The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams. Entrepreneur, Ir, MD, Never be a prisoner of your past. The restoration of common sense.
Het beste relanceplan voor VL, B en Eu heeft geen extra geld nodig:
Bouw bureaucratie af, vereenvoudig en versnel daardoor procedures.
Helaas leven teveel mensen ondertussen van de complexiteit en de daarmee verbonden jobs.
"Positie Britse premier Keir Starmer aan zijden draad na moord op blanke student Henry Nowak: ’Bij George Floyd stond hij vooraan, nu knielt er niemand’.": https://t.co/yvK6kjyhvm
BREAKING:
New videos show the scale of the migrant riots in central Brussels today.
The capital city of the European Union is seeing serious unrest, with violent attacks against firemen and police officers as well as a lot of vandalism 🇪🇺🇧🇪
In het rapport van het Planbureau met de experten valt het op dat men doet alsof de overheidsuitgaven in België dalen.
- men toont enkel federaal, niet regio’s en gemeenten,…
- er zijn uitgaven van federaal naar de regio’s verschoven
- die worden niet retroactief gezuiverd.
Dus: appelen vergelijken met peren, en misleidende grafiek die indruk geeft dat er geen uitgavenprobleem is maar een inkomstenprobleem.
Heel manipulatief.
De foto van Wallonië, zoals we zien zijn het alweer de extreemrechtse witte Walen die Brussel kort en klein slaan. Tijd voor een nieuwe Pano/Terzake/Afspraak …
Ambtenaren, je kan er niks mee aanvangen. Overbetaald, overbeschermd, nooit efficiënt, overbemand en onbetaalbaar voor vandaag en de toekomst. Behou dit statuut enkel voor defensie en politie, alle andere taken kunnen perfect worden geprivatiseerd, wat niet efficiënt is verdwijnt
Zo ziek is de pers in ons land. Om zelf ziek van te worden.
De Britse labourpremier en de linkse burgemeester van Londen uitten kritiek op het politieoptreden in de zaak van Henry Nowak. Nowak werd in de boeien geslagen voor racisme en stierf terwijl hij zei dat hij geen adem kreeg. Na messteken van een Aziaat die aan de politie had gelogen dat hij racistisch was bejegend door Nowak. Hij zou zijn tulband hebben afgeslagen, wat niet waar was. De politie vindt het belangrijker een slachtoffer van een moord te handboeien voor racisme dan de dader aan te pakken.
Toch slaagt de extremistische Belgische pers erin om te titelen dat de kritiek op de politie "vooral uit extreemrechtse hoek" komt.
Om het met Starmer te zeggen: I felt sick watching this title in De Morgen.
Iraanse oppositie heeft niet gegokt. Zij heeft gevochten.
“De Iraanse oppositie heeft gegokt en verloren.”
Met die woorden koos De Standaard ervoor om de strijd van miljoenen Iraniërs te beschrijven. Een strijd die duizenden levens heeft gekost. Een strijd waarvoor mannen en vrouwen zijn gefolterd, opgesloten, vermoord en geëxecuteerd. Een strijd waarvan ik zelf bijna een van de slachtoffers werd.
Toen ik 25 jaar oud was, zat ik in een Iraanse gevangenis omdat ik vrijheid eiste en mij verzette tegen het regime van de ayatollahs. Vrienden verdwenen. Medestanders werden gefolterd en vermoord. Ik kon ontsnappen. Was dat niet gelukt, dan was ik vandaag wellicht dood geweest.
Een gok?
Een gok is iets wat je doet aan een speeltafel. Dat is geen gok. Dat is moed. Dat is opoffering. Dat is verzet tegen een islamitische tirannie.
Wat de dappere Iraniërs recent in de straten van heel Iran deden, toen er in twee nachten 40.000 werden vermoord, was geen gok. Ze wisten het, en toch zijn ze opnieuw de straat opgegaan. Sommigen hebben zelfs met hun eigen bloed, in de laatste seconden van hun leven, op een muur geschreven dat zij Iran zouden bevrijden.
Elke dag, nog steeds, vinden executies plaats. Elke dag worden gezinnen verscheurd. Toch lees ik in dergelijke analyses nauwelijks empathie voor de slachtoffers, nauwelijks begrip voor de omvang van hun strijd.
Alsof de doden slechts pionnen zijn op een schaakbord.
Maar de strijd van de Iraniërs gaat over veel meer dan Iran alleen.
Een vrij en democratisch Iran zou niet alleen vrijheid brengen aan meer dan negentig miljoen mensen. Het zou ook een bron van stabiliteit worden in een regio die decennialang gegijzeld werd door oorlog, extremisme en staatsgeweld.
Een vrij Iran betekent minder conflicten, minder regionale dreiging, minder gedwongen migratie en meer economische samenwerking. Het betekent vrije handel, veilige energieroutes en een betrouwbare partner voor de democratische wereld.
De strijd van de Iraniërs is daarom niet alleen hun strijd.
Het is ook een strijd voor de waarden waarop het Westen zegt gebouwd te zijn: vrijheid, democratie, mensenrechten en menselijke waardigheid.
De Iraanse oppositie heeft niet gisteren besloten om zich te verzetten.
Mijn generatie begon al in 1999.
Daarna kwamen 2009, 2017, 2019, 2022 en opnieuw de opstanden van vandaag.
Keer op keer gingen miljoenen Iraniërs de straat op.
Keer op keer riepen zij dat zij hun land wilden bevrijden van de ayatollahs.
Keer op keer staken zij hun hand uit naar hun bondgenoten in het Westen, op zoek naar steun, begrip en solidariteit.
Want uiteindelijk zitten wij in hetzelfde schip. De toekomst van Iran en die van het Westen zijn nauwer met elkaar verbonden dan velen willen erkennen.
Daarom vergissen degenen zich die denken dat wij verloren hebben.
Nee. Wij hebben geleden. Wij hebben gebloed. Wij hebben onze doden begraven. Maar wij hebben niet verloren.
De geschiedenis leert dat geen enkele dictatuur eeuwig standhoudt. Geen enkel regime kan voor altijd regeren tegen de wil van zijn eigen bevolking.
Wij gaan winnen.
Met de steun van het Westen of zonder die steun.
Vandaag ben ik niet alleen een trotse Iraniër. Ik ben ook een trotse Vlaming. Al meer dan een kwarteeuw leef ik in Vlaanderen. Elke dag ontmoet ik mensen die begrijpen waarom deze strijd belangrijk is. Mensen die weten dat de vrijheid van Iran geen verre droom is, maar een zaak die ook hun veiligheid, hun welvaart en hun toekomst raakt.
Zij minimaliseren ons lijden niet. Zij kijken niet weg. Zij begrijpen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en zij steunen me.
En daarom blijf ik vechten.
Voor Iran. Voor Vlaanderen. Voor het Westen.
Het regime in Teheran mag geloven dat het de tijd aan zijn kant heeft.
Dat heeft het niet.
De toekomst behoort toe aan de mensen die weigeren zich neer te leggen bij tirannie. En die toekomst komt dichterbij dan velen denken.
@destandaard@dsopinie
Iraanse oppositie heeft niet gegokt. Zij heeft gevochten.
“De Iraanse oppositie heeft gegokt en verloren.”
Met die woorden koos De Standaard ervoor om de strijd van miljoenen Iraniërs te beschrijven. Een strijd die duizenden levens heeft gekost. Een strijd waarvoor mannen en vrouwen zijn gefolterd, opgesloten, vermoord en geëxecuteerd. Een strijd waarvan ik zelf bijna een van de slachtoffers werd.
Toen ik 25 jaar oud was, zat ik in een Iraanse gevangenis omdat ik vrijheid eiste en mij verzette tegen het regime van de ayatollahs. Vrienden verdwenen. Medestanders werden gefolterd en vermoord. Ik kon ontsnappen. Was dat niet gelukt, dan was ik vandaag wellicht dood geweest.
Een gok?
Een gok is iets wat je doet aan een speeltafel. Dat is geen gok. Dat is moed. Dat is opoffering. Dat is verzet tegen een islamitische tirannie.
Wat de dappere Iraniërs recent in de straten van heel Iran deden, toen er in twee nachten 40.000 werden vermoord, was geen gok. Ze wisten het, en toch zijn ze opnieuw de straat opgegaan. Sommigen hebben zelfs met hun eigen bloed, in de laatste seconden van hun leven, op een muur geschreven dat zij Iran zouden bevrijden.
Elke dag, nog steeds, vinden executies plaats. Elke dag worden gezinnen verscheurd. Toch lees ik in dergelijke analyses nauwelijks empathie voor de slachtoffers, nauwelijks begrip voor de omvang van hun strijd.
Alsof de doden slechts pionnen zijn op een schaakbord.
Maar de strijd van de Iraniërs gaat over veel meer dan Iran alleen.
Een vrij en democratisch Iran zou niet alleen vrijheid brengen aan meer dan negentig miljoen mensen. Het zou ook een bron van stabiliteit worden in een regio die decennialang gegijzeld werd door oorlog, extremisme en staatsgeweld.
Een vrij Iran betekent minder conflicten, minder regionale dreiging, minder gedwongen migratie en meer economische samenwerking. Het betekent vrije handel, veilige energieroutes en een betrouwbare partner voor de democratische wereld.
De strijd van de Iraniërs is daarom niet alleen hun strijd.
Het is ook een strijd voor de waarden waarop het Westen zegt gebouwd te zijn: vrijheid, democratie, mensenrechten en menselijke waardigheid.
De Iraanse oppositie heeft niet gisteren besloten om zich te verzetten.
Mijn generatie begon al in 1999.
Daarna kwamen 2009, 2017, 2019, 2022 en opnieuw de opstanden van vandaag.
Keer op keer gingen miljoenen Iraniërs de straat op.
Keer op keer riepen zij dat zij hun land wilden bevrijden van de ayatollahs.
Keer op keer staken zij hun hand uit naar hun bondgenoten in het Westen, op zoek naar steun, begrip en solidariteit.
Want uiteindelijk zitten wij in hetzelfde schip. De toekomst van Iran en die van het Westen zijn nauwer met elkaar verbonden dan velen willen erkennen.
Daarom vergissen degenen zich die denken dat wij verloren hebben.
Nee. Wij hebben geleden. Wij hebben gebloed. Wij hebben onze doden begraven. Maar wij hebben niet verloren.
De geschiedenis leert dat geen enkele dictatuur eeuwig standhoudt. Geen enkel regime kan voor altijd regeren tegen de wil van zijn eigen bevolking.
Wij gaan winnen.
Met de steun van het Westen of zonder die steun.
Vandaag ben ik niet alleen een trotse Iraniër. Ik ben ook een trotse Vlaming. Al meer dan een kwarteeuw leef ik in Vlaanderen. Elke dag ontmoet ik mensen die begrijpen waarom deze strijd belangrijk is. Mensen die weten dat de vrijheid van Iran geen verre droom is, maar een zaak die ook hun veiligheid, hun welvaart en hun toekomst raakt.
Zij minimaliseren ons lijden niet. Zij kijken niet weg. Zij begrijpen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en zij steunen me.
En daarom blijf ik vechten.
Voor Iran. Voor Vlaanderen. Voor het Westen.
Het regime in Teheran mag geloven dat het de tijd aan zijn kant heeft.
Dat heeft het niet.
De toekomst behoort toe aan de mensen die weigeren zich neer te leggen bij tirannie. En die toekomst komt dichterbij dan velen denken.
@destandaard@dsopinie
“I was raped every single day for six full months.”
-Ekhlas.
A Yazidi girl who was only 14 years old.
Kidnapped by ISIS in 2014, chosen by lottery from 150 girls, and turned into a sex slave.
One human monster made her his daily toy.
This is not one girl’s story.
This is the systematic barbarity the Islamic State inflicted on thousands of Yazidi daughters.
The world must remember.
And the world must hold them accountable.
België bengelt onderaan. Zonder economische groei geraken de problemen niet opgelost, en dreigt de structurele achteruitgang. Stuur op groei, productiviteit en bij de overheidsuitgaven op effectiviteit en efficiëntie. Ons land heeft zoveel meer potentieel. Fire up those engines.
Warning ⚠️
You will never see a “Pro-Palestine” account share this.
Hamas shoot a Gazan man.
We see dozens of videos like this regularly. Not a single video exists of the IDF doing something like this.
De klimaatpaniek rond “oceaanverzuring” houdt hardnekkig stand. Toch blijven oceanen alkalisch en vallen de voorspelde pH-veranderingen binnen natuurlijke variaties. De retoriek is groter dan het bewijs.
#Klimaatrealisme#Oceaanverzuring#Klimaatwetenschap#Clintel
This was Gaza on October 7.
Palestinians were kissing the floor with joy as Hamas paraded dead Jews through the streets.
Remember this the next time you see someone call them the victims.