🍵่

[🍵่ @SACHAJAAA]

”ครับ“
#ทรวงทราม บทที่17

[NongG | หิว 🦄🍅🥑🍿🦋🐈🌹 @NongG_1987]

ครูสมัยประถมเหยียดพ่อกูมาก เพราะพ่อกุแต่งตัวธรรมดาๆ ไปรับลูก แต่กูเสือกฉลาดมากในตอนนั้น ทั้งเป็นเด็กทุนรร. เด็กแข่งรร. แล้วสอบอะไรเกรดดีกว่าห้องวิดนิดตลอด ซึ่งตอนนั้นอยู่ห้อง EP ไง จนวันนึงเค้าถามฉันว่าพ่อจบอะไร ความเด็กก็บอกไปตรงๆ จบคอมค่ะ เค้าก็ถามแล้วทำไมสอนได้ทุกวิชาเลย นี่ก็งงๆ ก็ไม่รู้อ่ะ แล้วพอพ่อได้ยิน พ่อบอกอยากชนะเค้ามั้ย กุก็เออ บ้าพลังไง พ่อก็ติวจนติดรร.ปัจจุบัน ครูพวกนั้นก็น่าเสียใหญ่ เพราะในรุ่นเดียวกันกูติดตัวจริงห้องพิเศษคนเดียว เด็กเก่งๆที่เค้าฟูมฟักมาติดมากสุดแค่ตัวสำรอง แล้วพอโตมาเลยถามพ่ออีกครั้ง ป๊าบอกจริงๆป๊าไม่ได้อยากเรียนคอม หรือฉลาดแค่นั้นหรอก ป๊าติดเภสัชแต่ที่บ้านไม่มีเงินส่งเรียนตอนนั้นต่างหาก จบ กูไขปริศนาว่าพ่อกูเป็นพ่อโคนันรึป่าวเลย

[‧ praew 𖤐₊˚ @prxwbara]

อาจารย์ผู้แต่งคนเดียวกันแต่คนละมู้ด

ลุ้นรักฉบับคู่ต่างขั้ว ปราการน้ำแข็งแห่งหัวใจ

ฮาๆ 🩷🤣💕🌸✨ ฮือๆ 🩶😭✌🏻🫂💔

[Juanito @juanidntt]

Thai industry is really taking over and I’m so sat to watch they grow even more

[leveret 🐇 @krakraxt]

แฟนสาว
“ฉันลบเซฟทิ้งไปแล้วนะ”

มือของแฟนหนุ่มหยุดนิ่ง

แฟนหนุ่ม
“ลบอะไรไปนะ?”

แฟนสาว
“เกมที่เล่นมาตลอดน่ะ”

มันเป็นข้อมูลเกมที่เขาพยายามเล่นสะสมมาหลายปี

แฟนหนุ่ม
“ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ?”

แฟนสาว
“การให้ความสำคัญกับแฟนมากกว่าเกม มันไม่ปกติเหรอ?”

แฟนหนุ่ม
“รู้ใช่ไหมว่ามันกู้คืนไม่ได้?”

แฟนสาว
“รู้สิ ก็เลยลบทิ้งไง”

แฟนหนุ่มไม่พูดอะไร
แล้วหยิบกระเป๋าของแฟนสาวที่วางไว้ที่หน้าประตู……

แล้วส่งคืนให้เธอ

แฟนหนุ่ม
“วันนี้กลับไปเถอะ”

แฟนสาว
“โกรธขนาดนั้นเลยเหรอ แค่ข้อมูลนิดหน่อยเอง?”

แฟนหนุ่ม
“ไม่ได้โกรธ”

แฟนสาว
“แล้วอะไรล่ะ?”

แฟนหนุ่ม
“ฉันกำลังคิดว่าเราควรเลิกกัน”

แฟนสาว
“ถ้าต้องเลือกระหว่างเกมกับแฟน ก็เลือกเกมใช่ไหม?”

แฟนหนุ่ม
“ไม่ใช่”

แฟนสาว
“แล้วมันต่างกันตรงไหน?”

แฟนหนุ่ม
“ฉันอยู่กับคนที่ทำลายสิ่งที่คนอื่นรักเพื่อทดสอบความสัมพันธ์ไม่ได้”

แฟนสาว
“เวอร์เกินไปละ เริ่มเล่นใหม่ตั้งแต่ต้นก็ได้หนิ”

แฟนหนุ่มตรวจเซฟบนคลาวด์

ในนั้นยังมีข้อมูลก่อนถูกลบอยู่

แฟนสาว
“เห็นไหม ถ้ากู้คืนได้ก็ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม”

แฟนหนุ่ม
“เธอคิดว่ากู้คืนไม่ได้ถึงลบทิ้งใช่ไหมหละ”

แฟนสาวเงียบ

แฟนหนุ่ม
“แม้ข้อมูลจะกลับมา แต่สิ่งที่ทำไปแล้วกลับมาไม่ได้”

ในวันนั้นเอง
แฟนสาวออกจากห้องไป

วันถัดมา
เซฟก็กลับมาเหมือนเดิม

ส่วนในห้องน้ำ
มีแค่แปรงสีฟันของเธอที่หายไป

[เบ้บคุง´ސު｀ @aaumkungg]

ประธานค่าย ลีดเดอร์วง
ไม่ได้เป็นเซนเตอร์ boss เซนเตอร์ boss
ไม่เต้น เต้น
มีผลงานแสดง ไม่มีผลงานแสดง
ไว้หนวด ไม่ไว้หนวด
หล่อ สุขุม หล่อ เท่
ไม่เจาะหู เจาะหู
เฮียของบัส เฮียทุกสถาบัน

[ที่รัก ( squishy ) @0210pm_]

สเตปเพิ่นนะยกมือขึ้นบนหัว โชว์เอว22อะ

[HEARTCHUUUUU ❤️ @Puynoon_sc]

คิดถึงสิ่งนี้ คิดถึงอะไรแบบนี้ คอนเท้นที่เด็กหนึ่งโหลมาเล่นกันครบเลย ตอนนั้นคือใครต่อใครบนอะไรไว้เพียบเพื่อให้เมนตัวเองมาเล่น มันสนุกดีอ่ะ 55555555555

#BUSbecauseofyouishine

[juliep @juliepnevermind]

เอช่าไม่พอใจนะคะ เพราะไร เพราะยูบังพี่

[ชินจั๋ง ft.ปั่นวิว chest voice dm @itsmmjt]

จังหวะนี้เผลอร้อง ก็มันคิดถึงเธอทุกที มากขึ้นทุกปี สุขสันต์วันคิดถึงเธอ

[Jungyippyตัวจริง @Jungyippy]

แก๊งลูกหมู12ตัว

#BUS_CHESTVOICE_MV
#JUNGT

[have a heart day ♡ @MalDieve99]

เสียงจากปอดของบัสตอนนี้
ภู : เนเน่นายแน่มากกกกกก
ม้าค : เขาคือพี่แอ๊ดคาราบาว

กุไม่ไหวแล้ส 5252525622626262626262626266262626262262622662626262626262626262626252525226622

#MARCKRIS #PHUTATCHAI
#BUS_CHESTVOICE

[JKM @JKMIINJEON]

ช่วยรีได้ไหมคะ ขอร้องค่ะอาร์มี่เราโดนงัดห้อง บัตรคอนหาย
บั้มมีราคาหายหมดเลยค่ะ ช่วยเถอะนะคะ เราสั่นไปฟมดแล้ว ใครพบเห็นบัตรโซนนี้แจ้งความเลยนะคะบัตรเราเองค่ะ คนทีางัดย้ายของหนีแล้วค่ะ ทุกแย่างเราเก็บมา เราเป็นมี่มา 11 ปี บั้มสูญ หาย
#BTS_WORLDTOUR_ARİRANG #BTSARMY #ARMY
#Feed

[ෆ ; ꒰ นอดอ ꒱ ^. .^ เฮียภูหนูป๋อง @nadapv1542]

พูดจริง ๆ มันไม่ใช่เรื่องที่น้องจะต้องมายกมือไหว้ขอโทดเลย TT มันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยอะ ทำไมถึงใจร้ายกับมันขนาดนี้ ไม่ต้องรักมันมากก็ได้ แต่ช่วยใจดีกับมันบ้างได้มั้ยวะ *🥹 มันก็เด็กคนนึงอะ คิดถึงใจมันบ้าง

[NiLadyNiCha ꕤ @LadyNlCHA]

ก็โอตาคุตัวพ่อ ยืนร้องเพลงเทสดีอยู่บนเวทีนั่นแหละ

[น้องเริ้ปzohot @ilpinkkk99]

อีhere พวกมึงมาดูT-POPเหอะ สะใจกูฉิบหาย สัsเอ้ย🔥

[b🐾 @blunobii]

มีมใหม่อีกแล้วอ้วรรร55555555555

: ปฏิกิริยาของผมตอนอ่านทวิตสาววาย

[ฮาร์ทชู่ววว🫶🏻 @heartchuthiwat]

โอเคนะะะะะะ 🤟🏻

[Jungyippyตัวจริง @Jungyippy]

จั๋ง นี่จั๋งอยากเป็นหรอ ใช่

[P'HOME @homelander168]

ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ

ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ

ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”

ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด

แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี

แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”

ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน

ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน

ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”

ผมก็ลด

อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”

สุดท้ายผมปิดเลยครับ

แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง

ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม

สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย

วันถัดมามาอีกหกคน

พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ

ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ

เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า

“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”

ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”

ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ

แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”

ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น

วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก

อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”

ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม

ผมเริ่มคุ้น ๆ

เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”

ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย

เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย

เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้

ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง

ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”

ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน

เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า

“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”

ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ

“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”

แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”

ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม

ไม่ได้เปิดหรอกครับ

เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด

ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว

แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”

ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”

ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ

ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ