en kral distopyanızı götünden siker bu ülke. tüm varlığını fonlara kaptıranlar, story çekerek milyon kazanan vasıfsızlar, sokağı uyuşturucu fuhuş yuvası, işsizlikten yuva kuramayıp intihar eden yetişkinler, faturadan ayın ortasını getiremeyen emekçiler, özel hayatı kalmayan halk.
Bir mimar olarak, mimar olmayanlara soruyorum: Cetvelle çizilmiş yolları, asker gibi dizilmiş yapıları olan şehir planlamasını neden beğeniyorsunuz? Anlamaya çalışıyorum.
Muazzam bir şehir savaşı verilmişti. Burada savaşan herkesin evinin kerpiç ya da tuğla olduğuna hiçbir şüphe yok. Bir tane zengin çocuğu yok içlerinde. Her milliyetten her dinden, mezhepten insan. Ne ilginç bir şey şu savaş alanları ile siyasetler arasındaki anlayış uçurumu.