🔆ARAN🔆

อรัญวิฬาร์ | ปี 2 | 17 ปี | 55/164 | ลักษณ์จำแลง : เสือไฟ | #RANT_commu| DOC : | Background story: #AR_memories

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

{ขออนุญาติทำทวิตปักมุมใหม่นะคะ✨}

อรัญวิฬาร์ นรินทรวงศ์ | ลักษณ์จำแลง | ปี 2

~•——————————•~

“โลมาน่ะ ไม่ได้อยู่กลางป่าหรือในน้ำหรอก แต่อยู่ห้องพยาบาลนู่น…”

“ถ้าจะจีบก็พาไปชมจันทร์ซะสิ”

“…” ~ พูด
‘…’ ~ คิด
*…* ~ กระซิบ / เสียงแทรก
//… ~ กระทำ
(…) ~ ผปคเองจ้า

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha ”แช่เย็นงั้นหรอ“

อรัญฟังแล้วก็คิดพลาง เธอพึ่งนึกได้และแทบไม่เคยทำมาก่อน

“เป็นไอเดียที่ไม่เลวนี่”
“เวลากินป็อกกี้แล้วตรงช็อคโกแลตละลาย มันหวานจนขึ้นสมองเลย แบบนี้ชั้นน่าจะแช่เย็นบ้าง”

”ว่าแต่พูดเรื่องของกินมาสักพักแล้ว นายกินข้่วเย็นรึยังน่ะ?“

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

[โรลเปิด | แยกรูท]
[ศาลาริมน้ำ | พ.ศ.2564]

16:30 น.

เป็นอีกวันที่เหนื่อยจนแทบผลอยหลับไป อะไรจะดีไปกว่าการรับลมชิวๆ ตอนเย็นโดยที่ไม่มีใครรบกวนกัน

*สะลึมสะลือ*

ในที่สุดก็หลับไปจนได้ ถึงตอนนี้จะใกล้เวลากลับเข้าหอพักแล้วแต่ของีบซักหน่อย คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha อรัญหยุดคิดไปสักแปปก่อนจะหาข้อสรุปในหัวได้

“ชั้นชอบกินหมดเลยล่ะเอาจริงๆ น่ะ แต่ไม่ค่อยได้กินบ่อยหรอก อย่างป็อกกี้ชั้นก็ชอบนะ”

ถึงจะมีขนมตุนไว้แต่ก็เท่านั้นแหละ เธอชอบเอามาแบ่งพวกน้องๆ มากกว่า

“แต่ถ้าเอาที่ชอบเป็นพิเศษก็น่าจะสมอร์นี่แหละนะ”

“อาทิตย์ชอบป็อกกี้รสอะไรหรอ?“

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee “เหมือนกันเลยค่ะ อรัญก็ชอบร่างจตุลักษณ์ที่สุดเลย“

นอกจากจะเป็นอิสระ ไม่ต้องสนใจสายตาคนอื่นแล้ว ยังมีคนมาคอยเอาอกเอาใจเวลาอยู่ในร่างแมวป่านี่มันก็ไม่เลวนัก

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee “อ๋อออ พญานาคเองก็เมื่อยเป็นสินะเนี่ยย”

อรัญพึมพำก่อนจะนึกขึ้นได้

ก็จำแลงลักษณ์แต่ละทีก็ใช้พลังงานนี่นะ นั่นเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเธอถึงมานอนเอกคเนกอยู่ตรงนี้นี่ล่ะ

“จะว่าไปครูก็อยู่ในร่างจำแลงบ่อย ครูชอบร่างไหนที่สุดหรอ“

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha ”ใช่ๆ ถ้าเอาสิงอย่างมากินคู่กันก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ“

”แต่พอพูดเรื่องขนมพร้อมกับกินไปด้วย อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนความหวานมันวิ่งขึ้นสมองเลย“

อรัญว่าแล้วก็กัดสมอร์ในมือไปอีกคำ

”เห็นแบบนี้ อาทิตย์ก็ชอบกินของหวานหรอเนี่ยย“

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha “ชั้นว่าพอมันละลายแล้วหวานขึ้นหลายเท่าตัวเลยล่ะ ทำให้คิดว่าถ้ากินอยู่แบบเดียวต้องเลี่ยนมากแน่ๆ“

อรัญกล่าวเสริม ก่อนจะนึกภาพตามที่อาทิตย์ว่า

“ถ้าไอติมช็อคโกแลตต้องเข้ากันแน่ๆ”

”แต่นั่นก็ไม่ต่างจากสมอร์เลยสินะ“

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha อรัญพร่ายยิ้มก่อนจะอ้าปากรับมาร์ชเมลโล่ที่ถูกส่งมาให้ตาม พร้อมใช้นิ้วดันไว้ไม่ให้หล่นไปไหน
พอกินเสร็จก็เอ่ยถาม

”นายชอบมาร์ชเมลโล่แบบที่ละลายหรือไม่ละลายมากกว่ากันงั้นหรอ“

อาจจะถามแปลกแบบไม่มีที่มาที่ไปไปหน่อย เธอจึงอธิบาย

”แค่คิดไปเรื่อยน่ะ เพราะชั้นชอบกินสลับล่ะนะ“

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee “ยังไงจินตรนาการก็สำคัญกว่าความรู้อยู่แล้วนี่คะ หนูนับถือคนแบบนี้นะ ฮ่ะๆๆๆ”

คนที่ทั้งเก่งและมีความสร้างสรรค์ ยังไงซะเธอก็คิดว่าบนโลกควรมีคนแบบนี้เพิ่มอีก

เธอหันขวับไปมองด้วยความสงสัยเล็กน้อยตอนที่คนตรงหน้าคืนร่าง

”แล้วว อาจารย์จะไปไหนต่อหรอคะ?”

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee “ของเล่นสำหรับฝึกเวทมนตร์หรอคะ ไม่เคยเห็นเลยแหะ—”

อรัญจินตนาการถึงของเล่นเหล่านั้นว่าจะออกมาเป็นอย่างไร

“ถ้าเป็นของศิลป์อักษรจะต้องเป็นภู่กันจิ๋วๆ น่ารักๆ แน่เลย”

“ถ้าเค้าสู้ต่อตัวตัวกับอาจารย์ได้สูสีล่ะก็ ก็ต้องเก่งมากเลยล่ะเป็นอัจฉริยะแน่ๆ “

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha “หึ! กะไว้อยู่แล้วว“

เธอหรี่ตาลงอยากหยอกเย้า

“ก็ที่เราทำอยู่ก็กินขนมด้วยกันนี่่ ฮ่ะๆๆๆ”

เธอว่าพร้อมหยิบมาร์ชเมลโล่ชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงหน้าอาทิตย์

“จริงรึป่าวล่ะ”

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha “อื้มม การสูญเสียเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้นี่นะ ถึงยังไงก็เถอะ“

อรัญสบตากับคนข้างๆ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงที่ฟังดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

”นายเองอย่าลืมใช้ชีวิตให้เต็มที่ล่ะ ชั้นเชื่อว่าพวกท่านคงต้องการแบบนั้นอยู่แน่ๆ เลย”

อรัญมองถุงขนมที่ถูดวางลงระหว่างทั้งสอง

+

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee “น่ารักจังเลย ฮ่าๆ”

อาชีพรับแจ้งเป็นมือปราบมาร ช่างฟังดูขัดแย้งกับการเปิดบริษัทขายของเล่น เธอยกมือป้องปากและขำด้วยความชอบใจไปพร้อมกับเอ็นดู

“มือปร่บมารกับบริษัทขายของเล่น นึกถึงใจโหดโหมดคิตตี้เลย ฮ่ะๆ”

“ว่าแต่เป็นของเล่นแบบไหนหรอคะ”

แล้วก็ทำตาลุกวาว ดูจะสนใจสิ่งๆ นี้เป็นพิเศษ

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha “เพราะฉะนั้นชั้นจะให้มาร์ชเมลโล่ถุงนายนายไปกินคนเดียวเลย“

”ละก็ถือว่าตอบแทนที่นายให้ขนมชั้นคั้งสองครั้งเชียวนะ“

เธอพร่ายยิ้มอย่างอบอุ่นให้ พร้อมในมือที่ถือถุงมาร์ชเมลโล่ไว้

เธออาจไม่เข้าใจเขาทั้งหมด เธอไม่เคยผ่านเรื่องราวที่ต้องไม่ได้สูญเสียใครไป รู้แค่ว่ากำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha อรัญรับขนมมาพร้อมแต่ยังไม่กินทันที เธอฟังอีกฝ่ายพูดจนจบแฃ้วค่อยๆ กัดมันเข้าปาก

”เสียใจด้วยนะ“

เธออยากจะปลอบโยนอีกฝ่าย เพราะเรื่องนี้เธอจึงเข้าใจมากขึ้นถึงบทสนทนาของอาทิตย์ก่อนหน้านี้

”ชั้นไม่อยากให้นายเศร้านะ“

มาร์ชเมลโล่ถุงใหม่ถูกยื่นให้คนตรงหน้า

+

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha เอียงศีรษะเล็กน้อยด้วยความสงสัย

”…ทำไมหรอ?”

เธอถามขึ้นพร้อมส่งขนมเข้าปากตัวเองตาม

”เออะ— ถ้าไม่สบายใจจะเล่า ก ก็ไม่เป็นไรนะ ขอโทษที“

เผลอถามไปจนได้ เธอรีบส่ายมือไปมาแล้วดูปฏิกิริยาคนข้างๆ

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha “บังเอิญดีจริงๆ นั่นแหฃะที่นายดันพกไฟแช็คไว้กับตัว ฮ่ะๆๆ”

เธอนึกแล้วขำอย่างดีใจ เพราะในตอนแรกไม่ได้คาดหวังจะต้องละลายมาร์เมลโล่เลยสักนิด ไฟแช็คนี่กอบกู้ขนมของเธอได้ดีจริงๆ

“ขอบใจนะ เพราะไฟแช็คนายเลยได้กินสมอร์จริงๆ สักที”

“ว่าแต่นายพกเอาไว้กับตัวตลอดเลยหรอ?”

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee “แล้วงานอิสระที่ว่านี่ เกี่ยวกับมือปราบมารรึป่าวนะ?”

ไม่แน่อาจเป็นการรับงานอิสระ อรัญสันนิษฐานแบบนั้น

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Chonlathee อรัญฟังแล้วทำท่าครุ่นคิดตาม

”ถ้าแบบนั้น เค้าก็ไม่ได้ทำงานในกระทรวงหรอคะ“

เธอไม่รู้ว่าสถานะของตระกูลดังกล่าวถูกขนานนามในแวดวงกว้างขวางขนาดไหน แต่ถ้าเป็นพ่อของเธอแล้ว ก็คงอยากให้ลูกเป็นมือปราบมารเหมือนกัน

นับว่าโชคดีที่เธอเองก็มีความสามารถทางด้านนี้ ไม่เช่นนั้นคงบ้านแตกแน่นอน

+

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha เมื่อเขาว่างั้นอรัญจึงส่งขนมให้

“ไม่เป็นไรหรอกน่า แต่ไฟนาย นายลองทำดูเองก่อนก็ได้”

แล้วจ้องรอวิธีการเผามาร์ชเมลโล่ของอีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ

“อย่าลืมว่าต้องวางช็อคโกแลตด้วยนะ”

ว่าแล้วก็ส่งถุงช็อคโกแลตให้

[🔆ARAN🔆 @RANT_ARAN]

@RANT_Trisihgha “โอ้— งั้นก็ดีเลย”

อรัญว่าจบก็นั่งลงกับขอบศาลาแล้วเริ่มแกะถุงมาร์ชเมลโล่และบิสกิตออกแล้วก็ยื่นให้เด็กหนุ่มตรงหน้า

”ไม่มีไม้เสียบมาร์ชเมลโล่ ใช้ไฟจ่อเอาตอนที่ประกบไปแล้วจะเป็นอะไรรึป่าวนะ“

(แย่มากก5555)