بقول یک بنده خدایی از دو نفر میشه آموخت آموزگار و روزگار. آموزگار به شیرینی بهت می آموزه و روزگار به سختی... و ما دوست داریم از روزگار یاد بگیریم تا آموزگار...
امروز یکی از نیروها بعد از چند بار تذکر که با مهربونی و لبخند بهش داده بودم بازهم داشت همون کار قبل شو میکرد. بهش گفتم خانم فلانی بار آخره که بهتون میگم دفعه بعدی دیگه نمیگم... و تا آخر روز کارشو درست انجام داد.
واقعا برام سواله که چرا آدم ها مهربانی و لبخند و جدی نمیگیرن بقول1/