“Ya Rab! Ruhumun evi, senin giremeyeceğin kadar dar; lütfet, genişlesin. Harabe hâlde; onu onar. Gözüne hoş gelmeyecek şeylerle dolu; itiraf ediyorum, biliyorum. Ama onu kim temizleyecek?”
• Augustinus
Hoy me siento como Kafka cuando le escribió a Milena: “Constantemente trato de comunicar algo incomunicable, explicar algo inexplicable, hablar de algo que tengo en los huesos y que sólo puede sentirse en esos mismos huesos."
«Una persona cuyo ánimo mejora con un libro, un poema, una canción o una taza de café no será derrotada por nadie; incluso la vida pierde frente a ella».
Khalil Gibran ✍️
칼 융은 말했다.
나를 사랑한다는 것은 마치 달구어진 붉은 쇠를 껴안는 것과 같고, 몸을 태우는 듯 매우 고통스럽다고.
그것은 나의 장점만 인정하는 일이 아니라, 결함과 수치심, 모순까지 마주하고 받아들이는 고통스러운 과정이다. 타인을 사랑하는 일은 때로 자신을 들여다보지 않기 위한 도피처가 되지만, 영원히 자신에게서 벗어날 수는 없다.
결국 우리는 자기 자신에게 돌아와 묻게 된다.
‘나는 이런 나까지 사랑할 수 있는가?’
달구어진 쇠를 껴안듯 불편한 자신의 모습까지 외면하지 않는 것, 그것이 자기 사랑이며, 내가 진정으로 사랑할 수 있는지를 확인하는 시험 같은 것이다.