinmiyor” deyip diğer taraftan Nevzat’ı kesin fail ilan etmek araştırma değil, peşinen seçilmiş sonuca görüntü ve müzik döşemektir.
Medyanın yaptığı linç yanlıştı; dosyadaki eksikliklerin tartışılması da meşrudur. Fakat buradan “Aile kesin masum, Nevzat kesin katil, jandarma kesin kumpasçı” sonucu çıkmaz. Bunlar soru değil, belgesel kılığına sokulmuş hükümdür.
Dün metnin sahibini arıyordunuz, bugün gerçeğin sahibini ilan etmişsiniz. Üsluba takılmayı bırakın da içeriğe cevap verin. Yapay zekâ bahanesi cevap değildir; 82 dakikalık kurgu da delil değildir.
Şimdi de ŞEYTANTEPE BELGESELİ’NE ERİŞİM ENGELİ…
Gerçekten soruyorum:
Bu belgeselde anlatılan hangi somut olgu gerçeğe aykırı?
Hangi belge sahte?
Hangi iddia delille çürütüldü?
Bir içeriğin rahatsız edici olması başka, hukuka aykırı olması bambaşka bir şeydir.
Narin Güran dosyasındaki tartışmalı noktaları, çelişkileri ve kamuoyunun cevabını hala aradığı soruları gündeme getiren bir belgesele erişimi engellemek; o soruları ortadan kaldırmayacak ki…
Tam tersine, insanların daha fazla sormasına neden olur:
NEDEN İZLEMEMİZ İSTENMİYOR?
Bu belgeselde hiçbir devlet kurumu itibarsızlaştırılmamıştır.
Türkiye Cumhuriyeti’nin yakın tarihine baktığımızda; en üst makamlarda bulunmuş, büyük yetkiler kullanmış birçok kişinin yanlışlarının ortaya çıktığına, yargılandığına ve hesap verdiğine hep birlikte şahit olduk.
Peki bu durum devleti mi itibarsızlaştırdı?
Elbette hayır.
Çünkü devlet ile makamlar aynı şey değildir.
Makamlar gelir geçer, DEVLET BAKİ KALIR.
Bir kişi, bir kurum görevlisi veya bir süreç eleştirildiğinde devlet zarar görmez.
Aksine, hataların araştırılması ve gerçeğin ortaya çıkarılması devlete olan güveni güçlendirir.
Şimdi Şeytantepe’ye erişim engeli getirildi…
Ama erişim engelleri gerçeğin yerine geçmez.
Soruları da susturmaz tam aksine artırır.
Bir belgeselde ortaya konulan iddialara verilecek cevap, o belgeseli görünmez kılmak değil; iddiaların hangisinin, hangi delille yanlış olduğunun ortaya konulmasıdır.
Narin Güran dosyasındaki boşlukları konuşmak ve insanların düşüncelerini engellemek bu haliyle mümkün değil…
#şeytantepe
@Berz8w @av_burcuaslan@aynur_bas Don’t blame my writing for your reading speed, abla. Hurry up, or you’ll miss afternoon tea at Fortnum’s on Piccadilly. 😉
Sayın Avukat, bir hukukçunun erişim engeli kararının gerekçesini görmeden ‘keyfiyet” hükmüne varması hayli ilginç. Kararı eleştirmek başka, gerekçesini bilmeden mağduriyet hikâyesi yazmak başkadır.
Tuncay Beşikçi yalnızca teknik bir rapor sunup kenara çekilmedi. Kamu görevlisine canlı yayında sahtekar dedi; devletin kurumlarını sahte delil üretmekle suçladı; “sosyal medya yapılanmanızı, istihbaratınızı, verdiğiniz sözleri ifşa ederiz”, “Jandarmayı, JASAT’ı yerin dibine sokarız”, “bu cinayeti milyonlara böyle mi yutturacaksınız?” ifadelerini kullandı. Bunlar masum teknik eleştiri değil; delillendirilmesi gereken son derece ağır ithamlardır.
Şimdi hiç kimse kararın kapsamını ve gerekçesini ortaya koymadan “Hangisi yalandı?” diye sorarak bütün bu sözleri peşinen doğru ilan edemez. Bir paylaşımın merak uyandırması onu gerçek, bir hesabın engellenmesi de sahibini haklı yapmaz. Hukuk, sosyal medya alkışıyla değil; somut delil, gerekçe ve yargısal denetimle işler.
Ayrıca ‘Dosyada boşluk var” demekle o boşluklar ispatlanmış olmaz. Savunmanın ücretli uzman görüşünü tartışılmaz bilimsel hakikat, aksi yöndeki raporları ve mahkeme değerlendirmelerini ise topluca yalan saymak adli analiz değil, seçilmiş sonuca uygun malzeme toplamaktır.
Madem bu kadar kesin konuşuyorsunuz; önce kararın mahkemesini, tarihini, numarasını, hangi içeriklerin neden hukuka aykırı bulunduğunu ve itiraz sonucunu açıklayın. Bunlar ortada yokken “keyfiyet” diye bağırmak hukuki değerlendirme değil, peşinen kurulmuş bir sosyal medya savunmasıdır.
Devletin kurumlarına delilsiz biçimde en ağır suçlamaları yöneltirken “ifade özgürlüğü”; bu sözler yargısal denetime uğradığında “keyfiyet” öyle mi? Hukuk yalnız sizin desteklediğiniz kişi konuşurken lazım olan bir aksesuar değildir. Önce karar okunur, sonra konuşulur. Avukatlığın da sosyal medya amigoluğundan farkı tam olarak budur.
Narin Güran davasında Adli Bilişim Uzmanı Tuncay Beşikçi’nin hesabına erişim engeli getirilmiş.
Bunu anlamak gerçekten güç.
Paylaşımlarının hangisi yalan, hangisi yanıltıcı? Hangi gerekçeyle hesabın tamamına erişim engeli getiriliyor?
Erişim engellerinin artık neredeyse bir keyfiyete dönüşmesi ciddi şekilde sorgulanmalı.
Üstelik merak ettiğim bir başka konu da şu:
Mesele yalnızca Narin Güran davasıyla ilgili yaptığı paylaşımlar mı, yoksa Rojin Kabaiş dosyasına ilişkin yazdıkları da bu kararın içinde mi?
Çünkü bu tür erişim engelleri, insanların merakını azaltmıyor; tam tersine dosyaları çok daha ilgi çekici hale getiriyor.
Tıpkı benim yaklaşık bir yıl önce “Narin Güran davasında ciddi boşluklar var” dediğim için linç edilmem gibi…
Bugün gelinen noktada o boşlukların konuşulması artık erişim engeli ile engellenemiyor.
@besikcituncay