داشتم درمورد محصولات پالایشی و پتروشیمی ایران تحقیق میکردم، به یه چیز خیلی جالب رسیدم.
ایران سالانه چندین میلیون تن پروپان صادر میکنه. فرض کنید فقط ۱۰ میلیون تنش رو با قیمت حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ دلار صادر کنیم؛ میشه حدود ۵ تا ۶ میلیارد دلار درآمد.
حالا همین ۱۰ میلیون تن پروپان اگر بره PDH، حدود ۸ تا ۸.۵ میلیون تن پروپیلن میده.
اگر فقط همین پروپیلن تبدیل به پلی پروپیلن بشه، با قیمت های معمول بازار، فروش نهایی میتونه حدود ۹ تا ۱۲ میلیارد دلار بشه.
نکته جالب تر اینکه کل ظرفیت فعلی تولید پلی پروپیلن ایران الان فقط حدود ۱ تا ۱.۱ میلیون تن در ساله.
یعنی اگر همین ۱۰ میلیون تن پروپان صادراتی فقط بره سمت PDH و بعد PP، حدود ۸ میلیون تن ظرفیت جدید پلیپروپیلن میتونه ایجاد بشه.
یعنی ظرفیت PP کشور از حدود ۱ میلیون تن میتونه بالقوه برسه به حوالی ۹ میلیون تن در سال.
حالا تازه اگر همه رو PP نکنیم و بخشی بره ACN، پروپیلن اکساید، اسید اکریلیک، الکل های اکسو و بعدش ABS، پلیال، SAP و بقیه زنجیره پایین دستی، ارزش فروش زنجیره میتونه از ۱۲ میلیارد دلار هم عبور کنه.
یعنی یک ماده خام ۵ تا ۶ میلیارد دلاری، فقط با چند حلقه تکمیل زنجیره ارزش میتونه تبدیل به یک صنعت چند برابر بزرگتر بشه.
بعد سال ها با تحریم، انزوا، مشکل انتقال تکنولوژی و تامین مالی، تازه داریم PDH میسازیم.
از اون طرف یک عده هم هنوز معتقدند پتروشیمی خودش عامل تورمه و راه حلش نرخ دستوری و سرکوب قیمت خوراک و محصوله.
نتیجه این نوع تفکر چیه؟
سرمایه گذار چرا باید میلیاردها دلار پول بزاره PDH، ACN، PO، ABS و بقیه پایین دست بسازه وقتی از اول تا آخر زنجیره با قیمت دستوری و عدم قطعیت مواجهه؟
مشکل ما زیادی پتروشیمی نیست؛ مشکل اینه که سال ها بخش بزرگی از گاز، متانول، پروپان و بقیه خوراک رو تا نیمه زنجیره بردیم و همونجا صادر کردیم.
ثروت واقعی از فروش مولکول خام ساخته نمیشه؛ از تکمیل زنجیره ارزش ساخته میشه.
@Alighazizade جنگ آخرین راه بود که گوساله! الان گفتگو کنیم تازه؟
اون پرچمی که گفته بودی بخریم، فقط میلهش گیر اومد که نگه داشتیم برای تو و خاندان جاکشت.
@hrmaghsoudi به عنوان یک الدنگ دوزاری که تفکر کثیفش اقتصاد ایران رو به این فروپاشی رسونده خیلی چرند میگی مقصودی!
حیف مدنیزاده که پا شد اومد قم تا به شما آمیبهای زبوننفهم بفهمونه که دارید اشتباه میزنید. خیلی احترام خرجتون کرد.