箭

🌞🌝

[箭 @Punn_myu]

เจี้ยน 🌙
วิศวะ ปิโตรเลียม ปี 4

....... = ทวิต
/...../ = ทำ/บรรยาย
—“......” = พูด
.....”—“ = ทำ/บรรยาย
(.....) = เค้าเองค่า

โค โรล เด็ม ok!

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu เจี้ยนยอมรับว่าเขาคิดถึงเสียงหัวเราะนั่น

“แอดรอปมาดิ”
“เช็คให้” ไม่ว่าเปล่า มันลุกไปหยิบแมคมาไว้บนตักรอรับเอกสาร มือสอดนวดหัวตาเบาๆใต้แว่น

“เดี๋ยวเช็คเสร็จแล้วพัก”
“สัญญา” ชิงยื่นข้อเสนอก่อนตะวันวาดจะปัดตกไปก่อน

[箭 @Punn_myu]

https://t.co/66Zo2aXsfS

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu รีบพูดดักไว้ก่อนถ้าเป็นงานใช้แรงงาน จัดหน้า พิสูจน์อักษรเขาทำได้คล่องมือ แต่ถ้าเป็นงานปราณีตแล้ว ให้มันแค่นั่งทำเป็นเพื่อนน่าจะมีประโยชน์มากกว่า

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu ปล่อยให้ตะวันวาดทำตามใจชอบ นิ้วโป่งเกลี่ยใบหน้าน่ามันเขี้ยวนั่นไปพลาง

“ยัง แต่ส่วนของวันนี้เรียนร้อยแล้ว”
“ของตะวันวาด มีตรงไหนพอช่วยได้ไหม”
“ที่ไม่ใช้งานฝีมือ” +

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu ก่อนจะพาตัวเองมานั่งบนเตียงด้านข้างเจ้าของห้อง

เกลี่ยปรอยผมที่ปกหน้าทัดหลังหู มือลูบหัวพร้อมส่งเสียงเรียกปลุกเขาเบาๆ

“ตะวันวาด”
“เที่ยงคืนแล้ว”

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu จังหวะที่หันกลับไปมองจอคอม เป็นวินาทีเดียวกับที่สบตากับคนในโพลาลอย์ใบนั้น

ส่ายหน้าไล่ความรู้สึกปนเศร้าปนดีใจออกไปจากหัว นวดขมับวนสองสามทีเพื่อทำสมาธิให้กับการทำงาน

เวลาล่วงเลยจนเกือบขึ้นวันไหม ขยับบิดขี้เกียจไล้ความเมื่อยล้าบริเวณหลัง

+

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu ก่อนจะเปิดหน้าจอคอมเพื่อเริ่มพิมพ์สะสางงานต่อจากที่ค้างไว้

เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมก็อดเหลือบมองสำรวจคนบนเตียงไม่ได้ มาสั่งให้เขาดูแลตัวเอง ทั้งที่วาดก็ดูเหนื่อยไม่ต่างกันนัก

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu “หลังจบกับไอ้นี่” ว่าพร้อมโบ้ยไปทางแมคบุ๊ค
“สัญญา”

จังหวะที่ตะวันวาดละมือออก เพียงเสี้ยววินาที ใบหน้า ‘บังเอิญ’ เอนไปสัมผัสปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา

“เที่ยงคืนนะ” มันพูดทวน พร้อมมองนาฬิกาที่ข้อมือ เพยิดหน้าให้กับคำอนุญาตที่ว่า +

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu “ไม่ต้องห่วงหรอก” มันรีบบอกปัด
“ยังไม่ตายซักหน่อย”

“จะทำงานต่อใช่เปล่า วาดอยากงีบตอนไหนก็บอกละกัน”

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu การที่เก้าอี้ถูกดึงแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เสียหลักเล็กน้อย

เจี้ยนไม่ใช่คนที่รับรู้ความรู้สึกได้ดีนัก แต่เขาว่าเขารู้สึกได้ในครั้งนี้ ตะวันวาดใส่ใจทุกรายละเอียดเสมอ บางทีก็ก่อนที่จะรู้ตัวเองเสียอีก

“ก็…” เว้นช่วงหายใจนึกเรียบเรียงเหตุผล “แค่นอนน้อยลง”

+

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu ผงกหัวลงน้อยเป็นการขอบคุณสำหรับพื้นที่

เจี้ยนสบตาคู่นั้นแทนคำตอบ เขาไม่ได้ตั้งใจยึกยัก เพียงไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปว่าอย่างไรจริงๆ

เห็นท่าทีแบบนั้น แทนที่จะเปิดจอคอมลงมือทำงานต่อ กลับหันหน้าไปเท้าคางประจันหน้ากับคนบนเตียงแทน

“ว่าไงคะ”

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu “ครับผม” ตั้งใจจะตอบกวน แต่ไอ้คนดีใจดูท่าจะเก็บทรงไม่อยู่ หวังว่าผมปิดหน้าปิดตานี่จะช่วยพลางความรู้สึกเขาบ้าง

ถือวิสาสะเดินเข้าประตูตามเจ้าของห้องไปนั่งยังโต๊ะประจำ
“นี่จะอยู่ถึงกี่โมง”
“ปีสี่ก็นอนบ้างเถอะ”

ถ้อยคำอ้อนโยนออกจากปากยากเสมอ “เดี๋ยวปลุก”

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu มันยื่นแก้วกาแฟไปให้ตามที่ว่า

ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมลองเชิงว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรต่อไป เจี้ยนไม่ขยับไปไหน แต่ก็ไม่ดึงดันที่จะท้วงคำร้องเช่นกัน

ทั้งอึดอัดและโล่งใจในคราวเดียว

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu ที่ที่ช่วงหลังมานี้เขาไม่ได้มาบ่อยนัก
…
แกล้งให้ตัวเองยืนหายใจทิ้งเพื่อลดความประหม่า

ข้อนิ้วเคาะลงบนประตูสองสามทีเรียกคนด้านใน

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu เขาไม่ได้ตอบกลับข้อความอะไรต่อ สภาพหัวยุ่งเหยิง เสื้อยืดสีเข้มใส่สบายตามประสาคนแก้งานอยู่ห้อง เจี้ยนพับหน้าจอแมคบุ๊กยัดลงกระเป๋าเป้คู่ใจ พาขึ้นรถไปตามหากาแฟในเวลาห้าทุ่มกว่า

ใช้เวลาพักใหญ่ทีเดียวกว่าจะพาสังขารตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องที่เคยเป็นที่โปรด

+

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu งั้นขอไปทำงานด้วย เจอกัน

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu (55555555555อย่ามารุ้ทันดิ)

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu ( เอาหน่อยไหมพี่ โรลสั้นๆ)

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu กินกาแฟตอนนี้จะนอนตอนไหน

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu (อ่าก น่าหยิกชะมัด)

[箭 @Punn_myu]

@tawanwad_myu แล้วถ้าไม่จริง