حتی همین جمله عاقلانه که از علی کریمی همیشه پخش میشه، کپیبرداری از توییت عجیبزادهست و علی کریمی سواد و مغزش اصلا در اون حدی نبود که بتونه به همچین تحلیل دقیقی برسه!
به هر کسی که حتی یکبار نون جمهوری اسلامی رو خورده، اعتماد نکنید.
علی کریمی بهجای کمک به اتحاد پادشاهیخواهان، مدام با حمله به تیم رضاشاه دوم و رفتارهای حاشیهسازش، عملاً به اختلاف و دو دستگی بین مردم دامن میزنه؛ دقیقاً همون چیزی که جمهوری اسلامی میخواد: اختلاف بین خودمون و فراموش کردن دشمن اصلی.
Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.
مقدمه :
سوالی که جوابش را در یک ریپلای دادم ولی هر چقدر فکر کردم کفایت نگردد پس نوشتم :
چرا هنوز بعضیها،
به شاهزاده رضا پهلوی دل نمیدهند؟
نه چون او بد است،
بلکه چون او تصویر سالمیست در آیینهی جامعهای زخمی.
این مردم،
سالهاست با «زخم» زندگی کردهاند؛
با انقلاب، با شکست، با تبعید، با باخت.
در ناخودآگاه جمعیشان،
نجات دیگر آشنا نیست.
آنها یا عاشق «مظلوم»ند،
یا تسلیم «قدرت».
و شاهزاده، نه مظلوم است، نه دیکتاتور.
او «فرصت نجات» است؛
و ملتِ زخمخورده، از فرصتهای تازه میترسد…
🧠
انقلاب ۵۷ یک ایده بنیادین داشت؛ ستیز با تمدن غرب. باید کور باشی که نبینی آن ایده به شکست انجامیده است. اسلحههایتان را زمین بگذارید! شما شکست خوردهاید! رهبرتان کشته شده است! تا همینجا هم ضربه بزرگی به اعتبار ایران زدهاید، از اینجا به بعد دارید با تمامیت ارضی ایران در جنوب کشور بازی میکنید! دارید به آینده ایران و امکان احیای این کشور ضربه میزنید! اسلحههایتان را زمین بگذارید! تسلیم شوید!
تصور خامنهای این بود که آن کشتار وسیع لااقل برای چند سال، پرونده اعتراضات خیابانی در ایران را خواهد بست. چهل روز پس از کشتار وحشیانه، مردم دوباره در خیاباناند. من در هیچ کجای دیگر تاریخ چنین اراده و شجاعتی را سراغ ندارم. نه فقط در تاریخ ایران، که حتی در تاریخ جنبشهای آزادیبخش مثلا در اروپای شرقی هم، شما نمیتوانید مشابه چنین چیزی را پیدا کنید.
آنچه باید گفت این است که مردمی که چهل روز پس از آن کشتار وسیع به خیابان میآیند، در واقع دارند اراده خویش را تحمیل میکنند. میگویند هر مسیری که مورد تایید آنها نباشد میتواند با مقاومت آنها مواجه شود. آنها میتوانند بازی را به هم بزنند. این چیزیست که آمریکا باید ببیند و دارد میبیند.
خواست تاریخی چنین مردمی را نمیشود نادیده گرفت. ایران ونزوئلا نیست. چنین اراده واضحی، به هر دلیلی، در ونزوئلا وجود نداشت.