من فقط به یک دسته از آدم ها تو زندگیم حسودیم میشه؛ کسانی که قدرت کنار گذاشتن و تصمیم گرفتن دارن؛ درخت نیستن، آزادند؛ این شهر رو دوست ندارم؟ خوب میرم شهری که دوست دارم، از شغلم راضی نیستم؟ فردا استعفا میدم؛ دوستم بودی و بهم بدی کردی؟ میذارمت کنار، و اصلا مهم نیست فردا چی میشه.
آدمایی که بلد نیستن زندگی سینگلانه خوب و باکیفیتی داشته باشن، به احتمال ۹۳٪ زندگی کاپلی خوبی هم نخواهند داشت. چرا که هنر زندگی کردن مشروط به حضور شخص دیگهای نیست.