بعضی آدمها از عشقشان میگذرند، و بعضی دیگر زیر بارِ رفتنش خرد میشوند.
من از آن دسته دوم بودم؛ نه به این خاطر که بیشتر دوست داشتم، بلکه چون دیرتر پذیرفتم که بعضی آدمها، قرار نیست مال ما باشند.
کاش هنوز هم میشد شب بخوابی و صبح، حس زندگی بیخبر به دلت برگردد؛
درست مثل کودکی، وقتی هر زخمی، هر اشکی و هر اتفاق تلخی را به خواب میسپردیم و صبح که بیدار میشدیم، انگار دیروز هرگز وجود نداشته است.
وقتی کسی در تنهاییِ عمیق وارد زندگی آدم میشود، مخصوصاً برای کسی که احساس گیر افتادن و بیپناهی دارد، آن رابطه فقط عشق نیست؛ تبدیل میشود به امید، نجات، خانه، آینده… برای همین جدا شدنش اینقدر ویرانکننده میشود.
@KblMunicipality بسیار جای تأسف است که در عصر تکنولوژی و قرن ۲۱ ما هنوز دور ادارات و خانه های خود را دیوار بزرگ میگیریم.
مگر به گفته خود تان امنیت نامده پس به این دیوار چی لازم است بهتر بود تا پنجره میگرفتید تا زیبایی شهر هم حفظ میشد.