Değer gormedigim her yerden küçük adimlarla uzaklastim ,sonrada o sokaklardan koşarak uzaklastim ,adim attigim an bana bir tekerlekli sandalye alın çünkü bacaklarımı hissetmiyor olacam ...
Hayatımın doğduğum an ve şuanki miadına baktığım zaman yolun başında ve sonuda sadece sen varsın…bu nedenle her zaman ,herkese aralık bıraktığım kapıdan yol alıp gider .
Gidişlerin sessizliğine aldırmadan bırakılan enkazlara ,bırakılan yangınlara karşı koyamayıp yok olmak…var olmak isterken kendini kaybetmek sonucu olmayan bir hayal kırıklığı…
Anlamsızca bazen kendimi bir bankta anneme mektup yazarken buluyorum ,sonra bu kadar acıyı çekmek zorunda degıl o kadın, dıyıp sayfalarca içimdeki buruklugu döktügüm kagit paramparça çöpte yine yerini buluyor .
Dünyayla yeni tanişmiş bir bebek misali ,ellerimle bir işaret parmağı tüm gücümle kavramışçasına tutmak isterdim , lakin buna senin zindana haps olmuş yüregin müsade etmiyor …