Eigenlijk zouden we minstens een keer per jaar naar deze speech moeten luisteren...
Robert F Kennedy Announcing The Death Of Martin Luther King - A Great Sp... https://t.co/ACoIfWftMd via @YouTube
Een stuk uit een nieuwsbrief van een niet nader te noemen instelling:
‘… een vers kop soep en een vers belegd broodje kaas, brie of humus (met rouwkorst) nemen we gewoon mee naar de nieuwe locatie. Handig voor als je je lunch "vergeten" bent.
Niet gedateerd op 1 april. 🤔
👏👏👏Ga lekker zelf consuminderen, mafkees
Deze link kan maximaal 5 keer gebruikt worden om dit artikel gratis te lezen in de DVHN App.
https://t.co/X8uBkAzimD https://t.co/X8uBkAzimD
Een ochtendcolumn
Schaarste voor iedereen, behalve voor de overheid
Sinds 2000 zijn de overheidsinkomsten gestegen van ongeveer 200 miljard euro naar ruim 500 miljard euro per jaar. Dat is een toename van meer dan 150 procent, terwijl de inflatie in diezelfde periode rond de 65 procent lag. Gecorrigeerd daarvoor ontvangt de overheid inmiddels jaarlijks ruim 100 miljard euro extra.
Meer geld is dus aantoonbaar beschikbaar gekomen. Toch zijn in diezelfde periode op tal van dossiers structurele problemen ontstaan of blijven bestaan. De gedachte dat vooral extra middelen nodig zijn om problemen op te lossen vindt in deze cijfers weinig houvast.
De actualiteit voegt daar een nieuwe laag aan toe. Het FD meldde recent, op basis van UWV-onderzoek, dat het aantal banen bij de overheid in vijf jaar tijd met bijna honderdduizend is toegenomen, een groei van circa 18 procent, ongeveer het dubbele van de rest van de economie.
Die groei vindt plaats in een arbeidsmarkt die al jaren onder spanning staat. In veel sectoren zijn personeelstekorten eerder regel dan uitzondering. Bedrijven zoeken technici, bouwers, operators, zorgverleners. De grenzen van wat de economie kan leveren worden daar dagelijks zichtbaar.
Tegen die achtergrond krijgt de groei van de overheid een andere betekenis. Elke extra ambtenaar is iemand die niet meer beschikbaar is voor sectoren waar direct waarde wordt gecreëerd. De verschuiving loopt niet van werkloosheid naar werk, maar van productieve naar bestuurlijke arbeid. De overheid trekt uit dezelfde vijver, en doet dat met arbeidsvoorwaarden die stabiliteit en zekerheid bieden in een onzekere economie.
Dat zou minder wringen als de extra inzet zich vertaalt in zichtbare productiviteit. Maar de groei zit voor een belangrijk deel in juridische functies, bezwaarprocedures, toezicht en interne verantwoording. Werk dat niet leidt tot meer productie of versnelling van innovatie.
Tegelijkertijd klinkt vanuit diezelfde overheid de oproep om meer te werken, om arbeidsparticipatie te verhogen, om tekorten in cruciale sectoren op te lossen. De grootste vragende partij op die arbeidsmarkt is echter diezelfde overheid geworden.
Daar komt nu een volgende laag bij. De geplande uitbreiding van Defensie zal de vraag naar personeel verder vergroten, juist in profielen waar de schaarste al het grootst is. Technici, IT-specialisten, logistiek personeel, het zijn dezelfde mensen die ook nodig zijn voor industrie, energie en infrastructuur.
Ik probeer het te begrijpen. De overheid zet in op versnelling van de energietransitie, op verduurzaming van industrie, op uitbreiding van het elektriciteitsnet en het bouwen van woningen. Tegelijkertijd doet diezelfde overheid een steeds groter beroep op de mensen die dat werk moeten uitvoeren. Wie bedenkt zoiets. Handen die nodig zijn voor isolatie, netverzwaring en industriële innovatie, worden aan de markt onttrokken. Zo ontstaat er een stille herverdeling van arbeid via groei die zich vanzelf lijkt te voltrekken. Meer mensen bij de overheid betekent simpelweg minder mensen elders. We vissen immers allemaal in dezelfde vijver.
De rekening zie je niet direct in euro’s, maar in vertraging. Projecten die langer duren. Netten die later worden verzwaard. Bedrijven die niet kunnen opschalen. En een overheid die maar blijft groeien, terwijl iedereen zich afvraagt waarom alles zo langzaam gaat.
Vandaag plantten we een boom en een bloemenzee. Huilden we en zongen we. De zon scheen. Het was warm (en soms koud). We luisterden naar een leven. Een vol leven. En we zullen het doorvertellen.
Dag Pieter Wittenberg 🫶
Dona nobis pacem
Rintje als bondscoach. Ik zie dan toch een soort mislukte Sanex reclame voor me in een bierbad. Hij ziet eruit alsof hij net uit het Holland Huis gerold is.
In Nederland worden stapels rapporten en adviezen geproduceerd. De politiek gunstige rapporten halen het nieuws, kritiek smoort in stilte van de onderste la.
https://t.co/cUkDU0QnxI
@kavander@g_vester @marcspeelman @lientje1967@BoerBurgerB Eens! Ze zijn stinkend rijk geworden ervan al, een beetje ondernemer anticipeert: ze hebben inmiddels al een jaar extra tijd gehad?
@NPORadio1@winfriedbaijens@nynkedezoeten Wat een kippenhok.
Niemand krijgt de tijd om zijn verhaal af te maken door die presentatrice die overal door heen schreeuwt.
Jammer.
Ik haak af