شب چو در بستم و مست از می نابش کردم
ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم
دیدی آن ترک خَتا دشمن جان بود مرا
گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم
منزل مردم بیگانه چو شد خانهٔ چشم
آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم
شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشی در دلش افکندم و آبش کردم
فرخی یزدی
«آدمها باز به زندگیات میآیند و میروند، همانطور که تا حالا آمدهاند و رفتهاند، و تو باز هم رنج خواهی کشید. درستش هم همین است.»
- دوستش داشتم؛ آنا گاوالدا.
چه دارویی باید تجویز کرد برای ملتی كه گدايی را قناعت مینامند و زندگی در نکبت را صبر میدانند و با تبسمی بر لب، اين حماقت را به گردن حكمت خدا میاندازند.
🎬 Gandhi (1982)