อินตา

อินตา เดชาศิลป์ | ปี๒ | หัวโขนลิง พาลี 54/160 (ทักโค/โรล/เวิ่น/คุยเล่นจุ๊บจิ๊บได้ตลอด🌻✨)

[อินตา @RANT_Inta]

#RANT_Commu
อินตา เดชาศิลป์ | ปี๒ | หัวโขน พาลี

"ศรีสิทธพิพิธผดุงกรุงไกรยศ
โสฬสมิ้งแม้นสวรรค์.."
"โทษที ช่วงนี้มันติดหัวน่ะ"

"ได้สิ ลอกเสร็จแล้วส่งให้เราด้วยนะ"

Doc: https://t.co/U67DtPLUMM
Mood: https://t.co/YaudXVeBos

(ทักได้ตลอดนะคะ ผปค.ขี้เง๋าาามากกก yy /ดิ้น)

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin อินตาใช้เวลาในห้องน้ำไม่นานมากนัก

และการหาร้านอาหารที่มีเมนูถูกใจก็ไม่นานมากนักเช่นกันด้วยคำแนะนำจากพนักงานโรงแรม

การเดินทางก็ใช้เวลาไม่นานมากนักเช่นกัน

ก็คนควบคุมยานพาหนะตรงนี้เป็นถึงร่างต้นวิรุณจำบังเชียว

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin ถึงจะนิ่งไปชั่วครู่ แต่เพื่อนสาวก็ไม่ได้ปฏิเสธไอเดียอาหารแต่อย่างใด รอยยิ้มแห้งจึงมีชีตชีวาขึ้นมา

“ฮื่ม—ขอเวลาจัดการตัวเองสักครู่นะ”

ว่าแล้วก็คว้ากระเป๋าสะพายของตนหายเข้าห้องน้ำไป ช่วงนี้เธอดูแลตัวเองเยอะขึ้น ระวังนู่นนี่เยอะขึ้น เข้าห้องน้ำบ่อยชึ้นตามระเบียบ

+

[อินตา @RANT_Inta]

#ฮอกวอตส์นั้นมีดีอะไรที่ทำให้เธอนั้นต้องอยากไป_RANT

( นั่นสิ มีอะไรดีกันน้า

พาเด็ก Durmstrang สองคนมาหาคำตอบว่าฮอกวอตส์มีอะไรดีค่ะ😖💕✨ )

@Tangsae_RANT

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin “ปลานึ่งมะนาว”

นุ่มๆ เปรี้ยวด้วย

คิดสักพักก็ตอบ แต่คำตอบไม่อยู่ในลิสต์เลย ดวงตามองขึ้นบนตอนคิดภาพเมนูอาหาร

“..เยอะๆ”

เลื่อนสายตากลับมามองเพื่อนสาว ยิ้มแหะ

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin อินตาเอนตัวพิงขอบโต๊ะใกล้ตัว มองดูแผ่นหลังของนาราลินที่ร่ายอาคมอยู่อย่างเงียบๆจนเสร็จสิ้น ไม่ตั้งคำถามใดๆในการกระทำ เพียงแค่มองดูอยู่อย่างนั้น

เมื่อสายตาประสานกันอีกครั้ง แววตาที่เหม่อลอยไปกับความคิดก็กลับมาอยู่กับกายหยาบทันที

ปลา..

+

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin อย่างน้อยสิ่งที่พยายามจะสื่อก็คงไปถึงล่ะ

และเพื่อนตรงนี้ก็บอกว่าจะกินปลาได้ด้วย✨

ภาพปลาหลากชนิดลอยขึ้นมาในมโนทัศน์ คล้ายจะจินตนาการถึงรสชาติวนปากได้ด้วย ยิ่งเร่งให้สองเท้าเริ่มก้าวเดิน นำเข้าไปในโถงหลักของโรงแรม

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin เมื่อก้มลงมองจึงพบว่าที่ถืออยู่ด้วยสองมือนั้นไม่ใช่กระเป๋าของตนจริง ความร้อนวาบผ่านใบหน้า ตาโตชะงักค้างไปชั่วครู่

“..แหะๆ”

เมื่อสมองกลับมาประมวลผลได้จึงค่อยๆยื่นของกลับให้ด้วยความอาย

อินตาหัวเราะแห้งๆ แก้เขินด้วยการคว้ากระเป๋าตัวเองบ้าง เอียงเท้าคล้ายจะเดินนำไปแบบนั้น
+

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin ส่งสารมากมายผ่านสายตาภายใต้จังหวะของความเงียบชั่วครู่ตรงนั้น ก่อนจะค่อยๆดึงสัมภาระนั้นมาไว้ในมือ ไม่ได้ดูด้วยว่าเป็นของใคร

“ปลา”

“…”

เมื่อส่งข้อความผ่านสายตาเสร็จสิ้น ก็ได้เวลาตอบคำถามทางคำพูด

“อยากกินปลา..”

..คนท้องก็มีความรู้สึกอยากกินอะไรแปลกๆอย่างแรงกล้ากันทั้งนั้นแหละ

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin ได้แต่ปล่อยให้เวลาทำหน้าที่หลักในการเยียวยาบาดแผลนั้น ส่วนตัวเธอก็คอยดูอยู่ข้างๆ

ถึงจะไม่แสดงออกอย่างแจ่มแจ้ง แต่มิตรภาพนับสิบปีก็ทำให้รู้สึกได้

อย่างน้อยนาราลินก็เป็นคนเข้มแข็ง นั่นคือสิ่งที่อินตามั่นใจ

เธอจับจ้องไปยังดวงตาอีกฝ่าย

+

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin ดังนั้น โฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อนดีกว่า

หนทางที่กำลังมุ่งหน้าไป

อีเว้นท์ที่รออยู่วันพรุ่งนี้

มื้อเย็นวันนี้ เป็นต้น

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin ในหัวพลางนึกไปด้วยว่าจะจำกัดความยังไงดี

พลันเรื่องให้บ่นเกี่ยวกับระบบในกระทรวงก็โผล่มาเยอะไปหมด แต่เลือกที่จะไม่พูดออกไป

เพราะอย่างไร ‘มือปราบ’ สองคนตรงนี้ก็รับรู้ถึงสิ่งเหล่านั้นกันอยู่แล้ว

ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้วเสียด้วยซ้ำ

+

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin หมายถึงทั้งเธอและเจ้าตัวเล็กนั่นล่ะ พูดงี้จะได้ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่

“แต่ถ้านราหิว เราก็พร้อมกินอีกนะ”
ว่าพลางเริ่มก้าวเท้าเดินนำไปตามทาง

“มาทำงานเขตนี้เป็นไงบ้างล่ะ”

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin “กระเป๋าใบแค่นี้เอง”
กระนั้นก็ไม่ได้ดื้อยื้อไว้ ดันเจ้าสัมภาระให้เบาๆแต่โดยดี แอบอมยิ้มด้วยเห็นคุณค่าของความห่วงใยนี้

ก็ตั้งแต่บอกเพื่อนว่าเธอมีเจ้าตัวเล็กในท้อง นาราลินก็ดูจะมีชีวิตชีวา(?)ขึ้นมาหน่อย

รึเปล่านะ..

“หาอะไรรองท้องมาแล้วล่ะ ก็ปล่อยให้หิวไม่ดีนี่นา”

+

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin ยังคงมัดผมเหมือนเดิม รอยยิ้มแบบเดิม วันนี้ลางานมาก็เลยไม่ได้แต่งตัวทางการมาก เธอหมุนกระเป๋าเดินทางหยุดอยู่ข้างตัว ตรงหน้าเพื่อนสาว

อีกมือวางไว้แถวช่วงท้องของตนอย่างเคยชิน เหมือนที่ทำบ่อยๆตลอดช่วง 3-4 เดือนที่ผ่านมา

“มารอนานยัง เมื่อยแย่เลย”

[อินตา @RANT_Inta]

@RANT_Naralin เดินลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กตามหลังผู้โดยสารคนอื่นๆออกมาแบบรั้งท้าย หน้าตายู่เล็กน้อยเพราะหูอื้อจากไฟลท์ แต่พอเงยหน้ามาเห็นคนที่มารอยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีมรกตก็ประกายขึ้นมา อินตายิ้มมุมปากแล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปหา

“นรา~”

อินตา เดชาศิลป์ในวัย 27 ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก
+

[✵ NARALINᅠᴬᴺᴼᴺᴬ @RANT_Naralin]

[ โรลปิด | 27 พฤศจิกายน 2574 ]
@RANT_Inta

เพราะตัดสินใจลากิจในวันศุกร์หลังทำภารกิจเสร็จและวันจันทร์ที่จะถึงนี้ นาราลินซึ่งอยู่ในพื้นที่จังหวัดเดียวกับที่ตั้งของโรงเรียนรุ่งอรุโณทัยจึงสามารถขับรถเช่ามารับเพื่อนร่วมงานที่ขึ้นเครื่องบินตามมาได้สะดวก

►