"İnan bana seni seviyorum,sesimi boya,
seni özlüyorum, üzüntümü boya,
İnan bana seni özlüyorum,
kederimi boya:
Seni başkalarının kederiyle düşünüyorum,düşüncemi boya...
at vuruldu, içim paramparça Rüveyda
gölgelerin ardına sakladım kusurumu
sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
ben burda damla damla eriyip akıyorum
yine de, çiğnetemem kimseye gururumu
istenmediğim yeri sessizce terkederim
hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu…
"Hiç hissetmedin ne kadar kırgın olduğumu.
Cenaze tasımak gibi ölü bir ruh taşıyorum içimde.
Köşeye geçmiş, yüzü duvara dönük bir çocuk gibi ağlayasım geliyor, bilmiyorsun."
“Hayat hiç mavi yerinden vurmadı..çünkü ben maviyi beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım,karanlığı görünür kılan bir renktir mavi,öyle bilirim..sürükleyendir,bitmeyendir… mavi olarak anlatmalıyım herşeyi.”