Roman Asynger

Historia

[Krzysztof Stanowski @K_Stanowski]

Dziwne rzeczy opowiada były zastępca komendanta warszawskiej policji (cytaty z Wirtualnej Polski):

"Jak podkreśla, nie chodzi o szukanie winnych, tylko o wnioski na przyszłość. Na pewne pytania odpowiedź jest potrzebna już teraz. Na licznych nagraniach z miejsca strzelaniny widać, że funkcjonariusze byli zdani na siebie. Na Rynku, gdzie napastnik zaczął strzelać do ludzi, zabrakło umundurowanych patroli, które mogłyby zabezpieczyć miejsce i prowadzić ewakuację. Zdaniem Andrzeja Krajewskiego "gołym okiem widać", że nie wszystko zadziałało tak, jak powinno, jeśli chodzi o zabezpieczenie miasta".

"Kolejna kwestia podniesiona przez emerytowanego policjanta to wyposażenie, zarówno radiowozów, jak i samych policjantów. O tym, że w ocenie funkcjonariuszy jest niewystarczające, pisaliśmy w Wirtualnej Polsce po strzelaninie. Opowiedział o tym wtedy aspirant sztabowy Przemysław Matczak".

"Jeden z nich, trafiony trzykrotnie, stazę taktyczną i kamizelkę kuloodporną kupił jednak za własne pieniądze".

[chrzanik @chrzanikx]

Nie zostanę z tym cringem TVP sam 😬

[Adam | Faithful Messenger @Adam_FaithfulM]

After six hours on the cross and three hours of darkness, Jesus cried out with a loud voice:

"My God, my God, why have you forsaken me?"

It's the most unsettling sentence in the Gospels. It sounds like despair. Some people have even read it as the moment Jesus lost faith.

But He wasn't inventing those words. He was quoting a song written a thousand years earlier.

And the answer to why He said it starts in Psalm 22. 🧵

[pater matthaeus Ⓛ🇵🇱 @pater_matthaeus]

@wolski_jaros na pewno zrobi o tym fakcie sążnisty wpis na swoim profilu. Skoro tak bardzo szukał nawet najmniejszych powiązań zamachowca z Kościołem Katolickim z dość jasną intencją to zapewne i o poniższym fakcie wspomni, prawda?

[Gabriel Maciej @gabriel_maciej]

Ostrowiec - miasto spotkań niezwykłych czyli o tym jak fałszywe narracje tworzą fałszywe koniunktury

Problem Polaków emitujących treści w sieci, także tych, którzy czynią to nieprofesjonalnie, czyli bez nadziei na zarobek, polega na tym, że akceptują oni bez wahania fałszywe narracje. Nie rozumieją, że rozpoznaje się je po nacisku z jakim są serwowane. Nie widzą narzędzi tego nacisku, to przede wszystkim, ale nie potrafią też wskazać konsekwencji takich działań, a są one doniosłe. Owe konsekwencje uznają ci ludzie za koniunkturę, która ma przynieść im sławę i rozpoznawalność. I uważane są za okazje.
I teraz ważna rzecz – napisałem wczoraj na iksie, że gdybym rozpoczął starania o pozwolenie na broń palną, pewnie wcześniej dostałbym kuratora, za to co jest na tym blogu, a nie broń.
Tomek napisał, że bardzo dziwne jest iż pozwala mi się na pisanie takich rzeczy, jakie się tu znajdują i czasem na jakieś występy. To oczywiście był żart. Żyjemy w wolnym kraju, ale w takim, w którym ludzie nie rozumieją komunikatów innych niż fałszywe. Czyli większa część czytelników z iksa, którzy zapoznali się z tytułem i pierwszym akapitem nie rozumie o co w nim chodzi. Tekst bowiem nie jest dla nich narzędziem i drogą do poznania prawdy, ale czymś w rodzaju wibratora wtykanego przez ucho do mózgu i wywołującego tam orgazmy. No właśnie – żeby tekst, który jest narzędziem w dochodzeniu do prawdy był czytelny dla współczesnego odbiorcy, musi czasem zawierać jakaś niewyszukaną metaforę. Tylko, że używanie takich metafor jest ryzykowne, albowiem obniża jego powagę i precyzję. I trzeba uważać.
Teksty zaś i memy, które nie są narzędziami dochodzenia do prawdy poznaje się właśnie po owych wibracjach w mózgu. I nieważny jest doprawdy rejestr i spektrum, w których je odczuwają odbiorcy.
Prócz wibracji narracje fałszywe wywołują, jako się rzekło, przemożne pragnienie zdobycia sławy, którą osiągnąć można poprzez zgłębianie ich i wyszukiwanie tam zależności oraz szczegółów nieistniejących, wiodących na manowce.
Cechą narracji fałszywych jest też ich prostacki charakter oraz fakt, że od razu rozumieją je wszyscy – stąd prawda posiłkować się musi czasem niewyszukanymi metaforami. A przez to, że rozumieją je wszyscy, stają się one pozorem prawdy. Tymczasem cechą tej ostatniej jest to, że ona nie jest zrozumiała dla każdego i trzeba się trochę namęczyć, żeby ją poznać. Kiedy czynimy to zbyt intensywnie, nie zwracając uwagi na „demokratyczne” sposoby kolportażu kłamstw, wkracza cenzura. I wtedy wszyscy się budzą, ale jest już za późno. I wtedy każdy wie, co to jest prawda – to czego zakazali, a czego on nie zauważył, a jak zauważył, to nie zrozumiał. Wszystko zaś co jest kolportowane z centralnych ośrodków od razu w zasadzie można uznać za kłamstwo. I niby każdy to wie, ale jednak nie wie, bo ulega złudzeniu, że masowy charakter dystrybuowania informacji decyduje o jej prawdziwości. Czyli, że im więcej kłamstw tym większe prawdopodobieństwo, że są one prawdą. Temu złudzeniu mało kto się oprze, szczególnie jest zrozumiemy, że za kolportowaniem kłamstw idą jakieś frajdy w postaci popularności czy nawet sławy.
Teraz pora na przykłady. Można w nieskończoność wskazywać, że Eligiusz Niewiadomski nie był członkiem żadnej prawicowej organizacji, że nie znał osobiście osób, które potem zostały przez lewicową prasę oskarżone o moralne sprawstwo mordu na Narutowiczu, a i tak ośrodki akademickie, media i w ogóle wszyscy, którzy – pardon – gówno rozumieją, będą babrać w propagandzie i twierdzić, że 16 grudnia 1922 roku prawica chciała dokonać zamachu stanu, który został powstrzymany. Służy do tego pojęcie moralnego sprawstwa, czyli taki młotek, którym można zaatakować każdego, bo każdemu można takie sprawstwo wmówić, wystarczy, że zaprzecza on kłamstwom. O zamordowanie Narutowicza lewica nie oskarżyła jednak Paderewskiego właściciela gadzinowej „Dwugroszówki” gdzie drukowano teksty przeciwne wyborowi Narutowicza, albowiem Paderewski był gwiazdą międzynarodową i mógł się jeszcze przydać.
Dlaczego napisałem, że Ostrowiec jest miejscem spotkań niezwykłych? Albowiem tak się reklamują imprezy w tamtejszym domu kultury. Sam Ostrowiec zaś powinien być dobrze znany czytelnikom prozy Krzysztofa Kąkolewskiego, których nie brakuje przecież i którzy z wielkimi emocjami odkrywają kto też był prawdziwym Maćkiem Chełmickim. Aha…wiedziałem, że nikt tego nie pamięta i nikt nawet nie skojarzy wydarzeń ostatnich z narracją lansowaną przez prozę Andrzejewskiego i film Wajdy. „Popiół i diament” – akcja książki i filmu rozgrywa się w Ostrowcu. I trzeba teraz doprawdy wiele, żeby zdjąć odium z tego miasta, tak nieszczęśliwie wybranego przez komunistów i ich spadkobierców jako teren przeróżnych socjologicznych eksperymentów.
Ludzie pędzący za zajączkiem zwanym prawdziwym Maćkiem Chełmickim, przestają cokolwiek rozumieć z treści tej nienajlepszej przecież i krótkiej książki. „Popiół i diament” to dzieło Różańskiego i Bermana, ta informacja jest najważniejsza, a wszystkie inne są wobec niej wtórne. Andrzejewski jedynie spisał ich pomysły. Kąkolewski zaś uprawdopodobnił bohaterów wymyślonych przez Różańskiego i Bermana, a do dyskusji jedynie pozostaje czy zrobił to celowo czy z głupoty. Mimo to warto przeczytać jego książkę „Diament odnaleziony w popiele”, głupią i pretensjonalną, bo można się z niej dowiedzieć, jak ważnym dla komunistów miastem był Ostrowiec Świętokrzyski. Był to ośrodek, gdzie tworzono najtwardsze kadry MO, wysyłane potem do różnych miejsc w kraju. I tak pisze nam Krzysztof Kąkolewski, że ostrowiecka mafia MO opanowała Wrocław. Pewnie też inne miasta. Byli to ludzie z dawnej komunistycznej partyzantki i tacy, którzy w czasie wojny udawali partyzantkę niekomunistyczną, tworząc żywe do dziś fałszywe narracje, na których kariery próbują robić współcześni pisarze i publicyści. Robotniczy Ostrowiec, miasto z silną lewicową tradycją ciągnącą się od czasów carskich, był więc swoistym jądrem ciemności w powojennej Polsce. I tak też opisuje to Kąkolewski.
Niestety ludzie, którzy dali się uwieść narracji o prawdziwym Maćku Chełmickim już tego nie rozumieją, bo porwał ich nurt treści preparowanych, jakże miło stymulujących mózg, poprzez ten wibrator w uchu.
A kiedy zwraca się im uwagę, by nie kolportowali kłamstw, oni mówią – bo pan zazdrości nam sławy – albo emitują inną jakąś brednię.
Co się stało z bezpieczniacką tradycją w Ostrowcu w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych? Tego nie wiemy do końca, ale wiemy, że obecnie miasto dostało ofertę, które odrzucić nie mogło. Oto festiwal filmowy, organizowany rok w rok w Sandomierzu, przez żonę Andrzeja Seweryna rozszerzył się na Ostrowiec, czego efektem, były sławne występy pijanego pana Andrzeja, który wypaćkawszy się w farbie przyklejał się najpierw do ściany, a potem napisał na niej swoje imię w wersji – tak przypuszczam – rosyjskiej – Andrej. Potem ktoś dopisał paluchem „z” i, żeby było bardziej po polsku. Oczywiście, aktor był nawalony i wyszło z tego takie niezwykłe spotkanie ze ścianą. Bez głębszych znaczeń. Nie możemy jednak zapominać, że mowa tu o tym samym Andrzeju Sewerynie, który przed wyborami roku 2023 puścił w sieci słynne nagranie adresowane do swojego wnuka, któremu doradza co należy zrobić z osobami uważanymi za rozsadniki poglądów prawicowych. Nie będę powtarzał tych rad, każdy wie o co chodzi.
Ponieważ cały czas mówimy o fałszowaniu narracji, na tym przykładzie pokazać możemy, jak unieważnia się polemikę. To znaczy argumenty wysuwane przeciwko lewicy są z zasady nieskuteczne. Dialog zaś jest pułapką. Bo lewica prowadzi go jedynie z tymi, których udało się jej okantować na chama. Ci, którzy mają wątpliwości zostają z dialogu i wymiany poglądów wykluczeni. Nie ma ich, powinni zginąć, albo zostać zdegradowani do rzędu podludzi. To jest też, jak sądzę, wiedza intuicyjnie przyswajana przez kolporterów kłamliwych narracji, liczących na sławę, a to znaczy że jest przymus kłamstwa – jeśli nie będziesz łgał nikt się o tobie nie dowie. I ten mechanizm działa wszędzie, także wśród tych organizacji prawicowych, które w istocie chcą porozumienia z lewicą kosztem jakichś tam ofiar padających w wyniku mordów założycielskich nowych organizacji. Wiara w to, że tym razem już się uda jest powszechna i zgubna o czym przekonamy się niebawem.
Na koniec chciałbym jeszcze przypomnieć jednego ostrowieckiego bohatera. To Bohdan Hamera, autor sławnej socrealistycznej powieści „Na przykład Plewa”, której akcja rozgrywa się w Ostrowcu Świętokrzyskim. Jej bohaterami są robotnicy z miejscowej huty.
Kariera Bogdana Hamery jest modelowa: pisarz, publicysta, w końcu ambasador. W PZPR do roku 1968. Nie ma informacji dlaczego i kiedy dokładnie przestał być członkiem partii. Zmarł w 1974 roku. Aha, ważna rzecz, Hamera prowadził „Gabinet młodego autora” w Głównym Zarządzie Politycznym LWP. Ciekawe ilu młodych autorów wychował i jak potoczyły się ich kariery? I czy niektórzy z nich nie wrócili czasem do Ostrowca. Dziś także wielu marzy o tym, by jakiś spolegliwy opiekun zaprosił ich do Gabinetu Młodego Autora. Tyle, że dziś ten gabinet to bardziej darkroom. No, ale tradycja jest ta sama.
I jeszcze propozycja – uważam, że ostatnie tragiczne wydarzenia, w warstwie symbolicznej są po prostu demaskacją wszystkich komunistycznych kłamstw, których bazą i podstawą były Góry Świętokrzyskie ogólnie, a w szczególności miasto Ostrowiec. Oto kolejne już wcielenie wymyślonego przez Bermana i Różańskiego bohatera, którego utrwalił w zbiorowej pamięci Moczar, przestępca, przez kogoś przecież wyhodowany, zdemaskował ostatecznie swoim wystąpieniem kłamliwe, komunistyczne narracje i wskazał na ich istotę. Oni jednak nie przestaną, jeszcze raz spróbują je utrwalić, a pomoże im w tym ten, kto pierwszy wyciągnie rękę do zgody.
Na dziś to tyle. Przypominam, że w dniach 20-23 listopada jesteśmy obecni na Targach Książki w Łodzi, na Dworcu Fabrycznym. Tydzień później zaś na Targach Książki Historycznej pod Zamkiem Królewskim.

[Stanislas Balcerac @sbalcerac]

Kuźnia talentów pod okiem MSWiA! "Pozwolenie na broń nawet w 2 miesiące. Szkolenia prowadzone przez trenerów strzelectwa sportowego oraz operatorów zespołów bojowych. Pełne szkolenia: sportowe, bojowe, kontrterrorystyczne" - tak reklamuje się klub terrorysty z Krakowa Michała O.

[Listy Literackie @ListyLiterackie]

„Ultra prawicowy nacjonalista wobec sztuki głęboko inkluzywnej wrażliwości, queerowej nieheteronormatywnej odwagi”

[Stanislas Balcerac @sbalcerac]

Lipiec 2024. Złoty medal w imieniu MSWiA wręcza prezesowi klubu "Świt" w Starachowicach Komendant Główny @PolskaPolicja Marek Boroń. Członek tego klubu 24-letni Michał O. miał według @MKierwinski być "zafascynowany skrajnie prawicową ideologią". Radykalizował się pod okiem MSWiA?

[Leszek Miller @LeszekMiller]

W polskich komentarzach po wyborach połówkowych w USA dało się wyczuć głęboką, niemal religijną ulgę. Demokraci wzięli Kongres, więc – jak wynika z wielu wypowiedzi – Donald Trump właśnie przestał być realnym ośrodkiem władzy. Można już o nim pisać w czasie przeszłym, planować „powrót do normalności” i cieszyć się, że Ameryka znów stała się państwem ludzi rozsądnych. Czyta się to jak relację z dymisji prezydenta, a nie z klasycznego podziału władzy.
Tymczasem Trump zostaje prezydentem do 20 stycznia 2029 roku. Kongres zmienia właściciela 3 stycznia 2027. Między tymi datami jest ponad dwa lata, w których prezydent USA nadal jest naczelnym dowódcą sił zbrojnych, szefem całej administracji federalnej i osobą, która mianuje (lub utrzymuje) ludzi na czele CIA, FBI, Departamentu Sprawiedliwości i całego aparatu federalnego. Gwardia Narodowa ma status dualny, ale jej federalizacja nadal zależy od decyzji prezydenta. Policja lokalna i stanowa nie jest narzędziem prezydenta, ale federalne agencje ścigania – ICE, DEA, ATF, Marshals – jak najbardziej.
Co realnie zyskują Demokraci? Ich komisje będą mogły prowadzić dochodzenia, wzywać świadków i żądać dokumentów. Demokratyczna większość w Senacie będzie mogła blokować mianowania wymagające jego zgody, w tym nominacje do Sądu Najwyższego. Obie izby zyskają też możliwość blokowania projektów Białego Domu i wymuszania ustępstw w negocjacjach o wydatkach federalnych. Prezydent może zawetować ustawę, ale sam pieniędzy z budżetu sobie nie przyzna.
To potężne narzędzia, które mogą utrudniać życie Białemu Domowi, wywoływać afery i ograniczać niektóre programy. Biały Dom przygotowywał się na taki wariant. Administracja Trumpa opracowała strategię opartą na dekretach, wetowaniu ustaw oraz ochronie dokumentów rządowych przed komisjami śledczymi. Prawnicy przygotowywali urzędników na wezwania komisji i analizowali, które rozmowy prezydenta z doradcami można objąć ochroną.
Trump nie zniknął. Ma mniej narzędzi legislacyjnych i więcej problemów z nadzorem. Nadal jednak kontroluje to, co w praktyce decyduje o sile państwa: wojsko, wywiad i federalny aparat ścigania. Reszta to komentarz polityczny, czasem bardziej emocjonalny niż konstytucyjny.

[jachcy🇵🇱 @jachcy]

„O nie jakiś zj*b jedzie…”

[NowyŚwiat24 @NowySwiat24]

W ciągu roku, wszystkie trzy główne agencje ratingowe świata - Fitch, Moody's i Standard & Poor's - podjęły niekorzystne dla Polski decyzje i oceny. Albo obniżyły rating naszego kraju, albo zmieniły perspektywę rozwoju Polski ze "stabilnej" na "negatywną". Po trzech latach rządów tej ekipy, mamy jeden z najwyższych deficytów budżetowych w Europie i zadłużamy się najszybciej w Europie. Dług przebił 2 biliony złotych, a jego spłata tylko w przyszłym roku będzie nas kosztować ok. 107 miliardów złotych. Prawie tyle, za ile mieliśmy wybudować CPK.

[ɐllǝnuɐɯı @szef_dywizji]

Czy Wy widzicie to samo co ja?

5 dni przed Marszem Niepodległości, prawie w samym centrum Warszawy NIEMIECKIE WOJSKO ‼️

😡😡😡

[Patryk Słowik @PatrykSlowik]

Z punktu widzenia rządzących: proces posła Wojciecha Króla musi rozpocząć się albo najdalej za kwartał, albo najwcześniej za rok.
Jak prokuratura zacznie cytować jego wiadomości z WhatsAppa, SMS-y itd. na sali sądowej, kampania wyborcza sama się napisze.

[Res Futura Data House @Polityka_wSieci]

W niedzielę wieczorem Anna Korwin-Piotrowska tłumaczyła w @tvn24, na jakiej podstawie kieruje Trybunałem Konstytucyjnym. Proporcje w sieci się nie zmieniły: 61 proc. ocen w komentarzach krytykuje przejęcie Trybunału, w raporcie z 1 listopada było 62 proc.

Najczęstsza narracja mówi o zamachu stanu, co dziewiąty komentarz nazywa sędziów wybranych przez Sejm uzurpatorami. Obrońcy sędziów piszą o powrocie do praworządności po latach PiS.

Niespodzianką doby był @LeszekMiller. Jego krytyka formuły „stanu wyższej konieczności konstytucyjnej” zebrała 30 971 interakcji, ponad cztery razy więcej niż najmocniejszy wpis konta koalicji w temacie, a komentujący dziękowali mu za wyjaśnienie.

Na Facebooku oceny dzielą się po równo. Krytykę przejęcia niosą X (64 proc.) i wideo (74 proc.).

Pełna analiza Res Futura: https://t.co/FA4dXSJuM6

[OficjalneZero @OficjalneZero]

Rzeczniczka Trybunału Konstytucyjnego Weronika Ścibor komentuje sytuację w TK.

Według jej relacji siedem osób wybranych na sędziów weszło do budynku w asyście funkcjonariuszy SOP, natomiast wiceprezes Bartłomiej Sochański nie został wpuszczony na teren Trybunału.

[Saggezza Eterna @FinalTelegraph]

In 1835, a Young French Aristocrat Predicted the Exact Bureaucratic Trap Threatening the West Today

Before the philosopher Alexis de Tocqueville ever set foot in America, radical tyranny had already scarred his family. During the French Revolution’s Reign of Terror, left-wing Jacobin zealots guillotined his great-grandfather and threw his newlywed parents into a Paris dungeon. Waiting daily for the executioner's blade, his father’s hair turned snow-white at the age of twenty-one. Only the sudden fall of Robespierre spared his parents' lives by a matter of hours, allowing Alexis to be born a decade later.

Raised in the shadow of state terror, Tocqueville became obsessed with a single question: why did the French pursuit of utopian equality end in a bloodbath, while the American Revolution produced the freest, most prosperous republic on earth? In 1831, at just twenty-five years old, he convinced the French government to send him to the United States under the mundane bureaucratic cover of inspecting American prisons. Once he arrived, he spent nine months traveling seven thousand miles by stagecoach, steamboat, and horseback to study the soul of the American citizen.

His observations became Democracy in America, one of the most brilliant political analyses ever written. Tocqueville realized that American greatness rested on three pillars: fierce individual self-reliance, decentralized local communities, and a strong foundation of religious morality. Whenever Americans saw a problem, they formed a local group and fixed it themselves rather than begging a distant politician for help.

Yet as he studied the young republic, Tocqueville foresaw a chilling vulnerability. He realized that a proud, armed citizenry would always fight back against an obvious military dictator. Therefore, future tyrants would abandon whips and chains in favor of welfare, cradle-to-grave safety, and endless administrative rules. They would conquer free citizens by offering to manage their lives in the name of compassion.

Describing this future nanny state in 1840, Tocqueville wrote a passage that reads like a headline from today:

"Above this race of men stands an immense and tutelary power, which takes upon itself alone to secure their gratifications and to watch over their fate... It seeks to keep them in perpetual childhood. It covers the surface of society with a network of small complicated rules, minute and uniform, through which the most original minds and the most energetic characters cannot penetrate, to rise above the crowd... till each nation is reduced to nothing better than a flock of timid and industrious animals, of which the government is the shepherd."

Tocqueville called this system "soft despotism." Nearly two centuries ago, he understood that when citizens trade personal responsibility for government security, the state gladly reduces them to dependent children. Every bloated regulatory agency, speech code, and entitlement program today operates on the exact blueprint he exposed. Liberty rarely perishes overnight in a violent coup; it erodes quietly when a free people allow bureaucrats to become their shepherds.

[Patryk Słowik @PatrykSlowik]

Kolejni dziennikarze - po Interii Rzeczpospolitej - informują, że akcja wejścia do TK była planem polityków.
To oczywiste dla każdego, ale to przecież jest dramat, gdy spojrzymy na działalność Macieja Berka czy Anny Korwin-Piotrowskiej.
Sędzia TK, który uczestniczy w takiej akcji organizowanej przez rząd, z automatu traci przymiot niezależności.

[Marcin Palade Statystycznie @MarcinPalade]

Pozamiatane

[Nathaniel Garstecka-Billotte @NatGarstecka]

🇵🇱 Sans doute la meilleure synthèse de la nouvelle crise qui se déroule autour du Tribunal Constitutionnel en Pologne, sous la plume de @Alex_Mendel_USA.
https://t.co/qh1BOxetbl

[Patryk Słowik @PatrykSlowik]

Autorem najnowszego zarządzenia Anny Korwin-Piotrowskiej jest Maciej Berek.
Zarządzająca trybunałem nie potrafi napisać zarządzenia?