انقلاب گرسنگان بود! مثلا دو برادر جاویدنام حمید و وحید ارزانلو، ۳۰ شعبه "آیسا مبل کیان" در سراسر ایران داشتن که دستکم برای هزار نفر کارآفرینی کرده بودن.
این شیرمرد که توی ادمفروش 《گرسنه》خطابش کردی پورشه داشت.تو وصیت نامهش نوشته بود《راضی نیستم خودم ماشین خوب سوار شم و بقیه نداشته باشن میرم امیدوارم جوونا به خصوص رفیقام به آرزوهاشون و ماشینای خوب برسن》مخبر بی صفت تو غلط میکنی خواست مردم رو تقلیل میدی
#امین_حیدری_گودرزی
کسی که جامعه بیدار و زجرکشیده امروز ایران را با تودههای جوگیر و فریبخورده سال ۵۷ مقایسه میکنه، یا تاریخ را نمیشناسه یا چشمش را روی واقعیت بسته. این قیاس، یک مغالطه م��الفارق و بیانصافی بزرگ در حق نسلیه که آگاهترین نسل تاریخ ایرانه.
یکی از آفتهایی که دیر یا زود گریبان بسیاری از کنشگران را میگیرد، «توهم برتری» و «نگاه از بالا به پایین به جامعه» است.
مهم نیست فرد از چه مسیری وارد کنشگری شده، زندان رفته باشد، خانواده دادخواه باشد، مخاطب میلیونی داشته باشد یا سالها هزینه داده باشد. مهم نیست به کدام جریان فکری یا سیاسی تعلق داشته باشد و موافق یا مخالف کدام خیزش و حرکت اجتماعی باشد. همه اینها میتواند محل اختلاف و سلیقه باشد.
خطا از جایی آغاز میشود که کنشگر خود را بالاتر از جامعه ببیند، جایی که تصور کند بیشتر میفهمد، بهتر میداند و مردم باید از او ��یروی کنند. آنجا که شهرت، رنج، سابقه یا جایگاه اجتماعی تبدیل به سوخت یک «ایگو» میشود که آرامآرام میان او و واقعیت جامعه دیوار میکشد.
وقتی این حس شکل بگیرد، کنشگر دیگر صدای جامعه را نمیشنود و فقط پژواک صدای خودش را میشنود. خیابان را تحلیل میکند، «اما دیگر خیابان را نمیفهمد». از مردم حرف میزند، اما فاصلهاش با مردم هر روز بیشتر میشود.
کنشگری زمانی ارزشمند است که خود را بخشی از جامعه بدانی، نه قیم آن و همراه مردم باشی، نه بالای سرشان.
شاید مهمترین تمرین هر کنشگر این باشد که هر از گاهی به خودش تلنگر بزند: نکند روزی آنقدر بزرگ شده باشم که دیگر جامعه را نبینم.
دلیل این که توماج و دیگر رهبران احزاب چپ، ملت ایران را مشتی بی سواد که از سر گرسنگی به خیابان آمدند معرفی میکنند این است که ملت ایران شعار جاوید شاه دادند، اگر درود بر استالین گفته بودند میشدند تودههای آگاه و مبارز.
Rashid Mazaheri stood with the people of Iran and paid a price for it.
FIFA has never found its voice for persecuted Iranian athletes. It never speaks for those punished, imprisoned, or killed for standing with their people.
But when it comes to banning the Lion and Sun flag and silencing Iranian fans, FIFA suddenly has plenty to say.
A disgraceful display of cowardice and hypocrisy.
#BloodOnFIFAsHands
آلبر کامو در انتهای رمان "طاعون" آنجایی که اپیدمی و بیماری تمام شده و مردم جشن گرفته اند؛می نویسد:
"طاعون برای آنهایی که کسی را به خاطرش از دست داده اند، تا ابد ادامه دارد...»
ساکت باش
اما مگر میشود پدری که جوانش را با گلوله از دست داده ساکت بماند؟
روز ۲۰ دی در کهریزک، مردی میان صدای گریه و خشم فریاد زد: بر باعث و بانیاش لعنت ، ۳۰ سال بچهات را بزرگ کنی، بعد بیایند با یک گلوله بکشندش؟
وقتی به او گفتند ساکت باش، پاسخ داد: آب از سر ما گذشته
این صدای یک نفر نیست؛ صدای هزاران خانوادهای است که عزیزانشان را گرف��ند و هنوز دنبال عدالتاند
#IranMassacre
اگر اسرائیلیها یک هفته اینترنت غزه را قطع کرده بودند، ناوگانی مشتمل بر ۱۵۰ فروند کشتی از اروپا به راه میافتاد تا دهها هزار گیرنده استارلینک را به مردم مظلوم غزه برسانند.
و اگر در این مسیر اسرائیلیها به این رقاصههای مثلا حقوقبشری از گل نازکتر میگفتند وزرای خارجه اتحادیه اروپا یکی پس از دیگری سفرای اسرائیل را احضار میکردند و دهها مقام اسرائیل را به اروپا ممنوعالورود میکردند.
اما سه ماه تمام، که ج.ا. ۹۰ میلیون ایرانی را در تاریکی مطلق نگه داشت، تمام این اروپاییها و فعالان حقوق بشر این قاره خفقان ��رگ گرفته بودند.
این تصویری واضح از کثافتخانهای است که چپ جهانی به نام حقوق بشر برپا کرده.
میلیاردها دلار پول و فاند در لابلای این لجنزار جابجا میشود که هر جا دلشان خواست وامصیبتا سر دهند و هر جا با آرمانهای چپ سازگار نبود، سکوت اختیار کنند.
گویا ۹۰ میلیون ایرانی، زائدهای بر خاورمیانه هستند و انگار آنجا انسانی وجود ندارد که این جماعت نگران حقوقش شوند.
نه کشتار ۴۰هزار ایرانی تکانشان داد و نه ۸۵ روز آپارتاید دیجیتال.
آیا گمان کردید که ما انقلاب شیر و خورشید را معطل این کثافتخانه میکنیم؟
ما مردم ایران، برای عبور از بزرگترین حکومت تروریست جهان، تنها یک متحد میشناسیم.
اسرائیل تنها کشوری است که حکومت و مردمش، بازو به بازوی مردم ایران به پیش میآیند.
به کوری چشم تمامتان، هر جا که به خیابان آمدیم در یک دست پرچم شیر و خورشید و در دستی دیگر، پرچم اسرائیل را علم میکنیم.
ما دست در دست اسرائیل از این روزهای سیاه عبور میکنیم و وجب به وجب ایران و خاورمیانه را از لوث وجود این تروریستها پاک میکنیم.
و در این مسیر، کمترین نیازی نه به دولتهای ورشکسته اروپا داریم و به دکانهای پر زرق و برق حقوق بشر این جماعت که به تنها چیزی که فکر نمیکنند، حقوق انسان است.
شاهزاده رضا پهلوی:
با جمهوری اسل��می توافق نکنید، بلکه به آن پایان دهید.
این تنها صدایی است که این روزها، صدای مردم ایران را به گوش رهبران جهان میرساند.