الان حتی اینکه در محل کارم با مواد خطرناک و سرطان زا سر و کار دارم هم از نظر روانی به هم میریزتم.احساس شمعی رو دارم که داره آب میشه و هر لحظه داغون تر از لحظه ی قبله.دلم میخواد دووم بیارم و بعدش یه شرایط بهتر رو تجربه کنم.
این هفته هم با کسی که عاشقش بودم و شاید هنوزم هستم کات کردم، هم با موتور تو اتوبان زمین خوردم چون ترمزم رو تازه عوض کرده بودم و نمیدونستم چجوری میخ میکنه آدمو.بدنم پر از زخم هاییه که عفونت کرده.روانم از اون حادثه و هم از قطع رابطه تروما زده شده. و مسائل مالی کمرشکن هم دارم.
خدا میدونه که زخم ها چه قدر درد داره و نمیتونم حموم برم و سرم رو دارم تو سینک میشورم و بدنمو با یه حوله مرطوب تمیز میکنم.به سختی راه میرم و سوار موتور که میشم تهش پنجاه تا میرم که مبادا کوچک ترین اتفاقی بیفته چون بدنم کشش هیچ جراحت دیگه ای نداره.
@marianmeyer0 دلم برای خارجیا نمیسوزه. اصلا و ابدا. برای ایرانی ها میسوزه که اونجان. اینکه از دست یه سری دره دیوونه فرار کنی بعد بری و تو ناف اروپا و آمریکا با ابوبکر بغدادی حرفت بشه.
@bocode99@justletgoofmee ببین موضوع اینه که حرفت به اون ها هم کمکی نمیکنه. یه دختر ۵۰ کیلویی با حرفت یهو در مقابل یه غول تشن تبدیل به بروسلی نمیشه.حرفت فقط رو مخه.همین.
@Bulooberi نه. من چربی شکمم رو دوست دارم چون کلی جگر و دنبه با عرق خوردم که بسازمش و یادآور خوشی های زندگیمه.حس نمیکنم به این خانم اندازه من خوش بگذره.
چرا آدما با واقعیت های زندگی جنگ دارن؟بله قرار نیست تو از همه چیز خوشت بیاد یا طبق میل و استاندارد تو باشه.اونم از زیر پتو. خود تو ممکنه از زیر پتو بیای بیرون نظرت عوض بشه.