این روزها دلم سنگین است. برای دخترانی که بیگناه رنج میکشند، برای لبخندهایی که خاموش شدهاند و برای آیندهای که در هالهای از ترس فرو رفته است. تنها آرزویم روزی است که دوباره امید، آرامش و آزادی به سرزمینم بازگردد..
گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟
گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟
گیرم که می کشید
با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟
داغ که به دل مردم بیچاره گذاشتید هر گز فراموش نمی شود.
نمیدانم این ها چه قسم انسان های بی وجدان استند که در هرنوع بازی کمر شان بسته است برای خیانت و بربادی وطن.