ŞİRETEK ZOR GEWREYE Jİ BO RÊVEBİRÊN MİLLET Û DEWLETAN
Rojek Neso Mandela gel hevalbendê xwe li xwaringehê xwarinê dixwe. Dibîne ku kesek bi tenê xwarin dixwe. Wî kesî tavil nasdike. Ji bo hevalek xwe dibêje:"ka gazî wî kesê bi tenê xwarin dixwe bike, bila were tevî me xwarinê bixwe!" Ew hevalbendê Mandela gazîdike.... Ew mirov tê li ser sifra wana xwarin dulixwe. Bes dest lê diricivin û zor di halek xerab daye. Serê xwe ji ber xwe dernaxe û li çavên kesî mêzenake. Dema xwarin diqede, dide rê diçe. Hevalê Mandela jêre dibêje:"ev mirov zor nexweş bû. Dest û ling lê diricifîn...!" Mandela dibêje:" na. Werkî nine! Dema ez di girtigehêdebûm ev mirov qerdîyanbû. Dema notirvanya wî, min jê av dixwest. Bes ewî bi ser serê minde dimist. Dema ez ditim, ewî texminkir ku ezê întiqamê jê bistînim. Lê di moda demoqirasyê de, dewlet li ser kîn û nefret û întiqamê nayê damezirandin....!"
Ji bîranînê Mandela
Werger
M. Emin
KADERSIZLIK
Kadersizlik hep aynı kapıya çıkıyor.
Bazen sevda, Mîrîn kardeşi Zin e, bazen Îbrahîm paşanın kızı Èdûl e,
Bazen mir Kamil'in kızı Selmaya...
Bazen kader, bu kadersizliĝin kurbanı olan Alan paşanın oğlu Mem'i, zindanda ölüme... bazen coğrafyanın kara kaderini anılarında taşıyan Ezdî lerin rûspîsî 'Èbdê Milhim'in oğlu Derwêşi, kılıçlara hedef eder...bazen asrin şair ve bilgesi Melayê Cizîrî yi Hasankeyf te diwaneye dönüştürerek feryatları'nı şiire nakış eder.
Elbete bu sınıfsallaşma'nın kurbanı sadece demir gururunda bulunan din ve milliyet kurbanları olan gençler değil.
Aynı zamanda altın gurubunda bulunan gulizerlerin bahtinıda karartır. Aşk ve sevgi kapısı kapatılan bu şepalların koca gülistanda bir gül koklama hakları kalmadığı gibi. Bir avuç toprak gözlerine reva görülür.
Yaşamın anlam kazanamadığı bir coğrafyada, töre hakim olur ve müktedir'lerin, aşka reva gördükleri ölüm fermanı kötü bir koku olarak tüm coğrafyayı sarmış oluyor.
Tarih bu hayat karartıcı olumsuzlukları bir levhulmahfuz misali bizim bilginize sunmuş oluyor. Ölüler uyanmadığı gibi yaşayanlar da gaflet uykusunu kaçırmak istemiyor.
Heval
DÎWARÊ EVÎNÊ
Min balafireke sor li asîman dît
Gelek pola, gelek stêrk, gelek mirov
Şevekê me dîwarê evînê derbas kir
Cihê ku ez lê ketim ewqas zelal e, ewqas cuda ye
Li kêleka min tenê tu û gerdûn heye
Ez carên ku ez mirim û vegeriyam jiyanê nahejmêrim
Çiqas kêm bi derewan re bijîn, ewqas çêtir e
Can Yücel
Şîrove ez heval
SEYDA Û BIJÎŞK
Mele Remezan, diçe wanê nexweşxanê. Bijîşkê dil wî mènedike. Bijîşk dibêje:"divê ez te baypaskim." Radizine nexweşxanê û kar û barê èmelyetê dibîne. Dema dibin èmelyetxanê Mele Remezan dibêjê:"bijîşkê èzîz! Dema te dilê min èmelyetkir, şeytan jî jê derîne. Dema êmelyet dikin tinin ser nivîna, çavê xwe vedike. Ji doxtor dipirse:" bijîşk te şeytan ji dilê min derxist?" Doxtor dibêje:" bi Xweda ê èrd û èzman ez gerîysm dem û zeman,
ji min kişya xwîn û xwîdan...didilê tede ne şeytan hebû ne îman!"
Rawî Maşala
Nivîs: ez heval
Çiyayên asê û berz, berf û bahozên serhedê nedîtina germahîya rojê, êrişê aşîtên berfê li şax û mesîlan, heroj tirsa merkemotê mirinê... wek xezalan heroj reva li ser zinaran...gelo çarenûse?
Ji bo vê çarenûsê, kundebûn gelo bawerîye?
Li nav jîyanê ji herçar kenarî mîtîngerî, êrişî jîyanê dike. Mitingerya olî û qapîtalîzmê em dorpêçkirine. Li ber lûtika èzmanan asêkirine û etegê me bi xwe ve gêrêdane û dest ji xavikên me nakişîne.
wek kohê Ararat, em salê deh mang li ser xwe berf û cemedê komdikin û mangên Temûz û Tebaxê deştên li ber mirinê ava jîyanê didinê û jîyanê diafirînin. Bi xwejî qerimî û bi zemherîrê re serî serî dimînin.
Eger evîn bikariba ser biketa, belkî erd mehkûmî şerên hovane, hêstiran û xizaniyê nebûya. Lê dîsa jî, rojek wê were ku hemû mirovên li ser erdê dakevin kûrahiya erdê. Rojekê erd dê laşên bêcan ên hemû mirovan bigire. Lêbelê, bihuşt û dojeh li vir, li ser vê erdê ku em lê dijîn, hene. Dema ku mirov dadikevin kûrahiya erdê, laşên wan dirizin û dibin ax. Di binê erdê de, ne bihuşt û ne jî dojeh, ne pira Siratê û ne jî kazanek kelandî heye. Yên ku vê dibêjin, komek siyasetmedar û kapîtalîstên bêrehm ên li jor in. Xapandina bi mîlyonan mirovan li vir li ser erdê bi gotina ku bihuşt li dû jiyana piştî mirinê li benda wan e, di heman demê de ku ew ji tiştên ku hene bêpar in, gotinek xapînok û rezîl e. Ew xapandina xizan û bêçareyan e...