چهل روز از آخرین پرواز پدرم، شهید تیمسار دکتر عطااله بازرگان، بنیانگذار جهاد خودکفایی نیروی هوایی ارتش ایران، گذشت
تصویر پدر در کنار شهید تیمسار منصور ستاری ...
بلند آسمان جایگاهشان ....
یکی میگفت: «وقتی مواد را ترک کردم، در خانه مثل قهرمان با من رفتار کردند، اما به برادرم که هرگز لب به سیگار هم نزده بود، کسی محل سگ نمیگذاشت». حکایت اصلاحطلبان کمتر واداده و نامه جلاییپور و ذوق عدهای در واکنش به آن، از این جنس است.
این تناقض را نمیفهمم: از یکسو ناامنی در کشور تا حدی است که رهبر حتی نمیتواند یک پیام ویدیویی منتشر کند، و از سوی دیگر امنیت در نیویورک آنقدر تأمین است که رئیسجمهور و مقامات وزارت امور خارجه بیدغدغه در خیابانهای منهتن قدم بزنند. آمریکا دشمن خونی است، اما با بعضیها کمتر؟
موندم بگم خوشبختانه، بگم متاسفانه ولی تهدیدهای پاکستان در حمله به انصارالله یمن در دفاع از آل سود، مثل تهدید ایران به حمله به اسراییل در دفاع از حزب الله.
کسبه بدانند تا زمانی که مردم در خیابانها هستند، آرامش کسب روزی دارند و از تعرض، دزدی، تخریب و آتشسوزی در امانند، اگر سایه حضور اقلیت هرزه و مست بر آنان بیفتد، باید از مایملکشان بگذرند و راهی پلههای اضطراری شوند، کلانتریها هم که منهدم شدند، پس سعی کنید دل به دل مردم دهید.
#پند