SOS-Jeugdzorg

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

Ouderlijke vervreemding? Ach, wat een schattig woordje voor pure psychologische terreur.

Het doet niet alleen de doelwitouder pijn, nee hoor. Het blaast de hele familie met een glimlach op. Het kind verliest een ouder van wie het zielsveel hield en krijgt keurig te horen dat het “zelf” heeft gekozen. Briljant, toch? Zo leer je meteen dat je eigen herinneringen nep zijn.

De vader kijkt toe hoe een band die jaren bloed, zweet en tranen heeft gekost in een paar weken volledig wordt herschreven. Poef. Weg. Alsof het nooit heeft bestaan. Grootouders? Die zien kleinkinderen die vroeger juichend naar de deur renden nu ineens “druk” hebben. Tantes, ooms, neven, nichten: allemaal gewist. Hele bloedlijnen doorgesneden omdat één persoon controle even belangrijker vindt dan het welzijn van een kind. Efficiënt, moet ik toegeven.

En het kind? Dat komt er natuurlijk als winnaar uit. Groeit op met een vaag, knagend schuldgevoel dat het niet kan plaatsen. Vertrouwen? Hechting? Identiteit? Allemaal luxeproblemen. Liefde leer je voortaan als iets voorwaardelijks, loyaliteit als betaalmiddel. Sommigen zoeken er decennia naar waarom ze zich vanbinnen kapot voelen. Anderen komen er nooit achter. Maar hé, ze zijn “beschermd”, dus alles goed.

De vervreemdende ouder noemt het liefdevol “bescherming”. Therapeuten fluisteren “emotioneel misbruik” en schrijven een factuur. De rechtbank noemt het een “high conflict zaak”, zucht diep en schuift het dossier door naar de volgende sukkel. Ondertussen zit dat kind in een kamer zich af te vragen waarom papa ineens is gestopt met vechten. Spoiler: dat is hij niet. Het systeem is gewoon gestopt met luisteren.

Miljoenen vaders hebben dit al mogen meemaken. Velen slikken het in stilte door. Sommigen komen er beschadigd maar nog net staande uit. Anderen, zoals ik, zitten er nog middenin. Nog steeds vechtend. Nog steeds behandeld als een hinderlijk ongemak in plaats van als een vader die zijn kind nodig heeft.

Dit creëert geen slachtoffer. Dit creëert generaties slachtoffers. De vader verliest zijn kind. Het kind verliest zijn waarheid. En iedereen eromheen verliest iets wat nooit meer helemaal te lijmen valt.

Dit is geen voogdijruzie. Dit is psychologische oorlogvoering tegen het simpele recht van een kind om van beide ouders te mogen houden.

Zolang het systeem het niet als zodanig behandelt, verandert er geen reet.

Blijf sterk. Geef niet op. En sta vooral boven de bullshit uit.

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐆𝐞𝐰𝐞𝐥𝐝 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫? 𝐆𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐞𝐦. 𝐊𝐨𝐦 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐠𝐞𝐳𝐞𝐥𝐥𝐢𝐠 𝐨𝐦𝐠𝐚𝐧𝐠𝐬𝐫𝐞𝐠𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠!

Moeder vlucht met baby en peuter naar een blijf-van-mijn-lijfhuis vanwege regelmatige mishandeling door vader. Logisch, toch? Maar na de scheiding slaat het Nederlandse jeugdzorg- en familierecht-systeem aan: “Geweld tegen de moeder zegt niks over de kinderen. Vooruit met die omgangsregeling!”

Jarenlang moest kleine Marco naar papa. Daar werd hij getreiterd, geslagen en bedreigd. Hij verzon blauwe plekken als smoes, uit angst dat vader iedereen zou vermoorden van wie hij hield als hij iets verklapte. Overdrachtsmomenten waren zo gezellig dat de buurvrouw standaard de politie paraat hield.

Incident? Even pauze, dan weer vrolijk verder. Want “beide ouders hebben recht op contact”. Rapporten over vaders “beperkte opvoedcapaciteiten” en afwijkende ideeën over slaan? Details. Genoeg signalen van onveiligheid? Niet zo negatief – het belang van het kind, hè.

Tot Marco op z’n 8,5e een kussensloop vol kleren pakt en wegloopt naar het politiebureau. Pas toen was het genoeg. Vader vroeg daarna nooit meer naar hem.

Marco (nu bijna 30) schreef het boek Niemand die omkijkt. Kern: het belang van het kind blijft te vaak ondergeschikt aan het “recht” van beide ouders op contact – zelfs als één een wandelende rode vlag is.

Advocaat Ine Avontuur bevestigt: intieme terreur, controle, stalking, noodknoppen… het telt niet. Eerst mediation, begeleide omgang en het vechtscheidingsframe waarin iedereen even schuldig is. Ook als de ene partij jarenlang terroriseert.

Geweldig systeem. Moeder vlucht voor geweld, en de overheid helpt jarenlang het kind terug te sturen naar de bron. Altijd “voor het kind”, natuurlijk.

Respect voor Marco dat hij dit overleefde en er een boek over schreef. Aan het systeem: petje af. Jullie prioriteiten zijn… uniek.

(Bron: Pointer KRO-NCRV, 14 april 2026)

https://t.co/oWl7bZ51E3

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

“Opinie: ‘Jeugdbescherming blijft ernstig tekortschieten’
Jeugdzorg kenmerkt zich door georganiseerde onmacht. Te vaak blijven uit huis geplaatste kinderen verstoken van een jeugdbeschermer. Stop die praktijk, betogen Mieke Krol en Richard Korver
Verschrikkelijke verhalen
'Wij maken ons steeds grotere zorgen over de kinderen die uit huis geplaatst zijn en aan hun lot worden overgelaten door de instanties, niet de juiste hulp krijgen en vaak worden overgeplaatst. Veel kinderen die uit huis zijn geplaatst, zien hun ouders gemiddeld één uur per twee weken of zelfs maar één uurtje per maand. Een feestdag zoals kerst? Vergeet het maar.”
https://t.co/QIjtpcoqnd

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

Door @KrijnTen

Ik schrijf het alleen maar op

Na afloop van de finale uitvoering van het theaterstuk "Toegeslagen, we zijn er nog", werd ik het podium opgevraagd. Samen met anderen die deze voorstelling en conferentie op Curaçao hadden mogelijk gemaakt, die ouders en jongeren een stem geven, kreeg ik de rode envelop opgespeld.

Er werden warme woorden gesproken, ook over mijn inzet, over het laten horen van stemmen die in het debat te vaak verloren gaan. Eervolle en oprechte woorden. Ik werd een ambassadeur genoemd voor de te vaak ongehoorde stemmen. Bedankt voor het verwoorden van wat te vaak niet gehoord wordt.

En toch bleef bij mij vooral één gedachte hangen: het gaat niet om mij. Het mag niet om mij gaan.

Het gaat om de ouders en jongeren in het toeslagen- en jeugdzorgschandaal van wie de verhalen nog altijd vertelt en gehoord moeten worden. Om mensen die niet alleen een geschiedenis hebben, maar juist nog dagelijks midden in de gevolgen van die geschiedenis leven. In dossiers, hersteltrajecten, wantrouwen, schade die doorwerkt in gezondheid, school, werk, relaties en toekomst.

Ik schrijf die verhalen op. Maar niet alleen dat: Ik luister.

Misschien is dat wel de kern van wat ik doe: luisteren. Niet alleen naar de woorden, maar ook naar de stiltes, de aarzeling, de ingehouden boosheid, het verdriet, de kracht, de vermoeidheid en de waardigheid. Luisteren zonder haast. Zonder direct te willen duiden, op te lossen of over te nemen. Gewoon eerst ruimte maken voor wat er gezegd moet worden.

Mijn eigen ervaringen spelen daarin mee. Mijn geschiedenis in en met de jeugdzorg. Mijn ervaring maakt niet dat ik het verhaal van een ander bén. Maar wel dat ik de onderstroom vaak herken. Dat ik weet hoe verlies en verdriet zich kan vastzetten in een mens. Hoe machteloosheid klinkt. Hoe onrecht doorwerkt in de vezels van het dagelijks leven.

Misschien is het juist die combinatie die maakt dat ik kan doen wat ik doe: luisteren, doorleven vanuit eigen ervaring, en van daaruit proberen de emotie zorgvuldig op papier te zetten.

Niet om mezelf ertussen te plaatsen, maar juist om recht te doen aan wat een ander probeert over te brengen.

Dat vraagt vertrouwen. En dat vertrouwen blijft voor mij het meest wezenlijke. Dat ouders, jongeren, kinderen en professionals hun verhaal met mij willen delen. Dat zij weten dat ik hen respecteer. Dat ik hun privacy bewaak. Dat ik geen sensatie zoek en niemand gebruik voor effect. Dat ik zorgvuldig om ga met wat mij wordt toevertrouwd.

Dus ja, de woorden na afloop raakten me. De rode envelop raakte me. De dankbaarheid van mensen raakte me. Maar niet omdat ik groter gemaakt wil worden. Wel omdat het mij opnieuw liet voelen hoe bijzonder het is wanneer mensen je toelaten tot hun verhaal.

Schrijven was ooit een hobby, een talent.

Maar luisteren is de echte basis.
En misschien is dat wel het enige wat ik probeer te doen: zo goed luisteren dat de emotie van de ander op papier voelbaar wordt, zonder dat die ander daarin verloren raakt.

https://t.co/p30lwLqEFc

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

Wat een tragisch verhaal van die arme (pleeg)vader. De GI durft nota bene niet eens te motiveren waarom ze voor dat ene gezinshuis kozen – hoe dúrven ze! Terwijl hij, de grote beschermer, zulke terechte twijfels had geuit. Vast puur jaloezie van de instanties dat hij het beter weet.

En dan die existentiële angst dat [minderjarige 1] op korte termijn wéér verkast wordt, alleen maar omdat hij toevallig even… gedrag vertoonde jegens de baby. Geweld? Welk geweld? Hij heeft immers nooit geweld gebruikt tegen de kinderen – wat hij deed was puur nobel, om ze te beschermen. Tegen wie of wat precies? Ach, details, wie maalt daarom als je de held uithangt?

Rechtsbescherming? Pff, nergens voor nodig. Die ontbreekt namelijk al helemaal, volgens hem. Net als het contact met de (pleeg)ouders en hun netwerk – want ja, sinds de uithuisplaatsing heeft hij de kinderen niet meer gezien en bellen mag amper. Onbegrijpelijk toch, dat de GI het borgen van contact verzaakt? Alsof die kinderen niet snakken naar een bemoedigend belletje met de man die een 10-jarig pleegmeisje in coma sloeg om de rest "te beschermen".

Hij voelt zich niet gehoord, niet serieus genomen, alles wat hij zegt wordt negatief geïnterpreteerd. Onvoorstelbaar onrecht! Terwijl hij zelf onder verscherpt toezicht ligt – pure discriminatie, want de Raad en GI handelen laks en onzorgvuldig. Zij mishandelen de procedure, hij mishandelde "slechts" uit liefde.

En nu, in februari 2026, mag hij ook het gezag over zijn eigen dochter en de jongen kwijt. Wat een schande! De rechtbank vindt dat opgroeien in een huis vol geweld, opsluiting en coma-veroorzakende "opvoeding" toch wel wat trauma's en loyaliteitsproblemen kan geven. Getuige zijn is blijkbaar even erg als zelf geslagen worden – wie verzint zoiets?

Zijn advocaat @ReinierFeiner vraagt terecht: zijn de kinderen hier beter af? Want zonder ouderlijk gezag hoeven ze niet jaarlijks bij de rechter te komen voor controle. Veel veiliger om helemaal geen rechterlijke toetsing meer te hebben, natuurlijk. Die kinderen hebben toch therapie nodig? Dan maar geen periodieke check of ze écht veilig zijn.

Gelukkig is de biologische moeder van de jongen blij: jeugdzorg geeft hem nu een veilige plek. Wat een dramaqueens, die instanties, om zo iemand het gezag te ontnemen die alleen maar kinderen wilde behoeden – door ze aan stapelbedden vast te ketenen en van trappen te gooien, maar hé, intentie telt.

Ach ja, #Ouderliefde op zijn Vlaardings. Zelden zo'n onbegrepen held gezien.

https://t.co/L7ooHQy0Wv

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

"Antwoord op vragen van het lid Bruyning over het feit dat kinderen in de jeugdbescherming zich gedwongen voelen om geluidsopnames te maken om hun stem te laten horen, en over de uiteenlopende rechtspraak over de toelaatbaarheid van deze opnamen"

Wat 𝐬𝐜𝐡𝐨𝐤𝐤𝐞𝐧𝐝 toch, die vraag van het lid Bruyning. Kinderen in de jeugdbescherming die zich 𝐠𝐞𝐝𝐰𝐨𝐧𝐠𝐞𝐧 voelen om stiekem opnames te maken om überhaupt gehoord te worden. Hoe durven ze! Alsof hun stem zonder bewijsstukje niet telt in dat prachtige systeem dat altijd het belang van het kind voorop stelt.

Even voor de duidelijkheid, want blijkbaar moet dit nog eens met koeienletters worden uitgelegd: richtlijnen zijn geen wet. Ze zijn leuk als richtsnoer, handreikingetje van de Ombudsman, protocolletje van Jeugdzorg Nederland, professioneel standaartje hier en daar – maar ze wegen niet op tegen wat de wet écht zegt. En de wet (art. 139a Sr oud, nu vooral het eenpartij-toestemmingsmodel in de praktijk) is kristalhelder: als je zelf deelnemer bent aan een gesprek, mag je dat opnemen. Punt. Geen toestemming nodig van de jeugdprofessional, de gezinsvoogd of de therapeut met het clipboard. Geen ambtsmisdrijf, geen privacyschending in strafrechtelijke zin, basta.

Dat sommige rechters het ineens niet meer toelaten als bewijs, of dat een GI boos wordt en roept dat het "vertrouwen schaadt", verandert daar niets aan. Het is gewoon een machtsspelletje: "Als wij het niet leuk vinden, dan mag het niet." Ondertussen krijgen kwetsbare kinderen te horen dat hun eigen woorden pas iets waard zijn als ze toevallig door een volwassene worden opgeschreven – bij voorkeur door degene die het belang van het kind zo objectief behartigt dat ze soms pleegouders laten doorroepen dat ze "alle grenzen van fatsoen overschrijden" (citaat kinderrechter Rotterdam, bedankt voor de bevestiging).

Dus ja, het is 𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 dat kinderen zich genoodzaakt voelen opnames te maken. Maar niet om de reden die men graag voorhoudt ("ze wantrouwen het systeem, oei"). Nee, het is zorgelijk omdat het systeem blijkbaar zo onbetrouwbaar is dat een 13-jarige met een telefoon betere verslaglegging doet dan de gemiddelde gezinsvoogd met drie jaar ervaring.

Misschien eens ophouden met het kind de schuld te geven van het wantrouwen en in plaats daarvan de spiegel pakken? Of is dat te eng omdat er dan ook een opname van jezelf uit zou kunnen rollen?

https://t.co/74b6rHhlGC

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

Kabinet slaat plank weer mis – Advocatenkantoor Erkens – Den Haag

"Om te beginnen is het raar dat de rechtbank een advocaat uitkiest. Waarom kiest de rechtbank een advocaat? En hoe kiest de rechtbank een advocaat? Op bekendheid? Op regio? Op alfabet? Uit de hoge hoed? Welke methode ook: de rechtbank beïnvloedt hiermee de marktwerking en het recht op een vrije keuze van advocaat. Ook worden specialistische advocaten benadeeld en dus ook de ouders in hun rechtsbescherming,"

https://t.co/P4oQeTpKZM

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

Zondagmiddag 15.30 uur. Tijd voor een nieuwe longread.

Vandaag is mijn longread geen diepgaande analyse over een nijpend onderwerp in de jeugdzorg wat nader toegelicht moet worden. Deze keer richt ik mijn blik op een groep die doorgaans buiten schot blijft in het publieke debat: de advocaten die ouders bijstaan wanneer zij hun kinderen dreigen te verliezen.

Aanleiding was mijn verbazing — en eerlijk gezegd ook mijn verbijstering — over de beantwoording van staatssecretaris Arno Rutte op de Kamervragen van voormalig Kamerlid Faith Bruyning over de pilot ‘gratis advocaat’ bij uithuisplaatsingen en gezagsbeëindigingen. Die antwoorden, die deze week verschenen, lieten zien hoe zwaar wordt geleund op de adviezen van belangenverenigingen als de vFAS | Nederlandse vereniging Familie- en Erfrecht Advocaten Scheidingsmediators en de Nvja.
Wat mij vooral raakte, was hun houding ten aanzien van de voorstellen van advocaten Mieke Krol en Richard Korver. Voorstellen die juist bedoeld zijn om ouders meer regie te geven, hun rechtspositie te versterken en de vrije advocaatkeuze werkelijk inhoud te geven. In plaats daarvan werd gekozen voor argumenten over “uitvoerbaarheid” en “praktische bezwaren”.

Ik schreef daar eerder deze week al over. Toch bleef het knagen. Juist ook omdat ook advocaten uit beide verengingen bij mij aangaven zich niet te kunnen vinden in de adviezen die beide organisaties hebben afgegeven aan het ministerie.

Mijn belangrijkste vraag is waarom fundamentele rechten zo gemakkelijk worden ingeruild voor systeemcomfort? Waarom borgen juist belangenorganisaties van advocaten de vrije keuze van ouders zo beperkt? En wat zegt dat over hun rol in dit dossier?

Daarom koos ik dit keer niet voor een klassieke analyse, maar voor een open brief. Een directe brief aan de voorzitters van de vFAS, Glenda Raap, en de Nvja, Isabella Roos. Met scherpe vragen, maar ook met een uitnodiging tot reflectie.
Niet om te polariseren. Wel om het gesprek te openen over wat hier werkelijk op het spel staat: vertrouwen, rechtsbescherming en de positie van ouders in hun meest kwetsbare moment.

Ik ben benieuwd naar hun antwoord.
https://t.co/NfnhQwKlkQ

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

De gouden kooi van de jeugdzorg

Ach, wat een prachtig staaltje Nederlandse zorginnovatie! Drie kinderen uit Veldhoven, keurig ondergebracht bij Mesazorg omdat thuis even niet meer lukte. En wat blijkt uit het inspectierapport? De zorg schoot tekort. Serieus tekort. Geen adequate begeleiding, onvoldoende veiligheid, en de inspectie die maar blijft waarschuwen. Maar hé, wie maalt daar om als de kassa rinkelt?

Want laten we het eens over het échte schokkende nieuws hebben: 172,74 euro per etmaal per kind. Per dag! Laat dat even indalen, zoals de krant zo treffend zegt. Dat is ruim 63.000 euro per jaar voor één kind. Voor drie? Tel uit je winst: bijna 190.000 eurootjes. Per jaar. Voor zorg die, volgens de inspectie zelf, niet deugt.

Wat krijg je daarvoor terug? Een bed, wat eten, en af en toe een begeleider die hoopt dat het goed komt? Geweldig businessmodel! De kinderen krijgen een 'veilige' plek waar de zorg tekortschiet, de aanbieder casht dik, en de gemeente betaalt braaf de factuur. Want decentralisatie van de jeugdzorg, remember? Sinds 2015 mogen gemeenten het zelf regelen. Resultaat: torenhoge tarieven, wachtlijsten, en schandalen die elkaar opvolgen.

Maar kom op, klagen is zo negatief. Dit is toch ondernemerschap? Iemand richt een stichting op, biedt 'zorg op maat', en voilà: een goudmijn. De inspectie vraagt om verbeterplannen, maar ja, zolang de euro's binnenstromen, waarom haasten? De kinderen? Ach, die groeien er wel overheen. Of niet.

En wij, de belastingbetalers, mogen dit feestje financieren. Voor 172,74 per dag kun je een kind ook een vijfsterrenhotel geven met privéleraar en therapeut. Maar nee, we kiezen voor tekortschietende zorg. Efficiënt, hè?

Wordt het niet eens tijd voor een nieuw tarief? Zeg, 172,74 euro korting per dag dat de zorg faalt. Dan zouden die verbeterplannen wel heel snel komen.

Schokkend? Ja. Maar vooral: beschamend.

@Lisawesterveld

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

O, wat ontzettend verrassend allemaal.
Weer een gezinshuis waar kinderen drie jaar lang als slaafjes mogen werken, een hond als corrigerend middel fungeert en de William Schrikker Jeugdbescherming pas in actie komt als de school belt. Wie had dat nou kunnen zien aankomen? Niemand natuurlijk, behalve dan iedereen die al jaren roept dat het stelsel rot is.

Maar ach, laten we vooral kalm blijven. Ahmed Aboutaleb stond net nog glunderend te vertellen hoe fantastisch pleegzorg en gezinshuizen wel niet werken (perfect timing, Ahmed), en Jeugdzorg Nederland zal ongetwijfeld weer met een persbericht komen dat “lessen zijn geleerd” en dat het “hooguit om een enkel incident” gaat. Want 67-95% van de uithuisgeplaatste kinderen die er slechter van wordt, dat zijn natuurlijk alleen wat statistische uitglijertjes.

En die kinderen die niets durven zeggen omdat ze anders worden opgesloten of geen eten krijgen? Ach, die overdrijven vast. Het zijn tenslotte “moeilijke kinderen” die niet voor niets uit huis zijn gehaald. En de ouders? Die liegen toch altijd. Dat staat in het dossier, dus het zal wel waar zijn.
Drie jaar lang niemand die iets merkte. Drie jaar.

Geen voogd, geen mentor, geen vertrouwenspersoon, geen inspectie. Maar hé, de administratie was vast helemaal op orde, want dat is natuurlijk het allerbelangrijkste in de jeugdzorg: de excelsheet moet kloppen.

Vlaardingen 2.0, zegt u?
Lieve mensen, we zijn al lang en breed bij seizoen 8, alleen heet elke aflevering weer “schokkend”, “onacceptabel” en “onbegrijpelijk”. En na twee weken Twitter-woede gaat iedereen weer over tot de orde van de dag, want ja, er moet ook nog geklaagd worden over de benzineprijs.
Dus ja: het houdt inderdaad niet op. Niet vanzelf.

Want zolang we blijven doen alsof dit “incidenten” zijn in een verder prima werkend systeem, zolang bestuurders en brancheclubjes vooral bezig zijn hun eigen straatje schoon te vegen en zolang de politiek na elk nieuw drama vooral heel hard “foei!” roept zonder ook maar één structurele verandering door te voeren, komen er gewoon nog 47 vervolgen.
Maar maak je geen zorgen: de volgende keer zijn we wéér geschokt. Echt waar. Beloofd.

Want collectieve geheugenverlies en hypocriete verontwaardiging, dat kunnen we als de beste in dit land.
Tot de volgende aflevering, folks.
Het houdt niet op. Nooit niet.
https://t.co/djFqCzX04f

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐁𝐫𝐚𝐯𝐨, 𝐏𝐨𝐥𝐢𝐭𝐢𝐞𝐤 𝐍𝐞𝐝𝐞𝐫𝐥𝐚𝐧𝐝: 𝐖𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐡𝐞𝐭 𝐕𝐨𝐥𝐠𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐋𝐢𝐣𝐤𝐣𝐞

Wat een hartverwarmend leesvoer, dit artikel van Margot Smolenaars. Alsof we naar een tragische herhalingsoefening kijken in een slecht geregisseerde soap: Jeugdzorg: De Eeuwige Wachtlijst. Voor het zesde jaar op rij – ja, je leest het goed, zes! – trekken de inspecties aan de noodbel. "Los het op!" schreeuwen ze, terwijl ze hun rapporten stapelen als een Jenga-toren van bureaucratie. En wat doet Den Haag? Niks. Nada. Behalve als er een kind als een kapot speeltje in het ziekenhuis belandt, dan pas: spoeddebat! Applaus voor de helden in vak K.

Neem dat arme meisje uit Vlaardingen. Tien jaar, 20 kilo, opgesloten in een kooi, gedwongen in haar eigen poep te staan – klinkt als een middeleeuwse martelkamer, maar nee, gewoon standaard #pleegzorg 2024. Signalen? Overvloedig. Ze rent naar agenten in de supermarkt, toont blauwe plekken als trofeeën, smeekt om hulp. Wat doen de negen – negen! – betrokken instanties? Luisteren? Nee joh, dat is voor amateurs. In plaats daarvan: "Ach, het kind liegt vast, laten we even kletsen met de pleegouders." Want waarom zou je een kind geloven als volwassenen een mooi verhaaltje kunnen fabriceren? Zestien maanden later: cognitief op peuterniveau, levenslange zorg. En het OM? "Geen vervolging voor de #jeugdbescherming." Logisch, want wie wil er nou bureaucraten aanpakken? De pleegouders mogen op 6 november hun showtje doen. Popcorn?

Dit is geen incident, het is traditie. Rowena in 2001, Savanna in 2004, Géssica in 2006, Ruben en Julian in 2013, baby Efe in 2015. Een macabere greatest hits van falend falen. Elke keer dezelfde vraag: "Hoe kon dit gebeuren?" Antwoord: omdat het stelsel een wrak is, wachtlijsten langer dan de A2 in de spits, en plekken in instellingen schaarser dan een fatsoenlijk salaris voor jeugdzorgwerkers. Inspecties smeken sinds 2019: 2019 "Kwetsbare kinderen onvoldoende beschermd", 2020 "Nú actie!", 2021 "Heel kwetsbaar", 2022 "Crisisbeleid aub!", 2023 "Gevolgen van de crisis", 2025 "Zelfs overheidsingrijpen faalt". Alsof ze een somberheidsmarathon lopen. En de politiek? Negen bewindslieden in vijf jaar – Judith Tielen is alweer de vijfde op Jeugd. Stoelendans anyone? Met een demissionair kabinet dat struikelt over PVV-exit, wie heeft er tijd voor "stevig leiderschap"? Beter doorschuiven dan doorpakken.

Dan die glorieuze Wet verbetering beschikbaarheid jeugdzorg, goedgekeurd op 7 oktober na tien jaar parlementair gepruts. Gemeenten moeten nu regionaal inkopen – wow, eenheid! FNV's Maaike van der Aar: "Een pleister op een gapende wond." Inderdaad, want wat als de regio besluit: "Sorry, geen budget voor die therapie"? Bezwaarprocedure? Leuk voor de administratie, niet voor het kind. Hoogleraar Mariëlle Bruning: "De bal ligt bij de politiek." Duh. Maar hé, Lisa Westerveld van GroenLinks-PvdA, met haar 3136 dagen ervaring (ja, ze telt de seconden), zegt: "We weten al lang wat het probleem is." Armoede, woningnood, ouders in de shit – sleutel aan het kind? Nee, fix de oorzaak. Consensus op het Nationale Jeugdzorgdebat? Absoluut. Afwezigen: VVD (bezuinigt liever op zorg), PVV en JA21 (die ineens te druk zijn voor debatten na hun spoedtoer). Met 49 zetels samen? Een derde van niks.

En nu? Campagne voor 29 oktober, jeugdzorg als voetnoot. Wachten op rapport nummer zeven, of op het volgende "meisje van Vlaardingen" dat het loodje legt. Want tragedie = prioriteit. Sarcasme? Nee, dit is gewoon de realiteit: kinderen als wake-up call, inspecties als klaagzang, politici als toeschouwers. Bravo, Nederland. Wie biedt de volgende kooi aan?

https://t.co/O97GAddcel

https://t.co/BJcl9ueX0A

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐏𝐥𝐞𝐞𝐠𝐳𝐨𝐫𝐠: 𝐖𝐚𝐚𝐫 𝐋𝐢𝐭𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧𝐬 𝐆𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐊𝐚𝐭𝐭𝐞𝐧𝐤𝐫𝐚𝐬𝐬𝐞𝐧 𝐙𝐢𝐣𝐧

Ach, wat een hartverwarmend verhaal over ons geliefde jeugdzorgsysteem. Stel je voor: een biologische moeder, die arme ziel, die vanaf 2022 als een bezetene appjes en mails ramt naar de professionals. "Waarom heeft ze littekens?" "Ze zijn zo dun geworden!" En wat doen die helden van Enver en de William Schrikker Stichting? Ze wuiven het weg met de finesse van een olifant in een porseleinkast. Littekens? Pff, dat was vast die schattige kat van de pleegouders – want ja, katten zijn berucht om hun chirurgische precisie. En het kaalgeschoren hoofd van de oudste dochter? "Dat hoort bij de persoonlijke verzorging," appt de hulpverlener terug. Persoonlijke verzorging! Alsof we het hebben over een hipster-kapsel of een experiment met kokosolie. Nee, gewoon een kind van negen dat eruitziet als een ontsnapte Alcatraz-gevangene, maar hé, prioriteiten.

Terug naar april 2022: het meisje wordt net in het pleeggezin gedropt, en mama dearest spot al de eerste rode vlaggen. Schoolfoto's? Kaal als een biljartbal. "Dit is kindermishandeling, ook door jullie!" schreeuwt ze in caps lock. Antwoord van de expert: "Rustig maar, dit doen de pleegouders zelf." Ja, natuurlijk. Want wie zijn wij om te twijfelen aan de pedagogische genialiteit van twee volwassenen die een kind kaalscheren en het dan nog als 'verzorging' durven verkopen? Misschien was het een anti-luizenactie. Of een statement tegen kapitalistische haarverzorgingsindustrie. Briljant.

En dan, mei 2024: plot twist! De 10-jarige belandt in het ziekenhuis met hersenletsel, botbreuken, en een CV vol trauma's. Vastgebonden, opgesloten in een kooi, naakt in de tuin – klinkt als een gemiddelde vrijgezellenfeestje, maar nee, structurele mishandeling volgens het OM. De pleegouders staan straks in november voor de rechter, maar de hulpverleners? Die mogen gewoon door met hun nobele werk. Geen vervolging, want "het inspectierapport is nog niet klaar." Wat een opluchting! Stel je voor dat we die gouden gozers met hun kat-verhalen écht verantwoordelijk houden. Dat zou het systeem alleen maar ontregelen.

De familie voelt zich "als een klap in het gezicht." Logisch, want het voelt meer als een uppercut van de bureaucratie. Het OM houdt de deur op een kier: "Misschien heroverwegen we het na de rapporten." Hoe genereus. Alsof een rapportje de littekens en het kaalgeschoren trauma terugdraait. Maar ach, in jeugdzorgland leren we van fouten – zolang ze maar niet te hard aankomen. Want prioriteit nummer één: bescherm de kat.

Volgende keer: hoe een pleegkind een tatoeage krijgt en de hulpverlener zegt: "Dat is vast een mode-statement." Blijf lachen, Nederland. Of huilen. Wat u wilt.

https://t.co/UKd5qVmUgH

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐈𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐥𝐞 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐬𝐭𝐨𝐭𝐢𝐧𝐠: 𝐝𝐞 𝐨𝐧𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭𝐛𝐚𝐫𝐞 𝐬𝐜𝐡𝐚𝐝𝐞 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐝𝐞 𝐣𝐞𝐮𝐠𝐝𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠

In de Nederlandse jeugdbescherming is het adagium ‘veiligheid boven alles’ inmiddels verworden tot een dogma dat vaker schade aanricht dan voorkomt. Te vaak zien we dat bij een uithuisplaatsing (UHP) het contact met de biologische ouders volkomen wordt verstoord en ontregeld. Niet als gevolg van expliciete besluiten, maar door passiviteit, onwil of impliciete sturing van hulpverleners. Wat resteert is een sluipend proces van institutionele ouderverstoting – subtiel, maar destructief. En vaak zeer succesvol.

Onder het mom van stabiliteit, hechting en rust wordt het kind langzaamaan afgesloten van zijn of haar eigen ouders. Het contact verwatert, begeleiding wordt niet geborgd en de loyaliteit van het kind wordt sterk negatief beïnvloedt in plaats van begeleid. Het kind hoort daarbij jarenlang slechts één narratief: dat van de pleegomgeving of instelling, met wie het dagelijks leeft, ondersteunt door de tunnelvisie van de GI of jeugdbeschermer. De ouder, hoe gebrekkig ook, raakt buiten beeld — letterlijk en figuurlijk. En dat wordt zelden nog gecorrigeerd. Of beter gezegd nooit.

Ouderverstoting wordt doorgaans geassocieerd met een van de ouders die de ander zwartmaakt. 𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐚𝐧𝐭𝐢𝐞𝐬 — 𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 𝐨𝐟 𝐨𝐧𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 — 𝐛𝐢𝐣𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐯𝐫𝐞𝐞𝐦𝐝𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐢𝐞𝐧𝐬 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬, 𝐬𝐩𝐫𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐥𝐞 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐬𝐭𝐨𝐭𝐢𝐧𝐠. Niet omdat iemand kwaadwillend is, maar omdat het systeem daar stilzwijgend in berust. Pleegouders krijgen de rol van ‘echte’ ouders toegedicht. 𝐁𝐢𝐨𝐥𝐨𝐠𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐧𝐞𝐠𝐞𝐞𝐫𝐝, 𝐠𝐞𝐦𝐚𝐫𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥𝐢𝐬𝐞𝐞𝐫𝐝 𝐨𝐟 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐥𝐚𝐬𝐭𝐩𝐨𝐬𝐭. De gevolgen voor kinderen zijn ernstig: vervreemding, identiteitsverlies, internaliserende problemen en diepgewortelde loyaliteitsconflicten.

Het uitgangspunt moet zijn: biologische ouders zijn niet vervangbaar. Zelfs als zij niet (volledig) voor hun kind kunnen zorgen, blijven zij existentieel belangrijk. Kinderen hebben recht op hun afkomst, op het verhaal van hun ouders en op een band die niet afhankelijk is van de grillen van instanties of de houding van een pleeggezin. 𝐃𝐞 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐝𝐞 𝐩𝐥𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐝𝐢𝐞 𝐛𝐚𝐧𝐝 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐞𝐟 𝐭𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐞𝐧, 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐞 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐯𝐚𝐠𝐞𝐧.

Het is tijd voor herijking. Tijd om contact met ouders niet langer als luxe te behandelen, maar als basisrecht van het kind. Tijd om professionals te trainen in meervoudige loyaliteit, in plaats van het forceren van loyaliteitsverschuiving. En tijd om eerlijk te erkennen dat het huidige systeem soms zelf de breuk creëert die het beweert te willen voorkomen. Er ligt een wetsvoorstel maar wat we zien is dat jeugdbeschermers nu nog snel zaken door proberen te drukken zonder borging van omgang met contactverlies als gevolg.

𝐙𝐨𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐰𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐥𝐞 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐬𝐭𝐨𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐧𝐨𝐞𝐦𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐫𝐢𝐣𝐝𝐞𝐧, 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐟𝐭 𝐝𝐞 𝐣𝐞𝐮𝐠𝐝𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐤𝐨𝐫𝐭𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐩𝐝𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 — 𝐳𝐞 𝐝𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐞𝐟 𝐛𝐢𝐣 𝐚𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐥𝐢𝐞𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐨𝐧𝐦𝐢𝐬𝐛𝐚𝐫𝐞 𝐛𝐚𝐧𝐝𝐞𝐧. 𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠. 𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐬𝐜𝐡𝐚𝐝𝐞. 𝐕𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐭𝐛𝐚𝐫𝐞 𝐬𝐜𝐡𝐚𝐝𝐞!

https://t.co/a3pJTbAp6l

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐃𝐞 𝐑𝐚𝐭𝐭𝐞𝐧𝐯𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐉𝐞𝐮𝐠𝐝𝐳𝐨𝐫𝐠: 𝐄𝐞𝐧 𝐒𝐚𝐫𝐜𝐚𝐬𝐭𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐅𝐚𝐛𝐞𝐥

Kennen jullie het sprookje van de Rattenvanger van Hamelen? Dat charmante verhaaltje waarin een fluit spelende hipster met een vendetta ratten de rivier in lokt en daarna de kinderen van het dorp kidnapt omdat het stadsbestuur te gierig was om zijn factuur te betalen? Nou, als je Jeugdzorg Nederland (JZN) in dat verhaal plakt, wordt het ineens griezelig herkenbaar. Toeval? Dacht het niet.

Laten we beginnen met de ratten. In het sprookje zijn dat vieze knaagdieren die de boel verpesten. In onze moderne versie zijn de “ratten” kennelijk de problemen van kwetsbare kinderen en gezinnen. JZN, onze hedendaagse Rattenvanger, stapt naar voren, fluit een catchy deuntje (lees: glossy beleidsplannen en hippe buzzwords zoals “kindgericht” en “systeemverandering”), en belooft de plaag op te lossen. De ratten – excuseer, problemen – worden netjes naar de Wezer geleid, of in dit geval een bureaucratisch moeras van formulieren, wachtlijsten en “interventieplannen”. Probleem opgelost, toch? 𝘞𝘪𝘯𝘬 𝘸𝘪𝘯𝘬.

Maar wacht even, hier komt de plot twist. In het sprookje weigert het stadsbestuur de Rattenvanger te betalen, dus wordt hij pissig en ontvoert hij de kinderen. Bij JZN is het niet veel anders. Alleen is het stadsbestuur in dit verhaal de overheid, die JZN heeft geprivatiseerd en omgetoverd tot een winstgedreven industrie. Budgetten worden opgeblazen, managers krijgen bonussen, en de “dienstverlening” lijkt soms meer op een verdienmodel dan op echte hulp. Oeps, te weinig geld voor de kinderen? Geen probleem, we fluiten nog een deuntje en lokken iedereen – kinderen, ouders, hulpverleners – de fuik van Jeugdzorg in.

En oh, wat is onze Rattenvanger rancuneus! Als je durft te klagen over de wachtlijsten, de onpersoonlijke aanpak of de torenhoge kosten, dan blaast JZN nog harder op die fluit. Voor je het weet, zit je kind in een “traject” waar niemand iets van snapt, met een stapel rapporten dikker dan een telefoonboek. “Voor het welzijn van het kind,” noemen ze het. Tuurlijk. En de Rattenvanger deed het ook uit pure liefde voor de kinderen van Hamelen, nietwaar?

Het grappige – of nou ja, tragikomische – is dat JZN, net als de Rattenvanger, een meester is in betoveren. Ouders worden zoetgehouden met vage beloftes, kinderen worden in een systeem gezogen waar niemand echt weet wie verantwoordelijk is, en ondertussen tikt de meter door. Want laten we eerlijk zijn: in een geprivatiseerde zorgindustrie is een kind geen mens, maar een dossier met een prijskaartje. En als je niet betaalt, of niet meewerkt, nou, dan verdwijn je in de berg, net als in het sprookje.

Dus, wat leren we hiervan? Misschien dat sprookjes niet alleen voor kinderen zijn, maar ook een waarschuwing voor ons allemaal. De volgende keer dat je JZN hoort fluiten, stop je oren dicht. Voor je het weet, ben je verdwaald in hun fuik, terwijl ze vrolijk doorspelen. En de rekening? Die komt later. Altijd.

https://t.co/BJcl9ueX0A

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

De jeugdzorg verschuilt zich vaak structureel achter de Jeugdwet(JW) als het gaat om inzageverzoeken van ouders. Zodra een kind ouder is dan twaalf, wordt standaard beweerd dat ouders geen recht meer hebben op inzage in het dossier — tenzij het kind toestemming geeft. Deze stelling is juridisch onjuist en maatschappelijk onaanvaardbaar. Daarnaast is het m.i. een laffe keuze van jeugdbeschermers om zich achter deze regel te verschuilen: wellicht om mogelijk fouten aan het zicht te onttrekken.

Wat GI’s en Veilig Thuis(VT) vergeten (of verzwijgen), is dat de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) — een rechtstreeks werkende EU-verordening — voorrang heeft op nationale wetgeving en (interne) richtlijnen. Dat is geen mening, maar een fundamenteel beginsel van Europees recht, verankerd in artikel 288 van het Verdrag betreffende de werking van de EU (VWEU). De JW en richtlijnen kunnen daar niet van afwijken. Sterker nog: ze moeten worden uitgelegd in overeenstemming met de AVG.

De AVG (art.15) geeft iedere betrokkene het recht op inzage in zijn of haar persoonsgegevens. Dus als een ouder inzage vraagt in stukken waarin hij of zij wordt genoemd — ongeacht wie die gegevens heeft aangeleverd of met welk doel — dan moet die inzage worden verleend. De enige uitzondering is als de rechten van een ander daardoor onevenredig worden geschaad (art. 23 lid 1 AVG, art. 41 UAVG). Maar ook dan geldt: per dossierstuk, en zelfs per passage, moet een belangenafweging worden gemaakt én gemotiveerd. Standaard weigeren of zwartlakken mag niet. Daar zijn meerdere rechterlijke uitspraken inmiddels glashelder over.

Ook het kinddossier zelf valt onder dit regime. De JW (art.7.3.15) bepaalt dat ouders bij kinderen van 12 tot 16 jaar soms toestemming nodig hebben, tenzij het kind daar niet toe in staat is. Maar ook dit artikel moet in lijn met de AVG worden toegepast: beperking van inzage mag alleen als dat noodzakelijk én proportioneel is. Dus geen algemene uitsluitingen, maar altijd een concrete beoordeling.

Door het recht op inzage te beperken zonder afweging, onthouden instellingen ouders belangrijke informatie over besluiten die hun gezin en leven raken. Dat ondermijnt het recht op verweer, belemmert rechtsbescherming en versterkt misstanden. En dat is geen detail: verkeerde of onvolledige informatie in een dossier kan leiden tot foutieve besluiten, uithuisplaatsingen of blijvend verlies van ouder-kindcontact.

Daarom is het hoog tijd dat GI’s en VT stoppen met standaardverweer en hun dossiers verzoeken gaan toetsen aan de juiste wet: de AVG. Geen beleid, maar recht. Geen excuses, maar transparantie. En als dat niet gebeurt? Dan rest ouders maar één route: doorprocederen tot het Europese Hof aan toe. Daarnaast hoop ik op een tuchtprocedure bij het Kwaliteitsregister Jeugd (SKJ) om de tuchtcolleges uit te dagen waar ze voor kiezen: het beschermen van de jeugdbeschermers of het volgen van de wet. En ben benieuwd naar de sanctie die ze daar tegenover zetten.
https://t.co/nhXRQ0JoO6

@KrijnTen

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐄𝐞𝐧 𝐛𝐫𝐢𝐞𝐟 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐞𝐝𝐞𝐥𝐚𝐜𝐡𝐭𝐛𝐚𝐫𝐞: 𝐖𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐢𝐬𝐡𝐚𝐧𝐝𝐞𝐥𝐝𝐞 𝐦𝐞𝐢𝐬𝐣𝐞 ‘𝐠𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐩𝐞𝐜𝐡’ 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭

Geachte #rechter,

Mag ik u een paar oprechte vragen stellen, namens een mishandeld meisje dat waarschijnlijk met grote ogen naar uw vonnis kijkt? Ze snapt er namelijk geen snars van, en eerlijk, wie kan haar dat kwalijk nemen? De logica van uw rechtbank lijkt soms meer op een Kafka-roman dan op gerechtigheid.

Kunt u haar uitleggen waarom haar ouders vrijuit gaan, terwijl de ouders van haar vriendinnetje, die precies hetzelfde deden, wél gestraft worden? Is het omdat haar ouders toevallig uit een cultuur komen waar een pak slaag met een stok wordt gezien als ‘opvoeding’? Of is het omdat de ene zaak toevallig op uw bureau belandde en de andere bij een collega die wél consequenties durfde te verbinden aan geweld? Het meisje vraagt zich af: is de wet een loterij, of is dit gewoon selectieve blindheid?

En kunt u haar uitleggen waarom ze pech heeft? Pech dat ze geboren is in een gezin waar de Nederlandse wet blijkbaar een oogje dichtknijpt als het om ‘culturele gewoontes’ gaat? Ze heeft gehoord dat Nederland zo’n beschaafd land is, met kinderrechten enzo, maar toch voelt ze zich niet beschermd. Sterker nog, ze voelt zich in de steek gelaten. Kunt u haar uitleggen waarom de wet haar pijn minder serieus neemt dan die van haar vriendinnetje? Is haar blauwe plek minder blauw omdat die uit een ‘andere cultuur’ komt?

En dan, edelachtbare, het pièce de résistance: kunt u haar uitleggen waarom uw uitspraak haar ouders een vrijbrief geeft om haar nog vaker met die stok te bewerken? Want laten we eerlijk zijn: als de wet zegt “ach, het is maar cultuur, ga je gang”, waarom zouden ze stoppen? U heeft ze zojuist een carte blanche gegeven, een juridische schouderklop voor hun ‘opvoedkundige’ aanpak. Bravo! Het meisje vraagt zich af: is dit uw idee van rechtspraak, of is het een uitnodiging voor een volgende afranseling?

Misschien kunt u haar een briefje schrijven, in kindertaal graag, want ze is nog jong. Leg haar uit dat recht niet voor iedereen gelijk is, dat de wet soms buigt voor cultuur, en dat ze maar beter kan wennen aan die stok. Want dat is toch wat u met uw vonnis zegt, nietwaar? Dat ze gewoon pech heeft. En dat, edelachtbare, is een les die ze nooit zal vergeten.

Met cynische groet,

Een verontwaardigde burger

https://t.co/rXEZUUfgNe

@StasvRB @Het_OM @ministerieJenV

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐃𝐞 𝐣𝐞𝐮𝐠𝐝𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠𝐬𝐛𝐮𝐫𝐞𝐚𝐮𝐜𝐫𝐚𝐭𝐢𝐞: 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐚𝐫𝐜𝐚𝐬𝐭𝐢𝐬𝐜𝐡𝐞 𝐥𝐨𝐟𝐳𝐚𝐧𝐠

Oh, wat een zegen! U krijgt een contactpersoon van het Jeugdbeschermingsplein toegewezen, een stralende ridder die uw opvoedingssituatie gaat “verbeteren”. Hoera! Deze SKJ-geregistreerde held, gewapend met een diploma dat vooral werkgelegenheid garandeert, is helaas therapeutisch en diagnostisch zo bevoegd als een goudvis in een laboratorium. Maar geen zorgen, ze gaan u “helpen”. Hoe? Dat blijft een mysterie, want concrete problemen benoemen of uitleggen welke wetten en kinderrechten van toepassing zijn? Veel te ingewikkeld!

Dan de kers op de taart: “Deze hulpverlening is níét vrijblijvend, maar we adviseren u dringend om mee te werken.” Excuseer? Is het nou een bevel of een vriendelijk verzoek? Kinderrechter Quik zou er ook van in de war raken. Dit is geen hulp, dit is een masterclass in intimiderend vaagtaalgebruik. “Ernstige zorgen” worden genoemd, maar wat die zorgen zijn? Ach, details. Vertrouw gewoon blind op de almachtige beschermtafel, die met hun magische glazen bol uw gezinssituatie doorziet.

En o wee, als u niet meewerkt. Dan zwaait er wat! Wat precies? Tja, dat vertellen ze u niet, want informatie is voor zwakkelingen. Veel ouders durven niet officieel te vragen om duidelijkheid via de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Dom? Misschien. Slim? Absoluut niet. Want terwijl u braaf knikt, bouwt Jeugdzorg een dossier op dat u later als een juridische boemerang om de oren krijgt.

Dus, beste ouders, wees slimmer dan de bureaucratie. Ren naar de gezondheidszorg! Echte, gereguleerde zorg, met BIG-geregistreerde orthopedagogen of psychologen die wél diagnoses mogen stellen. Waarom? Omdat een diagnose bewijs is dat u hoogwaardige hulp hebt geaccepteerd. Volgens Burgerlijk Wetboek 1:255 lid 1a is uw kind niet bedreigd als u aantoont dat u preventieve, professionele zorg hebt geregeld. Kinderrechtenverdrag artikel 24? Dat garandeert uw kind recht op de best mogelijke gezondheidszorg. Niet op een vage “contactpersoon” met een map vol aannames.

#Jeugdzorg is geen zorg, het is een juridisch mijnenveld. Een reeks rechtszaken verpakt in een glimlach. Dus anticipeer, wees proactief en laat u niet intimideren door de dreigende onzin van de beschermtafel. Want terwijl zij “zorgen” uiten, bouwt u bewijs. En bewijs, beste mensen, is uw schild in deze bureaucratische soap.

https://t.co/BJcl9ueX0A
0

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐅𝐞𝐦𝐢𝐜𝐢𝐝𝐞: 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐨𝐨𝐫𝐝, 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐚𝐧𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐞

Wat een verrassing: weer een vrouw doodgeschoten door haar ex, dit keer Joeweela (39) in Gouda, voor de ogen van haar kinderen. Driekus K. (53), de dader, had al een cv vol geweld: 𝐢𝐧 𝟐𝟎𝟎𝟗 𝐤𝐫𝐞𝐞𝐠 𝐡𝐢𝐣 𝟏𝟑 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐜𝐞𝐥 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐞𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐞𝐱 𝐦𝐞𝐭 𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐤𝐨𝐠𝐞𝐥𝐬. Die overleefde het maar net, met blijvende schade. Maar ja, wie houdt nou een man met zo’n trackrecord in de gaten? Niet onze instanties, blijkbaar.

Driekus, een man die kennelijk allergisch is voor afwijzing, mocht na zijn straf gewoon weer zijn gang gaan. Joeweela trok meermaals aan de bel bij de politie. Resultaat? Een schouderklopje en een “sterkte ermee”. Ze vluchtte naar een Blijf-van-mijn-lijfhuis, maar zelfs daar was ze niet veilig. Driekus werd begin juni nog opgepakt voor wapenbezit en mishandeling, maar de Raadkamer dacht: ach, laat hem maar gaan. Wat kan er nou misgaan met een gewelddadige ex die dreigende Facebook-posts plaatst? “𝐈𝐤 𝐤𝐨𝐦 𝐣𝐮𝐥𝐥𝐢𝐞 𝐡𝐚𝐥𝐞𝐧, 𝐚𝐥 𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐰𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐝𝐨𝐞,” schreef hij. 𝐒𝐮𝐛𝐭𝐢𝐞𝐥 𝐡𝐢𝐧𝐭𝐣𝐞, toch? Maar nee, niemand die een wenkbrauw optrok.

En dan die politie en justitie, onze helden in toga en uniform. Joeweela deed aangifte, maar blijkbaar was dat niet genoeg om Driekus’ vrijheid in te perken. 𝐄𝐞𝐧 𝐯𝐮𝐮𝐫𝐰𝐚𝐩𝐞𝐧, 𝐞𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧𝐢𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐩𝐨𝐠𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨𝐭 𝐦𝐨𝐨𝐫𝐝, 𝐝𝐫𝐞𝐢𝐠𝐛𝐞𝐫𝐢𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 – allemaal details, nietwaar? Het OM en de Raadkamer verdienen een applaus voor hun vertrouwen in Driekus’ zelfbeheersing. Spoiler: hij schoot Joeweela dood en pleegde daarna zelfmoord. Missie geslaagd, systeem!

𝐇𝐨𝐞𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐯𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐝𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐚𝐠𝐚𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐬𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐬𝐢𝐠𝐧𝐚𝐥𝐞𝐧? Ex-partners die dreigen, wapens bezitten en muren bekladden met wanhopige haatteksten zijn geen “privéproblemen”. Maar nee, laten we de slachtoffers in een Blijf-van-mijn-lijfhuis stoppen en hopen dat de dader zich gedraagt. Want preventie is zo ingewikkeld. Bravo, instanties, voor het zoveelste bewijs dat femicide geen prioriteit is. Wanneer krijgen we een systeem dat vrouwenlevens serieus neemt? Waarschijnlijk pas als de statistieken gênant genoeg worden.

https://t.co/yUSCVM4lHZ

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

𝐊𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐬 𝐭𝐞 𝐤𝐫𝐢𝐭𝐢𝐬𝐜𝐡? 𝐉𝐞𝐮𝐠𝐝𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐞𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐍𝐨𝐨𝐫𝐝 𝐩𝐢𝐤𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫!

Oh, wat een drama in het noorden! Jeugdbescherming Noord (JB Noord) heeft het helemaal gehad met die vervelende kinderrechters van de rechtbank Noord-Nederland. Wat is het probleem? De rechters durven – hou je vast – 𝐤𝐫𝐢𝐭𝐢𝐬𝐜𝐡 te zijn in hun vonnissen. Schandalig, toch? Hoe durven ze te wijzen op de tekortkomingen van JB Noord, die toch echt alleen maar het beste voorheeft met de kwetsbare kinderen van Drenthe en Groningen? Dus wat doet JB Noord? Ze dienen een klacht in tegen een van die lastige rechters en eisen achterkamertjesgesprekken met de top van de rechtbank. Want als je het niet eens bent met een vonnis, dan ga je toch gewoon een potje klagen bij de baas?

Het is natuurlijk volkomen logisch. JB Noord, al tijden onder vuur wegens ondermaats presteren, krijgt kritiek van kinderrechters die vinden dat hun werk grote gevolgen heeft voor kinderen en ouders. En wat doe je dan als serieuze organisatie? Reflecteren? Verbeteren? Welnee! Je dreigt met “actie” tegen een rechter, zet de klacht pontificaal op je intranet en regelt een paar gezellige onderonsjes met de rechtbanktop. Transparant? Totaal niet. Effectief? Nou, ze hebben in ieder geval twee gesprekken afgedwongen, dus applaus voor de assertiviteit.

De rechtbank zelf? Die zwijgt als een goedgetrainde oester. “Geen commentaar, vraag maar aan JB Noord.” En JB Noord? Die bevestigt doodleuk dat er een klacht was, maar hé, die is alweer ingetrokken, dus alles is koek en ei. Ondertussen klinkt er gemor in de wandelgangen. Rechters en medewerkers vinden het “absurd” dat een procespartij als JB Noord zomaar achter de schermen mag zeuren over vonnissen, terwijl ouders en kinderen die luxe niet hebben. Gelijke behandeling? Laat me niet lachen.

En dan die arme JB Noord, toch al zo’n zielig slachtoffer van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en een ingetrokken keurmerk. Ze vechten voor hun bestaansrecht, en dan durven die rechters ook nog te zeggen dat het niet goed genoeg is? Ongehoord! Dus wat doet de organisatie? Druk uitoefenen, klachtbrieven rondsturen en vooral niet te veel zeggen over wat er nou écht besproken is in die geheime gesprekken. Want transparantie is voor amateurs, toch?

Laten we hopen dat JB Noord al die energie ook eens steekt in het verbeteren van hun werk, in plaats van in het beknotten van kritische rechters. Want uiteindelijk zijn het de kinderen die de prijs betalen voor dit soort achterhoedegevechten. Maar ach, een klacht indienen is toch veel makkelijker dan écht veranderen?

https://t.co/I4yjMVBQuu

[Yvonne #🇳🇱🆘❌ @dynd21]

Door @KrijnTen

Het moet maar weer eens gezegd: jeugdzorgorganisaties en Veilig Thuis handelen structureel in strijd met de wet. Niet alleen in de uitvoering maar ook als het gaat om dossier inzage. Gisteren wees Kalinka A. Schouten ons op een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep.

Ouders krijgen dossiers standaard niet volledig, stukken worden zwartgelakt zonder motivering en informatie die door derden is aangeleverd wordt standaard achtergehouden. Niet omdat het juridisch mag, maar omdat het ‘zo intern is afgesproken’. Maar deze afspraken zijn geen wet. Het wordt tijd dat de sector dat eindelijk beseft en naar de wet gaat handelen.

Ik ontvang regelmatig besluiten van gebiedsmanagers en bestuurders die niet voldoen aan artikel 15 AVG (inzagerecht) of artikel 3:2 en 3:46 Awb (zorgvuldigheid en motiveringsplicht). Dossiers zijn onvolledig, informatie wordt gefilterd en passages worden verwijderd "ter bescherming van derden", zonder deugdelijk besluit of onderbouwing. Ondertussen bouwen GI’s en Veilig Thuis wel op diezelfde onvolledige informatie verder — en nemen op basis daarvan ingrijpende beslissingen over kinderen en ouders.

Maar: elke burger heeft recht op ALLE persoonsgegevens die over hem of haar zijn vastgelegd. Ook als die zijn aangeleverd door derden. Ook als ze "gevoelig" zijn. De AVG kent slechts beperkte uitzonderingen, die altijd per passage onderbouwd moeten worden (art. 23 lid 1 sub i AVG, art. 41 UAVG). De Awb verplicht bestuursorganen om beslissingen te nemen op basis van een volledig en juist dossier (art. 3:2 Awb), en deze zorgvuldig te motiveren (art. 3:46 Awb). Gebeurt dat niet, dan is het besluit onrechtmatig.

En erger: door het onvolledig houden van het dossier, wordt het onmogelijk om fouten te corrigeren. Dat betekent dat onjuiste informatie blijft voortbestaan en dat daarop besluiten worden gebaseerd die de levens van gezinnen verwoesten. De gevolgen zijn aantoonbaar en soms desastreus — van ouderverstoting tot zelfdoding. En bestuurders kunnen en zullen daarvoor persoonlijk aansprakelijk moeten worden gesteld. Hoofdelijke aansprakelijkheid is geen theorie meer, maar een juridisch reële route (art. 6:162 BW, bestuurdersaansprakelijkheid).

Ouders, wees duidelijk: doorgaan tot de bodem is niet alleen je recht, het is je plicht. Leg het dossier naast de wet. Stel vast wat ontbreekt. Eis een volledig overzicht op. Dien een klacht in. En als het moet: start een civiele procedure. Elke zwarte stift zonder uitleg is een juridische zwaktebod. Elke weigering zonder motief is een fout die hersteld moet worden. En elke bestuurder die dat faciliteert, kiest bewust voor rechtsongelijkheid. En instituten worden vaak veroordeeld tot de kosten van deze procedures.

De tijd van wegkijken is voorbij. GI’s en Veilig Thuis staan niet boven de wet. En als zij dat blijven denken, dan zullen rechters, ouders én de samenleving hen daaraan herinneren. Desnoods tot in de rechtbank, met tuchtrecht en persoonlijke aansprakelijkheid tot gevolg.

https://t.co/vlDVn02Nql